บ่วงรักเฉพาะกิจ

แรกราตรีที่ปราฮา...

ระหว่างเดินทางกลับอพาทเม้นท์ระดับเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวของดานิเอล หญิงสาวสังเกตว่าเขาเป็นผู้ชายที่สุขุม นิ่ง และมีพลังบางอย่างที่อยู่เหนือเธออย่างที่สุด มันคือพลังที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงและน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด ราวกับว่าเขาคือผู้ครอบครองจักรวาลของเธอ แน่ทีเดียวว่า เขาเป็นประธานสูงสุดของ แอล. กรุ๊ป ธุรกิจโครงข่ายโทรคมนาคมระดับโลก

ความสำคัญของเขานั้น เชื่อเหลือเกินว่าคนยุคใหม่ขาดธุรกิจของเขาไม่ได้เลย ตราบใดที่โลกนี้มีการติดต่อสื่อสารผ่านการใช้โทรศัพท์และเสพติดสื่อสังคมออนไลน์ ธุรกิจของเขาไม่ได้เป็นแค่ระดับโมบายโอเปอร์เรเตอร์ผู้ให้บริการเครือข่ายผู้ใช้โทรศัพท์มือถือเท่านั้น แต่ธุรกิจของเขาคือกลุ่มธุรกิจผู้วางรากฐานของโครงข่ายต่างๆ ให้สัญญาณมือถือเหล่านั้นทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ว่าโลกการสื่อสารจะก้าวหน้าไปในทิศทางไหน

แต่ทำไมนักธุรกิจผู้มั่งคั่งอย่างเขาจึงต้องเดือดร้อนกับการจ้างผู้หญิงสักคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประเทศโลกที่สามมาทำหน้าที่นี้ด้วยเล่า ก็เขาจะยังมีความสุขในบทบาทนักธุรกิจหนุ่มเจ้าสำราญไปได้อีกหลายปีถ้าไม่ติดตรงที่ มารดาของเขาอยากอุ้มหลานขึ้นมาและขอโทษเถอะ หลานที่จะเกิดมาต้องเกิดกับหญิงสาวที่นางจัดการให้อย่างเจ้ากี้เจ้าการ เพราะเขารู้ดีว่ามารดาเห็นเรื่องการแต่งงานของลูกๆ เป็นแค่ส่วนหนึ่งของ ‘การลงทุน’

ความลำบากจึงต้องตกที่เขาต้องแต่งงานตามใบสั่ง แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมง่ายๆ เขาไม่มีทางเห็นด้วยอย่างเด็ดขาดกับการที่มารดาเขาเห็นเรื่องการแต่งงานของลูกๆ เป็นเพียงแค่เรื่อง ‘การลงทุน’ ต่อให้ผู้หญิงที่แม่หาให้จะสวย งดงาม และเพอร์เฟ็คเย้ายวนใจมากแค่ไหน สำหรับเขามันก็ไร้ค่าอยู่ดี เหมือนกับที่เกิดขึ้นกับน้องสาวทั้งสองของเขานั่นเอง

แองเจลลิกา เป็นบุตรสาวของมหาเศรษฐีด้านบริษัทจัดการการลงทุนของยุโรป อธิบายง่ายๆ ก็คือบริษัทจัดหาทุนและดำเนินการทุกอย่างให้เรียบร้อย บริการให้บริษัทกิจการธรรมดาสามารถเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้นั่นเอง แน่ทีเดียวว่า หากซีอีโอหนุ่มอย่างดานิเอลตัดสินใจแต่งงานกับแองเจลลิกาตามที่มารดาลิขิตเอาไว้อย่างสุดแสนจะเผด็จการ เขาก็จะมีเม็ดเงินมากมายในการลงทุนขยายโอกาสทางธุรกิจคมนาคมของเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และเงิน ไม่ใช่ปัญหาสำหรับธุรกิจอีกต่อไป แอล.กรุ๊ป จะอยู่เหนือคู่แข่งโดยไม่มีใครเทียบได้

แต่นั่นจะสำคัญตรงไหน

ในเมื่อเขาร่ำรวยมากมายมหาศาลอยู่แล้วกับการทำเงินในธุรกิจโครงข่ายการสื่อสารที่ตอนนี้เขาเป็นผู้นำในยุโรปและวางแผนจะขยายไปสู่เอเชียในขณะนี้

เรื่องการแต่งงานงี่เง่าแบบนั้นต้องไม่มีวันเกิดขึ้นกับเขา เหมือนก่อนหน้านี้ที่เกิดกับน้องสาวทั้งสองคนอย่างดานิเอลล่าและดาริน่า ที่ต้องแต่งงานกับมหาเศรษฐีตามบงการของมารดา เขารู้ว่าน้องสาวไม่มีความสุขนัก ต้องทนกับคู่ครองที่เย็นชา ทั้งที่เป็นพี่ชายคนโต ก็ไม่สามารถช่วยอะไรน้องๆ ได้เลย นั่นเองคือสาเหตุและเขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้น เกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน

เพราะเหตุนี้ การจัดฉากเพื่อเย้ยมารดาจึงเริ่มขึ้น !

ย้อนกลับเมื่อไม่นานนี้ ในวันที่กรุงปรากถูกโอบกอดด้วยแสงแดดอันร้อนแรง มันร้อนแรงพอกันกันอารมณ์ปรารถนาอันพลุ่งพล่านของซีอีโอหนุ่ม

“อึ้บฉันค่ะ!” หญิงสาวหน้าสวยจัด มารยากร้านโลกเอ่ยเชื้อชวนด้วยดวงตาที่แทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว หล่อนนั่งบนโต๊ะทำงานเขา ท้าทายด้วยการประจันหน้า

ใบหน้าหล่อคมคร้ามเหยียดยิ้ม ในยามบ่ายแบบนี้เขาน่าจะเคร่งเครียดในห้องประชุม แต่ตรงข้าม ความหฤหรรษ์มันแผ่กำจายไปทั่วห้องทำงานซีอีโอหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงเปลวเพลิงแห่งความต้องการที่ร้อนฉ่า

ชายหนุ่มอุ้มร่างระหงของสาวดีกรีร้อนจนกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโต๊ะทำงาน จังหวะเดียวกันกับที่เธอช่วยปลดเข็มขัดแบรนด์หรูอย่างรวดเร็ว ท่อนเนื้อทรงพลังดูอึดอัด ใต้เนื้อผ้าชั้นดีของกางเกงทำงานสุดเนี้ยบจนแม่สาวตาคมเซ็กซี่ถึงกับน้ำลายสอ

“เพื่อผม... ฮันนี่!” เขาสั่ง สิ้นเสียงห้าวลึกทรงพลัง หญิงสาวมาดร้อนฉ่าก็รับเอา ‘ตัวตน’ เขาเข้าสู่อุ้งปากอย่างละโมบ เธอกอบกุมท่อนเหล็กร้อนผ่าวประจำกายของเขาเอาไว้อย่างหวงแหนครอบครอง ก่อนปรนเปรอเขาเอาไว้ด้วยลิ้นร้อนฉ่าของเธออย่างเสน่หา ซีอีโอหนุ่มคำรามเสียงเข้มอย่างพึงใจ เธอแหงนสบตาเขา เพื่อรับความรู้สึกว่าเขากำลังสุขอย่างสุดๆ ภายใต้การปรนเปรอที่เธอบรรจงมอบให้ เสียงซูดปากคำรามอย่างเนือยๆ ส่งให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นเร้าได้เป็นอย่างดี

เขากำลังเพลิดเพลินกับเสือสาวที่กำลังมีความสุขกับเรือนร่างเขาอย่างกับว่าเป็นสารเสพติดชนิดหนึ่ง

อลิยา สาวร้อนในคราบนางฟ้าชุดชั้นในคอลเลคชั่นล่าสุดแบรนด์ดัง ที่เพิ่งเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ไปเมื่อไม่นานมานี้ เขาแทบไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย กับการได้เธอมาสะสมในคอลเล็คชั่น ‘ผู้หญิงรอบเอว’ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในตึกแอล กับเอเจนซี่ดังเพื่อประชุมรับมอบหมายงานพรีเซ็นเตอร์สินค้าชิ้นหนึ่งของอาณาจักรแอล. กรุ๊ป

แรกพบ ไม่มีใครที่พรากจากอารมณ์ตรึงตาตรึงใจจากผู้ชายหล่อเหลาสมบูรณ์แบบอย่างดานิเอลได้เลย นำไปสู่การหยิบยื่นสายสัมพันธ์ สะพานเล็กๆ ที่เธอทอดมาสู่เขา เมื่อข้อตกลงว่าทั้งคู่ยินดีที่จะเติมเต็มในสิ่งสุดยอดที่ต่างฝ่ายก็ต้องการอันปราศจากพันธะใดๆ ไม่มีความรัก ไม่มีข้อผูกมัด มีแต่เริ่มต้นและจุดสิ้นสุด จากนั้นไม่นานนัก การเรียกร้องบริการร้อนฉ่าแบบเร่งด่วนก็มาปรากฏตรงหน้าซีอีโอหนุ่มทุกครั้งที่เขาต้องการ

เซ็กส์... เพียงแค่นั้นจริงๆ

“ดีมาก” เขาขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสุขอย่างสุดยอดที่กำลังสัมผัสมันอย่างท่วมท้น เขารั้งร่างระหงเข้ามาแนบลำตัว ก่อนผลักดันตัวตนที่แท้จริงที่ระอุไปด้วยความต้องการ เท่านั้นเอง ท่อนเหล็กร้อนผ่าวประจำกายก็แทรกลึกเข้าสู่เรือนกายร่างระหงนั้น

จังหวะร้อนแรงที่ไม่แพ้พ่ายให้กับแสงแดดภายนอกตัวอาคารก็ขยับฉับไว้ เร่งเร้า รุนแรงเสียจนโต๊ะทำงานเขยื้อนเลื่อนลั่นแทบลุกเป็นไฟ กระทั่ง...

ตื้ดดด...

“ท่านประธานคะ มาดามลีเวียอยู่ด้านหน้าแล้วค่ะ” เลขาสาวหน้าห้องส่งสัญญาณมาตามเสียงอินเตอร์คอม ประโยคเตือนภัยจากสายในเมื่อครู่ ทำให้กิจกรรมทางเพศอันร้อนฉ่าถูกระงับลงอย่างขัดอารมณ์ !

นรกเถอะ!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร!” ซีอีโอหนุ่มสบถ พร้อมผละจากร่างระหงที่กระโปรงรั้งสูงขึ้นไปถึงเอว เปิดเปลือยจนแทบหมด ไปถึงไหนต่อไหน เขารูดซิป และรัดเข็ดขัดเสร็จก่อน ขยับเนคไทให้มันเข้าที่ เรียบร้อยในแบบฉบับซีอีโอผู้ต้องเลือกแต่สิ่งที่สมบูรณ์แบบ

“กลับไปก่อนอลิยา” เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดุดัน และไม่ใส่ใจนัก

นางฟ้าชุดชั้นในกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย ทำไมสวรรค์ไม่เคยเข้าข้างเธอนะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม มาดามก็ดันมาตอนนี้

“แดเนียลขา... จูบลาฉันทีได้ไหมคะ” เธอเว้าวอนอย่างมากจริต เขามองเธอข้ามไหล่ ราวกับว่าเธอไม่ควรค่าแก่การมองสบตาเสียอย่างนั้น

“กลับไป... แล้วผมจะชดเชยให้” น้ำเสียงแววเย็นชา ทำเอาร่างระหงของนางฟ้าเจ็บแปลบไปถึงกลางอก

นางฟ้าชุดชั้นในตะเกียกตะกายลงมายืนแน่วนิ่ง ด้วยส้นเข็มแหลมเปี๊ยบของรองเท้าแบรนด์ดัง ซ่อนความโกรธจัดขัดใจเอาไว้ใต้ก้นบึ้งของความรู้สึก หล่อนเลื่อนกระโปรงลงมาคลุมเข่า ก่อนคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินไปที่ประตูอย่างไม่หันหลัง โชคร้ายว่าประตูถูกเปิดออก ด้วยเลขาสาวก่อนที่มาดามลีเวียจะเพ่งมองเธอด้วยสายตาหมิ่นเกียรติ

สายตานั้นสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนปล่อยผ่านอย่างไม่ใส่ใจ เพราะนางรู้นิสัยธาตุแท้ของบุตรชายของตนดี

‘พวกผู้หญิงใช้แล้วทิ้ง...’ นางพบเจอออกจะบ่อย ดานิเอลใช้ผู้หญิงแบบนี้ซ้ำที่ไหนกัน เสียเวลาจะลดตัวเสวนาด้วย คงเจอกันครั้งนี้ครั้งเดียว นางมองตรงไปที่โต๊ะทำงานโอ่อ่ากว้างขวางของบุตรชายมาดแบดบอย เขาลุกขึ้นผายมือชวนเชิญมารดาไปนั่งที่มุมโซฟาที่ใช้สำหรับรับรองผู้มาเยือน

มารดามาพบเขาที่ห้องทำงานแบบนี้ไม่ได้บ่อยนัก นอกเสียจากว่าจะมีธุระสำคัญ สิ่งที่สำคัญสุดในตอนนี้คือการได้เห็นบุตรชายคนโตของตระกูลเป็นฝั่งเป็นฝา นั่นอาจจะเพราะเขาอายุย่างเข้า 36 แต่ไม่มีวี่แววว่าจะแต่งงานหรือสละชีวิตหนุ่มโสดเจ้าเสน่ห์สักที อีกเหตุผลที่นอกเหนือจากการลงทุนก็คือนางอยากอุ้มหลาน ในขณะที่สังคมสูงวัยของนางนั้น มีหลานๆตัวน้อยมาสร้างสีสันให้ชีวิตกันแทบทุกคน

นางนั่งเพ่งบุตรชายอย่างนึกเป็นกังวลอย่างที่สุด ก่อนบอกเจตนาที่มาถึงห้องทำงานลูกชายในวันนี้

“ว่าไงนะครับมาดาม?” เขาเอ่ยถามเสียงเข้มขรึม

“ก็แม่จะให้เธอแต่งงานกับหนูแองเจลลิกาน่ะสิ ทำไมล่ะ เราน่ะควรมีครอบครัวสักที” มารดาเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่จริงจังมาก

มารดาเขาขึ้นชื่อเหลือเกินว่านางนั้นเป็นจอมเผด็จการ ต่างกับบิดาที่ให้อิสระบุตรชายเต็มที่ อย่างไรก็ได้ไม่บังคับลูกๆ และออกจะตามใจดานิเอลและน้องสาวทั้งสองคนมาตั้งแต่วัยเด็ก ดูเหมือนบิดาจะไม่เจ้ากี้เจ้าการกับเรื่องการมีครอบครัวของลูก แต่ให้ความสำคัญกับความยิ่งใหญ่ไพศาลในกลุ่มบริษัทของธุรกิจในเครือมากกว่า

“ผมยังไม่คิดเรื่องนี้เลยสักครั้ง!” บุตรชายคนเดียวอันเป็นดั่งหัวแก้วหัวแหวนบ่ายเบี่ยง เขาน่ะรักชีวิตอิสระและหวงความโสดออกจากตายไป การมีครอบครัวก็เหมือนถูกเด็ดปีกอย่างไม่ต้องสงสัย มีหรือที่เขาจะยอม

“วันนี้ยังไม่คิด... แต่ต่อไปภายหน้าก็ต้องคิด” มาดามลีเวียเอ่ย

“ผมยังสนุกกับงาน” เขาเปรย

“และสนุกกับพวกสาวๆพวกนั้นของเราน่ะสิ” มารดาตวัดสายตาพูดเหน็บขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

“แม่ครับ” นักธุรกิจหนุ่มผู้มุ่งมั่นอย่างเขา ไม่มีวันยอมตกอยู่ใต้อำนาจบงการของมารดาแน่ๆ

“นี่เราก็อายุมากแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องมีครอบครัว มีลูกสืบสกุล น้องสาวเราทั้งสองก็ออกเรือนไปกันหมดแล้ว นั่นแม่ก็ยังห่วงว่าเมื่อไหร่จะมีหลานสักที แม่จะหายห่วงอย่างสนิทใจ ถ้าแดเนียลแต่งงานมีครอบครัว” นางสรุป

“แล้วก็เจ้าสาวของผมคือน้องแองเจลลิกาใช่ไหม?” ดานิเอลถามมารดา สายตาเขาแน่วนิ่งอย่างดื้อรั้น ถ้าจะพูดถึงคุณสมบัติความดื้อรั้น หัวแข็งและจอมเผด็จการที่มีในสายเลือดเขา อย่าหาเอาอื่นไกล เขาสำเนาถูกต้องมาจากมารดาเต็มๆ

“ใช่!” มารดาตอบน้ำเสียงเยือกเย็น

“แต่ผมกับแองเจลลิกา... เราไม่ได้รักกัน” เขาเถียงอย่างไม่ยี่หระ สมองอันปราดเปรื่องไม่มีผู้หญิงที่ชื่อแองเจลลิกาในใจเลยสักเสี้ยวนิดเดียว และจะให้แต่งงานอย่างไรได้

‘มาดามกำลังคิดจะทำอะไร’

“ไม่จำเป็น!” นางตอบน้ำเสียงเปี่ยมแววเย็นชา อำมหิต อันที่จริงวัฒนธรรมการคลุมถุงชนในชนชั้นยุโรปก็มีมานานแล้ว มันไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นกับครอบครัวเขาหรอก

“ผมไม่เห็นด้วย” ความจริงเขาไม่มีวันเห็นด้วย เขารู้ดีว่าสำหรับมารดา การแต่งงานของเขาไม่ต่างจากเรื่องการลงทุนเท่านั้น เพื่อความยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานของอาณาจักร แอล. กรุ๊ป

“แม่ไม่ชอบให้ลูกขัดใจ” นางหยุดเว้นช่วง เพ่งมองบุตรชายอย่างหงุดหงิด “เราก็รู้ดีนี่แดเนียล” มาดามลีเวีย เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

“เรื่องอื่น... ผมยอมให้แม่ได้ แต่สำหรับเรื่องนี้” เขาหยุด ดวงตาคมจดจ้องมารดาอย่างเชือดเฉือน ไร้อ่อนข้อ “คงเป็นไปไม่ได้” เขาประกาศก้อง ก่อนที่จะตัดบทไปอย่างเรียบนิ่ง ทว่าเปี่ยมด้วยแววดุดันในน้ำเสียง

“ผมมีงานล้นมือ และในไม่กี่นาทีนี้ ผมจะต้องออกไปสัมมนาวิชาการงานวิจัยสื่อสารในโลกอนาคตแล้วครับมาดาม ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ผมขอตัว” เขาตัดบท ด้วยมีงานแทรกเข้ามา จนมารดาต้องถลึงตาใส่เขาอย่างตำหนิ กึ่งน้อยใจ

“เอาล่ะ วันนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่ยังไงก็ตาม” นางหยุดจ้องตาบุตรชายหัวดื้ออย่างขัดใจ “เราต้องแต่งงานกับหนูแองเจลลิกา เพื่อความเป็นปึกแผ่นของธุรกิจเราด้วย อย่าพยามยามเลี่ยง แม่ตามใจเรามาตลอด ทุกเรื่อง แต่สำหรับเรื่องนี้ เห็นทีจะตามใจไม่ได้ คิดเสียว่าแม่ขอร้องก็แล้วกัน” สิ้นเสียงเผด็จการ มารดาก็ลุกขึ้นผุนผลันก่อนเดินจากห้องทำงานเขาออกไปอย่างหงุดหงิด คนติดตามถือกระเป๋าและเปิดประตูให้นางอย่างนอบน้อม

ภาพเหตุการณ์วันปะทะคารมอันเชือดเฉือนของเขากับมารดาจอมเฮี๊ยบยังคงหลอกหลอนในมโนสำนึก ภาพนั้นช่างฉายชัดแทบจะแทรกเข้ามาบนท้องถนน นี่ถือเป็นสิ่งก่อกวนใจเขาระหว่างขับรถเสียเหลือเกิน

ระหว่างเดินทางกลับอพาทเม้นท์เพ้นท์เฮ้าส์ อัญญ์มาลีอดที่จะมองไปด้านคนขับบ่อยๆไม่ได้ ภายนอกที่ดูหล่อเหลา ทรงเสน่ห์ ทำให้เธอแน่ใจได้ว่า เขาช่างเป็นชายหนุ่มที่งดงาม สมบูรณ์แบบ และแสนอันตรายอย่างร้ายกาจ สายตาคมที่เขามองมาราวกับว่าเขารู้ทันเธอว่ากำลังแอบมองอยู่อย่างหลงใหล... มันมากพอที่จะกระตุ้นเร้าให้หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้น และประหม่าอาย เธอเริ่มไม่มั่นใจว่า การตัดสินใจรับงานนี้ เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องนัก เพราะเธอเริ่มไม่มั่นใจว่าจะต้านทานเสน่ห์ดึงดูดนั้นของเขาได้อย่างไร เพียงแค่มอง ปราศจากการสนทนา เพื่อสร้างความสนิทสนมใดๆ ที่ริชาร์ดกำชับว่า เขาดุ ดูท่าจะจริง !

เอี๊ยดดด... !!

นาทีนั้น รถซุปเปอร์คาร์คันหรูเกิดเสียหลักตรงจุดลงทางด่วนที่ไซค์โค้งฉวัดเฉวียนในสภาพอากาศปลายฤดูหนาวที่ท้องถนนยังมีหิมะปกคลุมอยู่ประปรายในบางท้องที่ จนดูอันตราย ไอ้พวกน้ำแข็งที่ลื่นปราบนี่ล่ะมันคือตัวการใหญ่ทำให้รถที่สัญจรไปมาแทบจะไถลออกนอกเส้นทางหลายต่อหลายครั้ง บ้าฉิบ! นี่มันไม่ใช่ฤดูหนาวแล้วนะที่ไมยังมีหิมะหลงฤดูบนถนนอยู่อีก

สุดท้ายแจ็คพ็อตก็เกิดขึ้นกับซุปเปอร์คาร์สัญชาติเยอรมันแฉลบเข้าข้างทางอย่างไม่น่าเชื่อ

ใจเต้นระทึก!

มันน่าแปลกใจอย่างยิ่งว่า เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับมหาเศรษฐีหนุ่มแบดบอยจอมซ่าส์อย่างเขาได้อย่างไรกัน ดานิเอลเป็นซีอีโอหนุ่มผู้คร่ำหวอดในโลกธุรกิจก็จริง แต่ใครๆก็รู้ว่างานอดิเรกที่เขาหลงใหลนั้น คือการแข่งรถฟอร์มูล่าวันในสนามแข่งรถยนต์ทางเรียบชนิดที่ไม่มีใครเทียบได้อยู่นั่นเอง มันไม่ใช่แค่นั้น ความท้าทายของเขามันรวมถึงกีฬาจำพวกท้าทายความเร็วทุกรูปแบบ

อุบัติเหตุไม่คาดฝัน อาจจะเกิดเพราะเขามัวแต่คร่ำเคร่งกับการวางแผนการตบตามารดา เพื่อหนีการแต่งงานที่มีฉากหลังเป็นการลงทุนของมารดาก็เป็นได้

เขาอาจ ‘ใจลอย’ และ ‘เสียสมาธิ’ ในการขับรถมากจนเกินไป...

โครม !

บ้าฉิบ!

เขาไม่เคยดำเนินชีวิตอยู่ในความประมาทอย่างนี้มาก่อนเลย

ซุปเปอร์คาร์คันหรูถูกควบคุมให้หยุดความเร็ว ด้วยต้นไม้ใหญ่ ดานิเอลตัดสินใจบังคับพวงมาลัยรถแฉลบลงข้างทางอย่างฉุกเฉิน ยอมให้รถสุดหวงของตนเสียดสีด้านข้างฝั่งคนขับเอง เวลาเยี่ยงนี้เขายังปกป้องผู้หญิงที่มาด้วยด้วยเอาตัวเองเขากระแทกแทน รถแฉลบเข้ากับรั้วต้นไม้ข้างทางจนเป็นเหมือนการชะลอความเร็วลงจนกระทั่ง ใช้ไหวพริบและสติที่มี ตัดสินใจเทโค้งลงไปข้างทาง รถหมุนคว้างแต่เขาก็ควบคุมได้เป็นอย่างดีโดยใช้จังหวะที่รถหมุนส่วนท้ายเบี่ยงให้รถฟาดเข้ากับต้นไม้ ห้องโดยสารไม่ได้รับอันตราย แน่นอนนอกจากตัวเองแล้ว นาทีนี้เขามีอีกชีวิตหนึ่งที่ต้องปกป้องเธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียง ‘คนรับจ้าง’ ก็ตาม

ความเร็วกระชากให้ท้ายรถสปอร์ตหรูถึงกับกระดอนขึ้นอย่างแรงจากผิวถนน ตัวถังรถโดยรอบที่ทำด้วยโลหะถึงกับฉีกขาด ด้วยแรงเสียดสี ฝากระโปรงหน้าหลุดกระเด็นด้วยแรงบีบอัด กระจกแตกกระจาย

บริเวณห้องเครื่องเกิดไอพวยพุ่ง ในส่วนห้องโดยสารไม่ได้แย่ยิ่งหย่อนกว่ากัน เข็มขัดนิรภัยรั้งร่างกายเขาและคนนั่งข้าง ไว้จากแรงกระชากไปข้างหน้า ชายหนุ่มรีบยกแขนขึ้นเพื่อป้องกันใบหน้าจากแรงปะทะของถุงลมนิรภัยที่ทำงานอัตโนมัติ ขณะที่หญิงสาวก็มีสติพอกัน ใช้กระเป๋าสะพายบดบังอันตรายจากเศษกระจกที่สาดกระเด็นมาจากด้านหน้า

จากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีถุงลมช่วยชีวิตมันก็ยุบตัวลงอย่างช้าๆ ดานิเอลพยายามกระแทกเบาะ ท้ายรถตกกระแทกกับพื้นกระดอนอีกครั้งแล้วหยุดสนิท เขาตั้งสติอย่างยอดเยี่ยม

จมูกโด่งคมสันได้กลิ่นน้ำมัน... กลิ่นที่ระเหยออกมามันอาจจะรั่วออกมาจากส่วนหนึ่งส่วนใดของรถยนต์

ดานิเอลใช้มือสาวถุงลมนิรภัยที่ขวางตรงหน้าออก เขามองเห็นร่างบางหมดสติและเลือดไหลซึมลงข้างขมับ เขาเอื้อมมือไปปลดล็อคประตูฝั่งอัญญ์มาลี พยายามผลัก แต่ไม่สำเร็จ เขารวบรวมพละกำลังลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เดินอ้อมมาด้านข้างคนขับ เปิดประตูที่เขาผลักดันออกมาก่อนหน้านี้ ก่อนอุ้มร่างบางของอัญญ์มาลีออกจากห้องโดยสารรถยนต์อย่างรวดเร็ว เพราะเขาได้กลิ่นน้ำมันระเหยออกมา โชคร้ายมันอาจจะระเบิด เขาจึงตัดสินใจอุ้มร่างเธอออกมาในระยะไกลพอสมควร ก่อนที่จะมีรถขับตามหลังมา แล้วก็เกิดการมุงเหตุการณ์บริเวณจุดเกิดเหตุขึ้น โชคดีที่มีพลเมืองดีช่วยโทรเรียกรถพยาบาลฉุกเฉิน

ความรู้สึกเจ็บจุกโอบกอดรอบร่างกายทรงพลังของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้ แรงอัด แรงกระแทกอัดแน่น จู่โจม ช้ำในแต่ไร้รอยแผล มีเพียงรอยขีดข่วนคล้ายขนแมว นั่นอาจเกิดจากร่างกายถูกถุงลมนิรภัยปกป้องเอาไว้ชั้นหนึ่ง แต่เขายังไม่รู้ตัวว่าบริเวณคิ้วแตกมีเลือดไหลซิบ ดูเหมือนเขาจะมีเลือดกำเดาออกด้วย

ขณะที่อัญญ์มาลีมีเลือดไหลที่ศีรษะเหนือหน้าผากขวา อาจเพราะร่างกระแทกกับคอนโซลรถก่อนถุงลมทำงาน ชายหนุ่มจับจุดชีพจร ด้วยโล่งใจว่าเธอยังมีสัญญาณชีพ เขาเจ็บใจตัวเองที่ไม่น่าปล่อยให้เกิดเรื่องบ้าแบบนี้ขึ้น

บ้าฉิบ ! นี่มันเรื่องบ้าอะไร!!

โชคยังดีที่เธอเพียงสลบไป...

ดวงตาคมมองแน่วนิ่งที่ร่างแบบบางของหญิงสาว ดวงหน้าซีดเผือดเริ่มได้สติ เขาเป็นห่วงเธอ... ‘ช่างเป็นแรกพบที่ไม่น่าประทับใจเลย’ เขาคิด

อัญญ์มาลีได้รับบาดเจ็บไม่น้อย... มีคราบเลือดไหลอาบลงมาจากศีรษะ

“แมรี่! แมรี่! คุณเป็นยังไงบ้าง?” เขาถามอย่างร้อนรนและเรียกชื่อเธอโดยวิสาสะตั้งชื่อให้เธอเอาตามที่เขาสะดวก ทำไมเขาต้องรู้สึกไม่สบายใจแล้วร้อนรนมากมายขนาดนี้กับผู้หญิงที่เพิ่งพบกัน?

‘แมรี่ เป็นชื่อที่มีความหมายดี ในความคิดของดานิเอล Annmarie เขาคุ้นๆกับชื่อนี้เหลือเกิน มันมีความหมายที่ดีและสะกดได้สองภาษาทั้งไทยและอังกฤษ ในชีวิตแบดบอยอย่างเขา เคยรู้จักสาวน้อยคนหนึ่งชื่อ Annmarie…

เขาพร่ำเรียกชื่อเธอ “แมรี่! โอ... แมรี่ คุณโอเคหรือเปล่า” น้ำเสียงเขาแสดงความห่วงใยอย่างเต็มเปี่ยม

“แมรี่!” เขาเรียกชื่อเธอพร้อมประคองแก้มนุ่มอย่างระวัง “มองผม... ตื่นสิสาวน้อย!” เขาสั่งด้วยหัวใจที่เป็นห่วง

ไม่นานร่างบางก็ขยับ ดวงตาหรี่ปรือขึ้นอย่างช้าๆ ให้เขาได้หัวใจชื้น ทำไม... ทำไมเขาต้องกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป

“เรา... เราตายแล้วหรือคะ?” เธอเปล่งเสียงถามอย่างแผ่วเบา น้ำตาคลออันสะท้อนความเจ็บปวด ร้าวระบมของร่างกาย เลือดสีแดงสดไหลเลอะท่วมขมับน้อยๆ ของเธออย่างน่าสงสาร เขาสำรวจดูเธอมีแผลจากการกระแทกจุดเล็กๆ แต่ไม่แน่ใจว่าหญิงสาวมีโรคประจำตัวพวกอย่าง ฮีโมฟิเลียหรือเปล่า ทำไมเลือดถึงออกมากผิดปกติ ทั้งที่แผล ไม่น่าจะสาหัส เธอช่างดูบอบบางเสียจริง เขาคิด

“เรายังไม่ตาย รถพยาบาลกำลังมา” เขาหยุดจ้อง ดวงตาคมมีแววห่วงใยในนั้นอย่างเต็มเปี่ยม “คุณเจ็บตรงไหนบ้างแมรี่?” เขาถามอย่างกังวลกับอาการเจ็บของเธออย่างที่สุด

“ฉัน... ปวดหัว ปวดและเจ็บไปทั้งตัวค่ะ” หญิงสาวละล่ำละลักตอบ เธอชาไปหมดทั่วร่างกาย สารอะดรีนาลีนหลั่งซ่านไปทั่วทั้งร่าง หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจ ตอนนี้ยังไม่หายกลัวเลย และเธอเจ็บร้าวไปหมดที่แขนขวา น่าจะเป็นจุดกระแทกอีกแห่ง

หวอออ !!!

เสียงไซเรนก็ดังกระหึ่มก้องมาแต่ไกล ระยะของเสียงก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในที่สุดรถพยาบาลก็มาถึงจุดเกิดเหตุ ทั้งสองถูกนำตัวขึ้นรถ ขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ เก็บภาพหลักฐาน ที่เกิดเหตุรวมทั้งรถคู่กรณี ที่ตอนนี้คนขับรถเผ่นหนีไปเสียแล้ว มันเป็นรถขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมาขวางจนดานิเอลต้องตัดสินใจหักหลบ รถเสียหลักลื่นแฉลบกอรปกับถนนลื่น จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุในที่สุด

อีกส่วนหนึ่งก็ตามมาสอบปากคำคนเจ็บที่โรงพยาบาลด้วย ดวงตาคมมองจ้องอัญญ์มาลีตลอดทาง เขาคิดว่าผู้หญิงที่ร่างบอบบางอย่างอัญญ์มาลีไม่ควรมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ในวันที่มารับหน้าที่สำคัญ มันช่างไม่ยุติธรรมเลย

ไม่น่าประทับใจอย่างแน่นอน เจอกันก็ต่างฝ่ายต่างเจ็บตัวเสียแล้ว

แบบนี้จะรอดไหมเนี่ย

เขาเองก็รู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ผู้ชายอย่างเขา ไม่เคยแยแสผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย

อัญญ์มาลีแขนหักแต่โชคดีที่มันไม่หนักมากไปกว่านี้ กระดูกเคลื่อน ขมับกระแทกมีรอยแผล คือคำรายงานอาการเจ็บของหญิงสาวหลังถูกนำตัวเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล จะเรียกว่าเป็นความทรงจำไม่รู้ลืมกันเลยสินะ กับวันแรกที่ปราฮา หลังเท้าแตะลงพื้นดิน ไม่นานจากนั้นความความโชคดีชนิดปุบปับรับโชค(ร้าย)ก็ยัดเยียดชะตากรรมให้เธอ ให้ต้องนอนโรงพยาบาลเสียแล้วหรือนี่

ช่างน่าสมเพชจริง ไหนว่ากันว่า ปราฮาคือดินแดนงดงามดุจเมืองในเทพนิยาย...

ตรงไหนหรือ... เทพนิยายตรงไหน? อัญญ์มาลียังหาไม่เจอ!

แรกราตรีที่ปราฮา... กับการนิทราที่โรงพยาบาลเอกชน ในฐานะคนเจ็บ หลังผ่านเหตุการณ์อุบัติเหตุเฉียดตายอย่างไม่คาดฝัน!

โถ... ชีวิตน้อยๆ ของอัญญ์มาลี

พระเจ้าแกล้งเธอหรืออย่างไร... นี่ยังถือว่ายังพอมีโชคดีในโชคร้าย ที่พ่อหนุ่มข้างกาย จัดว่าเป็นผู้ชายประเภทหล่อ สมบูรณ์แบบ อย่างน้อย แม้ไม่ได้ครอบครอง ได้มองด้วยสายตาก็ยังดี... อัญญ์มาลีคิดเล่นๆ หลังจากรู้สึกตัวว่าปลอดภัยจากทุกสิ่งและมองแผลระบมบนร่างอย่างนึกขัน เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงสายหื่นหรอกนะ แต่ถ้าอาหารตามาวางอยู่ตรงหน้า มันก็ต้องมองบ้างเป็นธรรมดา จะยอมให้เสียศรัทธาได้อย่างไรไหว!

เขานอนเฝ้าเธอใกล้ๆแบบนี้... มันก็มากพอที่จะทำหัวใจดวงน้อยสั่นไหวนะรู้ไหม

อีกด้านหนึ่ง คฤหาสน์หรูของตระกูลลิมเบอร์สกี

กรุงเบอร์ลิน, เยอรมนี

เรื่องที่เกิดขึ้นรู้ไปถึงหูทั้งสองที่มีอยู่รอบยุโรปราวจุดเชื่อมเรด้าของมาดามลีเวีย ผู้เป็นแม่ของนายจ้างอย่างไม่ต้องสงสัย นางสั่งลูกน้องคนสนิทให้ส่งนักสืบเอกชนตามดูบุตรชายจอมรั้นมาได้สักพักแล้ว นางเกิดติดใจสงสัยว่าเหตุใดบุตรชายจึงปฏิเสธการแต่งงานที่นางจัดการให้ ปฏิเสธมาโดยตลอด

“นี่แดเนียลเป็นอะไร ทำไมคนต้องไปโรงพยาบาล?” มารดาเขาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก “นอนอยู่นั่นทั้งคืนด้วยเรอะ!” น้ำเสียงมีแววฉุนเฉียว

“ท่านประธานเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ” แครี่เลขาหนุ่มสูงวัยที่รับใช้นางมานานปี รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ให้ความเคารพอย่างสูงสุด ขณะเดียวกันก็ส่งภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนให้มาดามดู แต่นั่นนางยังไม่สนใจที่จะดูพวกมันในตอนนี้

“เจ็บมากไหม? ลูกฉันอาการเป็นอย่างไรบ้าง?” มาดามใจไม่ดี เป็นห่วงบุตรชายเพียงคนเดียวเสียยิ่งกว่าอะไร

“ท่านดานิเอลไม่เป็นไรมาก” เขาหยุดมองดวงตาเข้มดุของมาดามแล้วพูดต่อไปเมื่อนางกำลังตั้งใจรอฟัง “แต่ภรรยา... เอ่อ...” ผู้ช่วยหนุ่มรายงานอย่างอ้ำอึ้งลังเลว่าจะเอ่ยถึงภรรยาฟ้าแล่บของท่านประธานดีไหม สายตานิ่งแน่วของมาดามลีเวียสั่งการว่า เขาต้องรายงานมันเสียให้หมด ถ้าอยากหายใจอยู่ “แขนหักครับ” ผู้ช่วยหนุ่มคนเดิมรายงาน

“ภรรยาอย่างนั้นหรือ?” นางต้องแปลกใจสุดขีดกับสิ่งที่ได้ยิน ลูกชายตัวแสบ มีภรรยาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน มันต้องเกิดความผิดปกติบางอย่างแน่นอน นางรู้นิสัยลูกชายดี

จำได้ว่าเพิ่งคุยกันเรื่องการแต่งงานของเขาเมื่อไม่นานมานี้ แล้วทำไมมาวันนี้ จู่ๆบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนถึงมีภรรยาโผล่มาแบบนี้ได้

‘มันงอกมาจากไหนกัน แม่ผู้หญิงนั่น’

แบบนี้นางคงทนนั่งใจเย็นเป็นทองไม่รู้รอนอีกต่อไปไม่ได้เด็ดขาด!

“ครับ” บริวารหนุ่มรับคำ พยักพเยิดไปที่ซองรูปถ่ายพวกนั้น “นักสืบได้ภาพที่ดานิเอลไปรับเธอที่สนามบินเมื่อบ่ายนี้ครับ” เขารายงาน

นางหยิบพวกมันขึ้นมา แต่ละภาพถูกสแกนด้วยสายตาดุดันราวพิโรธของมาดามแห่ง แอล. กรุ๊ป

“นี่ลูกชายคนเดียวของฉัน ไปคว้าผู้หญิงนี่มาจากโลกไหนกัน ไม่เข้าท่า” นางถามพร้อมติอย่างไม่สบอารมณ์ด้วยเสียงที่ฟังดูคล้ายเสียงคำรามของนางพญาสิงโตจอมดุดัน

“ครับ ท่านประธานไปรับเธอด้วยตนเองที่สนามบิน” ผู้ช่วยหนุ่มรายงาน เขาแทบไม่กล้าสบประสานสายตาที่เกรี้ยวกราดตลอดเวลาของมาดามลีเวียได้เลย นางเผด็จการและน่ากลัวเกินกว่าที่คิด “สืบทราบว่า เดินทางมาจากเมืองไทย”

“เมืองไทย? อยู่ตรงไหนบนแผนที่โลกงั้นเรอะ?”

“แถบเอเชียครับ ถ้าจากสิงคโปร์ก็เลยมาเลเชียขึ้นมาทางตอนเหนือ”

“โอ... พวกกลุ่มประเทศโลกที่สาม?”

“ครับ แต่ก็ไม่เชิง”

“ตัวซวย! แล้วเป็นไงล่ะ เมียที่พ่อแม่ไม่เห็นควรด้วย มันก็ไม่ต่างจากตัวซวยหรอก ดีนะที่แม่นั่นเป็นฝ่ายเจ็บ ไม่ใช่ลูกชายฉัน” มารดาเอ่ยพร้อมส่ายหัวอย่างระอา และนางจะไม่ยอมอยู่เฉยกับเรื่องนี้แน่ การแต่งงานของดานิเอลต้องเป็นไปตามที่นางบงการเท่านั้น !

เห็นทีว่านาง จะต้องหาเวลาไปดูหน้าเมียของลูกบ้างเสียแล้ว ว่าเป็นลูกสาวจากตระกูลมหาเศรษฐีบ้านไหน นางจะต้องสกรีนก่อน จึงจะอนุมัติให้ผู้หญิงคนนี้อยู่ในสถานะไหนกับบุตรชายเพียงคนเดียว!

~$~