โสเภณีไร้เดียงสา

บทที่ 2

“เธอมีพี่น้องไหม”

“ไม่มีค่ะ”

“ตัวคนเดียวเลยงั้นสิ”

“ค่ะ ถ้าคุณไม่เมตตา หนูก็คงขาดที่พึ่ง”

เขายิ้มที่มุมปาก เธอเข้าใจพูดดีนะ...พูดให้คนเอ็นดู

“แน่นอนว่าฉันเมตตาเธอ ถึงได้รับเธอมาไง”

“ขอบคุณค่ะที่เมตตาหนู หนูต้องทำงานกี่ปีคะถึงจะหลุดหนี้สามแสนห้าแล้วได้รับอิสระ”

เขาปรายตามองเล็กน้อยก่อนเมิน “เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยกัน”

เขาพาเธอมาที่ห้องที่อยู่ถัดจากบันไดไปสามห้อง ภายในกว้างขวางโอ่อ่า เครื่องเรือนเป็นระเบียบ เตียงกว้างและท่าทางจะนุ่มมากด้วย ภายในห้องมีห้องน้ำส่วนตัว...เขาลากเธอเข้าไปในนั้น

“ทำอะไรคะ

“ขัดสีฉวีวรรณซะบ้าง เธอเนื้อตัวมอมแมมมากนะรู้หรือเปล่า”

“หนูไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยน”

“เดี๋ยวไปเอาของสาวใช้คนอื่นมาให้ก่อน ดูสิผิวเธอน่ะ ถ้าขัดๆ สักหน่อยก็น่าจะดีนะ” เขาเท้าเอว กวาดตามองเธอขึ้นๆ ลงๆ “ถึงจะเป็นเด็ก แต่ก็น่าจะดูแลความสะอาดตัวเองบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ดูแลคนอื่น”

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะถอดเสื้อยืดออกให้ เธอรีบเบี่ยงตัวหลบ ตาโต อุทานเสียงหลง

“หนูถอดเองได้ค่ะ คุณออกไปข้างนอกก่อนเถอะ”

เขายิ้มนึกเอ็นดู “รู้จักอายเป็นด้วยเหรอ ตัวกระเปี๊ยกแค่นี้เอง ถือซะว่าฉันเป็นพี่ชาย เธอจะต้องกลัวอะไร ฉันไม่พิศวาสเด็กหรอกน่า”

“ก็รู้ว่าคุณไม่รู้สึกอะไรกับหนู แต่หนูอายนี่” เธอพูดตรงๆ

“ฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอนะ คิดซะว่าฉันเป็นพี่ชายคนหนึ่งล่ะกัน ไว้ใจฉันเถอะ” เขาพูดกลั้วขำ ในขณะที่เด็กสาวลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

นั่นสินะ ตอนนี้ชีวิตเธอเป็นของเขา เขาซื้อเธอแล้วด้วยเงิน สามแสนห้าหมื่นบาท คนที่ไม่มีความสุขเช่นเธอ อยู่ไหนก็มีแต่ทุกข์ ในเมื่อเรื่องราวมันให้เป็นไปอย่างนี้ก็ช่างเถอะ เธอหมดอาลัยสิ้นหวังที่จะมีอนาคตสวยงามแล้วล่ะ มีลมหายใจไปวันๆ ก็เพื่อชดใช้กรรมเก่าเท่านั้นเอง

“เดี๋ยวหนูถอดเองค่ะ” เธอถอดเสื้อยืดตามด้วยเสื้อชั้นในตัวเก่า และกางเกงสามส่วนออกพ้นร่างกาย แน่นอนว่าเธออาย...แต่เธอไม่คิดจะดิ้นรนอะไรอีกแล้วจริงๆ

สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มตะลึงตาค้าง ใครว่าเธอเป็นเด็กกันเล่า มองภายนอกเหมือนอายุยังน้อยมากๆ ไม่มีทรวดทรงความเป็นผู้หญิง แต่เมื่อได้เห็นเนื้อใน...หน้าอกเล็กแต่กลมกลึงขึ้นเต้า ยอดอกสีชมพูชูชัน หน้าท้องแบนราบ ความเป็นหญิงที่สมบูรณ์แบบ

ถึงจะตัวเล็กบอบบาง หากดูน่าทะนุถนอม และไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเกิดอารมณ์กับเธอ

“ปะ เป็นอะไรไปคะ” ฉันท์ชนกถามตะกุกตะกัก ก่อนเปิดฝักบัวราดใส่ตัวเองทั้งหัวและลำตัว นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มเกร็งเครียดไปทั้งตัว บางอย่างที่หลับใหลมานานถูกปลุกในแข็งชันโดยมีกางเกงชั้นในรัดรึงไว้ ทำให้เขารู้สึกร้อนผะผ่าวและอึดอัด

“เธออายุเท่าไหร่แล้ว” ถามเสียงแหบพร่า

“สิบห้าค่ะ”

“สิบห้าเหรอ” เขาหน้าซีด สิบห้าก็ถือว่าเริ่มแตกเนื้อสาวแล้ว เขาไม่ควรทำอย่างนี้เลย แต่เมื่อทำไปแล้ว มันก็ยากที่จะกลับไปมองว่าเธอเป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่ง

ในสายตาเขา เธอคือหญิงสาวที่สมบูรณ์อยู่ในวัยเจริญพันธ์แล้ว

และไอ้รูปร่างเล็กๆ ของเธอนี่แหละที่กระตุ้นความหื่นในตัวเขาให้ปั่นป่วน

“มา ฉันจะขัดตัวให้” เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แม้ความคิดจะผิดปกติก็ตาม

เขาหรี่น้ำให้เบาลงแล้วบีบโฟมราคาแพงลงบนฝ่ามือ ลูบไล้แผ่นหลังและสะโพกให้ มีบางช่วงที่เขารู้สึกว่าร่างกายเธอสะท้านราวกับจะตอบรับสัมผัส

ผิวเธอเนียนลื่น และมือเขาเองก็ชักจะสั่น ทันทีที่เธอหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเขา หัวใจชายหนุ่มก็แทบจะหยุดเต้น

ความคิดแปลกๆ ลอยเต็มหัวไปหมด ล้วนเป็นจินตนาการหากได้ลูบไล้สัมผัสเธอแบบลึกซึ้งจะเป็นยังไง จนต้องพร่ำเตือนตัวเองว่า

‘ไม่ได้นะเว้ยไอ้ธร เราเพิ่งรู้จักนกได้ไม่ทันถึงครึ่งชั่วโมงเลย’

‘นี่เด็กอายุสิบห้านะ ท่องไว้สิว่าสิบห้า อายุน้อยกว่าเราตั้งสิบเจ็ดปี อย่าได้คิดเกินเลยเชียว’

แม้จิตใจฝ่ายดีจะเตือนแบบนั้น แต่จิตใจฝ่ายชั่วร้ายได้ยุแยงไปอีกแบบ

‘แต่แกจ่ายเงินไปแล้วนะเว้ย เด็กคนนี้ไม่เหลือใครแล้ว ชีวิตเป็นของแก แกจะทำยังไงก็ได้ เลี้ยงดูให้ดี กินอิ่ม ให้ความสบาย และจะทำอะไรๆ เรื่องอย่างว่าก็ไม่น่าจะแปลก สมัยนี้อายุสิบห้าเสียตัวมีเยอะแยะไป โลกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว’

ความดีกับความชั่วตีกันให้วุ่นในสมอง ก่อนที่ภวังค์ความคิดจะสะดุดลงเมื่อเธอเอ่ยถาม

“คุณคะ ขัดแขนหนูพอหรือยัง แสบไปหมดแล้วนะ”

กันต์ธรกระพริบตาถี่ๆ บีบสบู่เหลวลงฝ่ามือเพิ่มแล้วลูบใบหน้า ลำคอจนมาถึงเนินอก...หน้าอกเธอนุ่มตึงแน่น เล็กกว่าฝ่ามือเขา แต่กระชับดีเหลือเกิน พอเขาลูบโดน ยอดอกก็ชูชันเป็นไตขึ้นมา

ให้ตายสิ เขาเจอผู้หญิงสวยๆ มามากมาย กลับไม่เคยมีใครเร้าใจปลุกอารมณ์ได้ดีเท่าเธอมาก่อนเลยจริงๆ

“คุณคะ หนูเสียว” ไม่รู้ว่าเธอยังอายุน้อยหรืออ่อนเดียงสากันแน่ถึงได้พูดออกมาตามที่ตัวเองรู้สึก และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มสิ้นสุดความอดทน

“ชุดฉันเปียกไปหมดซะแล้ว”

“คุณต้องไปงานศพด้วยไม่ใช่หรือคะ”

“เห็นทีต้องอาบน้ำใหม่อีกครั้ง” ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยความหมาย

“งั้นพอหนูอาบเสร็จ คุณก็อาบต่อเลยค่ะ”

“อาบพร้อมกันนี่แหละ ประหยัดเวลา” เขาบอกแบบนั้น ทำเอาเธอตาโตด้วยความตกใจ

“เอ่อ...มันไม่น่าจะเหมาะ”

“ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอนะ” เขาพูดเหมือนทวงบุญคุณ ทำให้เธอเจื่อนจ๋อย

“ค่ะ หนูทราบดีค่ะ”

“ฉันยังถือว่าเธอเป็นน้องสาวเลย เธอก็มองซะว่าฉันเป็นพี่ชายล่ะกัน ไม่เห็นแปลก แค่อาบน้ำด้วยกันเอง” พูดจบก็รีบถอดสูทแขวนไว้ที่ราวเหล็กข้างห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานนัก ร่างกายเขาก็เปลือยเปล่าเฉกเช่นเดียวกับเธอ

พอไม่มีกางเกงชั้นในรัดไว้ ส่วนนั้นก็แข็งขึงโดดเด่นชี้หน้าเธออวดความอหังการที่ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ