แฟนหนุ่มนอกใจผู้หญิงบ้านรวย แต่ไม่รู้ว่าฉันคือบุตรสาวคนเดียวของมหาเศรษฐี

ในปีที่สามของความรักของเรา เจียงซื่อเหนียนแอบแต่งงานกับซู่อันอัน ลูกสาวเศรษฐี

เขากล่าวว่า : "จืออี้ ฉันเป็นลูกที่เกิดนอกสมรสซึ่งไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัว ต้องแต่งงานกับเธอถึงจะได้รับการยอมรับจากพ่อและได้กลับเข้าสู่ตระกูล"

ในใจฉันรู้สึกขบขัน เขาเพียงแค่หาข้ออ้างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

ฉันเลือกที่จะเลิกกันแบบสะอาดและเด็ดขาด แต่เจียงซื่อเหนียนกลับกักขังฉันไว้เป็นนกในกรงทอง ไม่ให้เห็นแสงตะวัน

"ชีวิตที่มีความสะดวกสบายและหรูหรา เป็นสิ่งที่คุณพยายามทั้งชีวิตก็อาจจะไม่ถึง คุณยังไม่พอใจอะไรอีกหรือ?"

ต่อมา เขาทำทุกอย่างเพื่อเอาใจซู่อันอัน กดดันให้ฉันกระโดดลงจากดาดฟ้าชั้น 17

พวกเขามั่นใจว่าฉันไม่มีอำนาจใดๆ แต่กลับไม่รู้ว่าฉันคือทายาทเพียงคนเดียวของเศรษฐีที่รวยที่สุด

______

“เสิ่นจืออี้ คุณยืนทำอะไรอยู่ รีบเสิร์ฟอาหารเร็วสิ”

เสียงเร่งจากผู้จัดการดังที่ข้างหู แต่เสิ่นจืออี้กลับเหมือนจะไม่ได้ยิน จ้องมองไปที่คู่บ่าวสาวที่กำลังแลกแหวนกันบนเวที

ในงานแต่งงานที่เต็มไปด้วยความสุข เธอควรจะปรบมือแสดงความยินดี แต่ทำไม่ได้ ...

เพราะเจ้าบ่าวบนเวทีคือแฟนหนุ่มที่เธอคบกันมานานถึง 3 ปี—เจียงซื่อเหนียน

และเจ้าสาวคือศัตรูตัวฉกาจในมหาวิทยาลัยของเธอ ซู่อันอัน

เมื่อการแลกแหวนเสร็จสิ้น เจียงซื่อเหนียนยกผ้าคลุมหน้าของซู่อันอันขึ้น และจูบเธออย่างร้อนแรงและจริงใจท่ามกลางสายตาของทุกคน

“ผมสัญญาว่าไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ จะรักแค่เพียงอันอันคนเดียวตลอดชีวิต”

เขาถือไมโครโฟนในมือ มืออีกข้างถือมือของซู่อันอัน ความอ่อนโยนในสายตาของเขาแทบจะละลาย

เสิ่นจืออี้มองเขาด้วยความรู้สึกขบขันอย่างที่สุด

ชายที่ยังคงกอดก่ายกับเธอเมื่อคืนนี้ กลับกลายเป็นคู่ชีวิตของคนอื่นในวันนี้โดยไม่มีสัญญาณใดๆ

บางทีเธอควรจะวิ่งขึ้นไปเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา

หรือบางทีเธอควรจะร้องไห้และก่อความวุ่นวายในงาน ถามว่าเขาทำไมถึงทรยศเธอ

แต่เท้าที่หนักอึ้งทำให้เธอยืนอยู่ที่เดิม รับรู้ถึงความเจ็บปวดในใจทุกวินาที

เจียงซื่อเหนียนที่กำลังดื่มฉลองกับคนอื่นๆ อยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกบางอย่าง เงยหน้ามองไปที่ทางเสิร์ฟอาหาร

แสงไฟและเสียงแก้วชนทำให้สายตาของพวกเขามาบรรจบกัน ความแตกต่างเพียงสิ่งเดียวคือ เธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและน้ำตา เขาเต็มไปด้วยความตกใจและกังวล

เขาเผลอเดินไปทางเธอ แต่ถูกซู่อันอันคว้าแขนไว้ไม่ยอมปล่อย

“ซื่อเหนียน คุณจะไปไหน พ่อฉันกำลังหาคุณเพื่อคุยเรื่องอยู่พอดี เขามีเงินทุนที่ไม่ได้ใช้อยู่ คุณไม่อยากเริ่มธุรกิจมานานแล้วไม่ใช่หรือ?”

ด้านหนึ่งคือเสิ่นจืออี้ที่ไม่มีอำนาจใดๆ อีกด้านคือโอกาสที่เขารอคอยมานาน

หลังจากลังเลเพียงไม่กี่วินาที เจียงซื่อเหนียนก็ตัดสินใจ

เขาแสร้งทำเป็นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่มีอะไรหรอก กลัวคุณหิวเลยตั้งใจจะไปเอาเค้กให้ แต่ในเมื่อพ่อมีเรื่องจะคุย งั้นเราไปกันเถอะ”

พูดจบ เขาก็โอบซู่อันอันอย่างสนิทสนม ทั้งสองหันหลังไปยังโต๊ะหลักของงานเลี้ยง

แม้ว่าเสิ่นจืออี้จะยอมรับความจริงตรงหน้าแล้ว แต่ก็ยังไม่พ้นเจ็บปวดจากการตัดสินใจของเขา

ชายที่เคยสัญญาอย่างมั่นคงกับเธอ บัดนี้เปลี่ยนไปจริงๆ ...

เธอไม่สนใจผู้จัดการ ถอดเสื้อทำงานออกอย่างเด็ดขาด และออกจากที่นั่นอย่างเงียบๆ ในบรรยากาศที่คึกคัก

...

เสิ่นจืออี้เดินอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางลมหนาว เสียงเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

เป็นข้อความจากเจียงซื่อเหนียน เขาบอกว่า : “จืออี้ รอให้ฉันกลับไปอธิบายได้ไหม ฉันรักแค่คุณ วันนี้ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง”

เนื้อหาข้อความชัดเจนเหมือนเธอเข้าใจผิด

สักพักหนึ่ง เธอเปิดดูโปรไฟล์ของเขา และกดบล็อกโดยไม่ลังเล

พร้อมทั้งลบรูปคู่ที่มีอยู่ 370 รูปในโทรศัพท์ออกจนหมด

“คุณเสิ่น คุณมาดูชุดแต่งงานนี้อีกแล้วหรือ?”

พนักงานร้านปรากฏตัวในสายตา เธอหยุดนิ่งมองไปรอบๆ ปรากฏว่าเธอเดินมาที่หน้าต่างร้านชุดแต่งงานโดยไม่รู้ตัว

ในหน้าต่างจัดแสดงมีชุดแต่งงานที่ประดับด้วยเพชรสีชมพู ราคายี่สิบล้าน

เหตุที่พนักงานพูดคำว่า “อีก” เป็นเพราะเธอและเจียงซื่อเหนียนเคยมาที่นี่หลายครั้ง จินตนาการถึงความสุขในอนาคตผ่านกระจก

ความคิดล่องลอยกลับไปในปีที่เธออายุยี่สิบ เธอได้พบกับเจียงซื่อเหนียนที่คุกเข่าอยู่หน้าบ้านเจียง

วันนั้นฝนตกหนัก น้ำฝนหยดจากผมของเขา ทำให้รูปลักษณ์ที่เยือกเย็นดูเปราะบางมากขึ้น

จากปากเพื่อนเธอได้รู้ว่าเขาเป็นลูกนอกสมรสที่ไม่สามารถออกหน้าได้ ทุกปีในวันเกิดของพ่อเขาจะคุกเข่าอยู่หน้าประตูเพื่อแสดงความกตัญญู

แต่พ่อของเขาไม่เคยออกมาพบเขาเลย แถมยังบอกตรงๆ ว่าไม่ยอมรับลูกคนนี้

ตามหลักแล้ว เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของเศรษฐีที่รวยที่สุดในเมืองจินกัง ไม่ควรมีความสัมพันธ์กับคนแบบนี้

แต่วันนั้นหลังจากนั้น เธอกลับหลงรักเจียงซื่อเหนียนอย่างควบคุมไม่ได้

เธอไล่ตามเขาอย่างเปิดเผย ใจที่เย็นชาของเขาค่อยๆ อ่อนลง

เมื่อคบกัน เขาทำงานสามงานในวันเดียวจนหมดแรงถึงเป็นลมเพราะขาดสารอาหาร เพียงเพื่อซื้อสร้อยคอให้เธอเป็นของขวัญวันเกิด

“ฉันสามารถอยู่ได้ไม่ดี แต่คุณไม่ได้ คุณต้องมีทุกอย่างที่คนอื่นมี”

เขาใส่สร้อยคอให้เธอด้วยมือของเขาเอง พยายามให้เธอได้สิ่งที่ดีที่สุด

แต่พ่อของเธอกล่าวว่า “เจียงซื่อเหนียนดูเหมือนลูกนอกสมรสที่น่าสงสาร แต่จริงๆ แล้วมีความทะเยอทะยาน ไม่ใช่คู่ที่ดีของเธอหรอก”

ตอนนั้นเธอไร้เดียงสา ไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งของคำพูดนี้ สัญญาอย่างมั่นใจ

“ฉันจะปิดบังตัวตนและคบกับเขาให้ครบ 3 ปี หากหลังจากนั้นเขายังไม่เปลี่ยนใจ และยังดีกับฉันมากขึ้น คุณจะยอมให้เราแต่งงาน”

ด้วยความรักที่มีต่อเธอ พ่อของเธอตกลง แต่มีเงื่อนไขเพิ่มเติม

และวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการท้าพนันสามปี เรื่องราวในอดีตทั้งหมดกลายเป็นเรื่องน่าขำ

เสิ่นจืออี้เช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างเย็นชา กดโทรหาพ่อของเธอ

“พ่อคะ หนูแพ้แล้ว ...”

“หนูจะทำตามความต้องการของพ่อ กลับไปบ้านเพื่อสืบทอดกิจการ ส่วนเรื่องคู่สมรส พ่อจัดการตามที่พ่อเห็นสมควร หนูไม่ว่าอะไร”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อของเธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

“ลูกสาวที่ดีของพ่อ พ่อจะเตรียมงานเลือกคู่ให้ทันที จะมีหนุ่มหล่อห้าคนให้ลูกเลือก เจ็ดวันหลังจากนี้พ่อจะส่งคนไปรับลูก”