แฝดจอมจุ้น วุ่นรักป๊าม๊า
ตอน 2
บทที่ 2
5ปีต่อมา
เวลาตีสาม เธอเดินออกมาจากโรงแรมด้วยสภาพที่แทบจะดูไม่ได้ มีผู้หญิงใส่กระโปรงสีแดงสดโผล่ออกมาจากมุมข้างๆ คุณหนูบ้านสีธะ นารา ในตอนนี้ สายตาเต็มไปด้วยความโกรธและรู้สึกเสียดาย
“ทำไมนานขนาดนี้?” นารากัดฟันถาม
นานาเช็ดน้ำตาออก ผมที่ดำและยาวก็ปกปิดรอยจูบที่คอของเธอไม่ได้ เธอกัดริมฝีปาก “เอาเงินให้ฉัน”
“ไปเอากับพ่อฉัน!” ผู้หญิงขี้เกียจคุยกับเธอ นาราเปิดประตูแล้วเข้าห้องไป แสงจันทร์สาดเข้ามาในห้อง ผู้ชายนอนหงายอยู่ร่างกายที่ผอมสูงดูมีเสน่ห์และเย้ายวน เธอดีใจรีบไปนอนอยู่ข้างๆเขาและยื่นมือไปกอดที่เอวของเขา
นานาวิ่งออกมาจากโรงแรม เธอร้องไห้และโทรไปหาพ่อ เธอทำภารกิจเสร็จแล้วให้เขาโอนเงินมา
คืนนั้น วัฒไม่ได้หลับ เขารับรองว่า “พรุ่งนี้เช้าฉันจะโอนไปให้เธอ!”
“ฉันจะเอาตอนนี้” นานาพูด
“โอเคร!เดี๋ยวจะโอนเข้าบัญชีเธอ”
นานาเรียกแท็กซี่แล้วกลับไปที่โรงพยาบาล เธอนั่งเหม่อแล้วมองไปทางหน้าต่าง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเป็นสายจากหมอที่ดูแลแม่ เธอรีบรับสาย “สวัสดีค่ะ!คุณหมอ”
“คุณนานาครับ มีข่าวร้ายจะบอกคุณครับ “
“แม่หนูเป็นอะไร?”
“แม่คุณเสียชีวิตแล้ว เมื่อกี้นี้” เสียงของหมอฟังดูสงบมาก
แต่ว่า หัวใจของสาวน้องเย็นยะเยือกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง มือเธอสั่นเทาและกำโทรศัพท์ไว้แน่นๆ มีข้อความแจ้งเตือนว่าในบัญชีเธอมีเงินเข้าห้าล้าน
“แม่……” สาวน้อยนั่งอยู่หลังแท็กซี่ โศกเศร้าเสียใจและร้องไห้ออกมา แท็กซี่ใจดีรีบเร่งรถไปส่งเธอที่โรงพยาบาล
สายไปแล้ว ถึงแม้เธอจะใช้ร่างกายตัวเองเพื่อแลกเงินมาห้าล้านแล้วแต่ก็ช่วยแม่ไม่ได้อยู่ดี ในตอนที่รีบมาโรงพยาบาล มือของเธอไปจับที่คอ พบว่าสร้อยคอที่มีรูปแม่กับตัวเองไม่อยู่แล้ว
ทันใดนั้นน้ำตาของเธอก็พรั่งพรูไหลออกมาเหมือนฝนที่กำลังตกหรือนี่จะเป็นชะตากรรมของเธอ?
ฟ้าดินกลั่นแกล้งกันหรืออย่างไร ถึงอยากให้แม่ไปจากเธอ?
ห้าปีต่อมา
สนามบินแห่งหนึ่ง มีสาวน้อยตัวผอมสวมเสื้อสีเนื้อและเข็นรถใส่กระเป๋าเดินทางอยู่ บนกระเป๋าเดินทางมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งอยู่ กระโปรงสีชมพูผมยาวสีดำถักเปียถึงเอวและติดกิ๊บผีเสื้อไว้ ไม่สามารถใช้คำพูดมาอธิบายความน่ารักของเธอได้
และข้างๆของเด็กผู้หญิงก็มีเด็กผู้ชายใส่เสื้อสีดำกางเกงยีนขาสั้นรองเท้าผ้าใบสีขาวสะพายกระเป๋าหน้านิ่งๆเดินตามหลังมาต้อยๆ
“มามี้ เดี๋ยวพวกเราไปให้แม่บุญธรรมเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ได้ไหม?”
“ถ้าเธอยอมนะ” สาวน้อยยิ้มอ่อนๆมองไปทางลูกสาวอย่างอ่อนโยน
เด็กผู้หญิงรีบกระพริบตาที่กลมโตของเธอ “ถ้าหนูขอร้อง เธอต้องตกลงแน่ๆเลย”
“วางใจได้ แม่บุญธรรมรวยออก” เด็กผู้ชายพูดเสริม
เด็กน้อยทั้งสองคนมองซ้ายแลขวา พวกเขาเป็นคนประเทศนี้ตั้งแต่พวกเขาคลอดออกมา แต่ก็พึ่งจะกลับประเทศครั้งแรกจะไม่ให้รู้สึกตื่นเต้นได้ไง?
พึ่งออกมาก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียก “ ลม ฟ้า “
“แม่บุญธรรม” เด็กผู้หญิงเรียกอย่างดีใจ ยื่นมือออกไปจะให้เธออุ้ม
เห็นผู้หญิงผมสั้นรีบเดินมา เปิดแขนกว้างไปอุ้มเด็กผู้หญิงที่น่ารักคนนั้น ไปจูบที่แก้มเธอแรงๆและหันไปยิ้มกับแม่ลูกที่ยืนอยู่ข้างๆ “กลับมาสักที นั่งเครื่องเหนื่อยไหม?”
“แม่บุญธรรมครับ พวกเราเชื่อฟังมาก” เด็กผู้ชายยักคิ้วพูด
เด็กผู้หญิงรีบพยักหน้าตาม “ใช่พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันและไม่ได้ก่อเรื่องให้มามี้ด้วย”
คุณอาจจะชอบ
