สวัสดี ท่านประธาน（ภาคที่1）
ตอน 2
บทที่ 2
อย่าให้กระทบกระเทือนถึงเด็ก
“กั๋วเผิง ตอนนี้ฉันดูออกแล้วล่ะ ลูกสาวคนโตของเธอคนนี้ ปกติดูไร้เดียงสา สะอาดบริสุทธิ์ แต่ลับหลังไปมั่วอยู่กับใครบ้างก็ไม่รู้” หลี่หลิงภรรยาของกั๋วเผิงคอยใส่ไฟอยู่ข้างๆ “ถ้าไม่จัดการเธอให้ดี ต่อไปอาจทำให้ซิงคงของเราเสียคนไปด้วย”
“แม่ พูดอะไรน่ะ หนูไม่มีทางเหมือนพี่หรอก...ไม่ใช่ หนูไม่มีทางมั่วผู้ชายแน่ เรื่องท้องยิ่งไม่ต้องพูดถึง หนูยืนยันว่าไม่มีวันทำเรื่องอับอายแบบนี้ให้ตระกูลเซี่ยแน่” เซี่ยซิงคงก้มหน้าอย่างหวาดกลัว เสียงเบานุ่มนวล คำพูดที่เอ่ยออกมากลับเป็นน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ
เซี่ยซิงเฉินมองด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง “เซี่ยซิงคง หุบปากสักทีได้ไหม?”
“หนู...ขอโทษ” เซี่ยซิงคงอดสูจนขอบตาเริ่มแดง “พ่อ หนูไม่น่าพูดจามั่วซั่วจนทำให้พี่ต้องเสียใจเลย”
ทันใดนั้นเซี่ยกั๋วเผิงโกรธจนหน้าชา ลุกขึ้นตบหน้าเซี่ยซิงเฉินไปฉาดหนึ่ง “แกทำผิดแล้วยังแสดงพฤติกรรมแบบนี้กับน้องสาว! ซิงคงพูดไม่ผิดหรอก แกทำให้ตระกูลเซี่ยขายหน้าหมดแล้ว!”
กั๋วเผิงตบหน้าครั้งนี้ไม่เบานัก เซี่ยซิงเฉินรู้สึกเพียงข้างหูมีเสียงวิ้งๆ ความคิดสับสนวุ่นวาย ใบหน้าเล็กแดงเป็นแถบ แต่เธอเพียงแค่กัดฟัน ยืดหลังตรง คุกเข่าอยู่ตรงนั้นโดยไม่ยอมรับผิด
เธอไม่ผิดสักหน่อย! ครั้งนี้เธอโดนตบเพราะถูกใส่ร้าย ทว่าขอเพียงสักวันหนึ่งมีโอกาสได้เจอชายคนนั้น รอยตบนี้เธอต้องทวงคืนให้ได้!
“ไปเอาเด็กนี่ออกซะ! เดี๋ยวนี้!” ในที่สุดเซี่ยกั๋วเผิงก็ออกคำสั่งเด็ดขาด
เซี่ยซิงคงถอนหายใจก่อนจะจากไป “พี่ สวี่เหยียนดีกับพี่ขนาดนี้ พี่ไม่น่าเลยจริงๆ...”
เซี่ยซิงเฉินเจ็บปวดใจราวถูกเข็มทิ่มแทง แต่ว่าเธอก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่คู่ควรกับสวี่เหยียนอีกแล้ว
……………………
เซี่ยซิงเฉินขอลาหยุดเรียนเพื่อไปทำแท้งที่โรงพยาบาล
ด้วยเกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น หลี่หลิงก็เลยไปกับเธอด้วย
“เซี่ยซิงเฉิน!”
พยาบาลเรียกชื่อเธอ เธอลุกขึ้นยืน รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน ฝันร้าย อีกประเดี๋ยวหลับตาลงแล้วตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฝันร้ายก็จะหายไป
“ถอดกางเกงแล้วขึ้นไปนอนซะ! เตรียมยาชา!” เสียงหมอเย็นยะเยือก เซี่ยซิงเฉินปีนขึ้นไปบนเตียงผ่าตัด ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว นึกว่าตัวเองจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างได้ด้วยใจสงบนิ่ง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนาว หนาวจนตัวสั่น
เธอเกลียด
เกลียดคนที่ทำให้เธอท้องสุดๆ
ทว่าที่น่าขันก็คือ...แม้แต่ชายผู้นั้นเป็นใครเธอก็ยังไม่รู้! เรื่องน่าขันเช่นนี้ทำไมต้องเกิดขึ้นกับเธอด้วย?
ขณะกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย ประตูห้องผ่าตัดถูกผลักออกกะทันหัน
คนกลุ่มหนึ่งสวมชุดกาวน์สีขาวเข้ามาด้วยความรีบร้อน สีหน้าจริงจังราวกับจะเกิดเหตุร้ายแรง
“ผู้อำนวยการ!” หมอพยาบาลลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ทักทายผู้เป็นหัวหน้า เซี่ยซิงเฉินนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจ
“เซี่ยซิงเฉิน! คนไหนคือเซี่ยซิงเฉิน? ผ่าตัดไปแล้วยัง?” ผู้อำนวยการยิงคำถามเป็นชุด สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวและลุกลี้ลุกลนในน้ำเสียง
เซี่ยซิงเฉินขมวดคิ้ว ค่อยๆ หยัดตัวขึ้น
พยาบาลชี้ไปที่เธอ “ผู้อำนวยการคะ คนที่ท่านตามหาใช่เซี่ยซิงเฉินคนนี้ไหมคะ?”
ผู้อำนวยการหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาเปรียบเทียบกับใบหน้าเธออย่างละเอียด รีบพยักหน้า “ใช่ เธอนี่แหละ! ลงมือทำแท้งหรือยัง?”
“กำลังเตรียมพร้อมอยู่ค่ะ”
“ห้ามแตะต้องเด็ดขาด! ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อนุญาตให้ทำแท้งเธอ!” ผู้อำนวยการออกคำสั่ง เล่นเอาทุกคนงงไปหมด ผู้ช่วยผู้อำนวยการเข้าไปกระซิบข้างหูหมอ “เพิ่งได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง กำชับไว้ว่าถ้าเป็นเคสทำแท้งให้คุณเซี่ย หมอคนไหนใครหน้าไหนก็ห้ามรับทำ ไม่งั้นต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!”
หมอรู้สึกแปลกใจ “โทรศัพท์จากใคร?”
อีกฝ่ายโน้มไปข้างหูเธอ กดเสียงให้เบาลงไปอีกยามเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา หมอตกใจมาก ถึงขั้นหุบปากไม่ลงไปพักใหญ่ ท่าทีที่มีต่อซิงเฉินก็ไม่ได้เย็นชาแบบเมื่อครู่ แต่กลับนอบน้อมทั้งยังมีความเคารพยำเกรง
“คุณเซี่ย กรุณาออกมากับพวกเราด้วยครับ!” ผู้อำนวยการเชิญเธอด้วยตัวเอง มีคนประคองเธอลงมาจากเตียงผ่าตัดอย่างระมัดระวัง “ระวังหน่อยนะคะ อย่าให้กระทบกระเทือนถึงเด็กเด็ดขาด”
เซี่ยซิงเฉินขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ “ทำไมถึงทำแท้งให้ฉันไม่ได้?”
“คุณเซี่ย คุณอย่าถามเหตุผลอีกเลย เด็กคนนี้ยังไงก็เอาออกไม่ได้ อย่าว่าแต่โรงพยาบาลของเราทำให้คุณไม่ได้ ทั้งประเทศ S ไม่มีโรงพยาบาลไหนหมอคนไหนกล้ารับคุณหรอก ถ้าคุณไม่รังเกียจละก็ มาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลของเราได้ครับ เชิญคุณมาที่ห้องทำงานของผม ผมจะตรวจและให้อาหารเสริมบำรุงสุขภาพคุณด้วยตัวเองเลย”
“คนที่โทรหาคุณเป็นพ่อของเด็ก?” เซี่ยซิงเฉินจ้องผู้อำนวยการ เวลาผ่านมานานถึงเพียงนี้ ขณะนี้อารมณ์ของเธอสงบลงมากอย่างน่าแปลกใจ สายตาก็เย็นเยียบเช่นกัน “ผู้อำนวยการ เขาเป็นใครกันแน่ มีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันเอาเด็กออก?”
เมื่อครู่เธอได้ยินผู้ช่วยผู้อำนวยการพูดชื่อข้างหูหมอแว่วๆ แซ่ไป๋ แต่คำที่อยู่หลัง ‘ไป๋’ เธอได้ยินไม่ชัด
ผู้อำนวยการส่ายหน้าอย่างลำบากใจ “คุณเซี่ย หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมลำบากใจ ผมไม่ทราบว่าเขาเป็นพ่อของลูกคุณหรือเปล่า เอาเป็นว่าถ้าคุณยังไม่วางใจ ก็ลองไปโรงพยาบาลอื่นๆ ดูได้”
เซี่ยซิงเฉินย่อมไม่ล้มเลิกความตั้งใจเป็นแน่ เด็กคนนี้เธอเอาไว้ไม่ได้ ตอนนี้ก็เลยย้ายไปโรงพยาบาลอื่น
ทว่าโรงพยาบาลทุกแห่ง หลังจากเอารูปเธอมาเปรียบเทียบแล้ว คนกลุ่มหนึ่งก็จะมาเชิญเธอไปห้องผู้อำนวยการด้วยความนอบน้อม แทนที่จะได้ผ่าตัดกลับต้องขนเอาอาหารเสริมบำรุงสุขภาพกลับไปมากมาย
คุณอาจจะชอบ
