เมียขายฝาก

เมื่อเพื่อนตอบว่าชอบใจเขาจะว่าอะไรได้ นอกจากอนุญาตเท่านั้น

ดังนั้นนี่เองเมื่อสามปีที่แล้ว นามปากกาพลับพลึงสีม่วงจึงถูกกำหนดให้แสดงตัวบนโลกบรรณพิภพ

เปิดตัวเรื่องแรกด้วยภาษารักหวานซึ้งของหนุ่มเมืองเหนือกับสาวกรุงเทพชื่อเรื่อง หยุดรักนี้ไว้ที่อ้อมใจปาย

ชายหนุ่มศึกษาข้อมูลเพิ่มจากทางอินเทอร์เน็ตบวกกับได้ไปเยือนสถานที่จริง ที่แม่ฮ่องสอนกับเชียงราย

จึงใช้ทั้งสองจังหวัดเป็นฉาก แล้วก็สนามบินจังหวัดเชียงใหม่ เรื่องนี้ใช้เวลานานถึงหกเดือนเต็ม ตีพิมพ์ในนิตยสารในเครือ ซึ่งตอนนั้นวูแมนออฟออฟฟิศ ยังไม่ถือกำเนิด

นิตยสารนั้นชื่อว่านิตยสาร โนเวลฮอลิเดย์

นิตยสารชื่อนี้เป็นที่ประลองสนามของนักเขียนมีชื่อทั้งมือใหม่และเก่า หรือเก๋ากึ๊ก เมื่อประมาณห้าปีที่แล้ว

ทิชากรซึ่งเข้ามาทำงานในสายกองบรรณาธิการ ฝ่ายกองจัดการ รวมทั้งเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการไปด้วย

ซึ่งในขณะนั้นจะว่าไปเธอก็ไม่ใช่ใครหรอก ถือว่าเป็นน้องสาวเจ้าของบริษัท

และมีตระกูลของพี่สะใภ้นั้นเป็นเจ้าของและดำรงตำแหน่งประธานใหญ่ของบริษัทและเป็นผู้อำนวยการ

การทำงานของทิชากรจึงเป็นที่ถูกตาต้องใจผู้ใหญ่เนื่องจากเธอมีศักดิ์เป็นเครือญาติ จึงให้การสนับสนุนเต็มที่

จนเธอได้เลื่อนตำแหน่งหน้าที่เป็นบ.ก.ตัวเล็กแต่ใจใหญ่

เธอสนิทสนมกับนักเขียนหนุ่มปางภู ซึ่งปัจจุบันเป็นทั้งนักธุรกิจ เป็นเสี่ยหนุ่มที่ครอบครัวดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับธุรกิจทัวร์ เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้านของตระกูล

และได้แตกแขนงแยกย่อยจากการเจริญเติบโตทางธุรกิจอีกสองสามบริษัท ตั้งอยู่ในกรุงเทพและต่างจังหวัด

ทำให้เขาไม่มีเวลาบริหารงานได้อย่างเต็มที่

เพราะส่วนหนึ่งเอาเวลาว่างแวบไปเขียนนิยาย

ซึ่งทิชากรบ.ก.สาวใหญ่ยังทราบไม่หมดด้วยซ้ำว่า ครอบครัวของเสี่ยหนุ่ม นักเขียนรูปหล่อของเธอนั้นที่ว่ากิจการมีมากมาย เกี่ยวกับธุรกิจ

แต่ถึงอย่างไร เป็นเรื่องที่ดีอย่างหนึ่ง

ที่ปางภูสามารถปลีกตัว หาเวลาว่างมาเขียนหนังสือส่งให้เธอ ทั้งรายสัปดาห์ อย่างโนเวล รวมทั้งรายปักษ์

เธอกับเขาพบกันครั้งแรกในฐานะนักเรียนโรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัย จึงได้สนิทสนมและคบหากันในฐานะเพื่อนตั้งแต่ชั้นประถมจนจบชั้นมัธยม

กาลเวลาที่ผ่านไปนานถึงสิบสองปี ของคำว่าเพื่อนยังเหนียวแน่นเหมือนเดิม และไม่เคยเปลี่ยนแปลงจากคำนี้

เขากับทิชากรนั้นมันไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากคำว่า เพื่อน

ซึ่งเป็นมิตรภาพแท้ที่บริสุทธิ์

จากความรู้สึกของเพื่อนที่มีต่อกัน มันไม่มีความรู้สึกละเอียดอ่อนที่เรียกว่า ความรักหรือความใคร่เข้ามาปะปนเลย

ถึงเวลานี้ชายหนุ่มก็ยังยืนยันเสียงเด็ดขาด ถ้าถามดูกับใจของตัวเองแล้ว

ปางภูค่อนข้างเป็นหนุ่มหล่อที่เจ้าเสน่ห์วัยสามสิบสองปีของเขาเช่นนี้ เขาจะไม่คิดเรื่องแต่งานเลยหรือไร?

เป็นไปไม่ได้ และคำตอบ คือ คิดและมีคำตอบว่าอยากจะแต่ง แต่ก็ต้องรอเวลาให้พร้อมและเหมาะสมก่อน

อันที่จริงนั้นเขาเองก็มีแฟนสาวอยู่แล้ว เธอมีชื่อว่า เพิร์ล หรือภามิญา พำนักอยู่กับครอบครัวที่ ประเทศอเมริกา

ระหว่างเขากับแฟนสาว ก็เป็นที่รับรู้ของทิชากรด้วย

มือเรียวอวบของหญิงสาวใหญ่ผายมือเชื้อเชิญนักเขียนหนุ่มเพื่อนรักเข้าไปในห้องพิเศษ

สำหรับใช้ต้อนรับอาคันตุกะคนพิเศษหรือบรรดาแขกเหรื่อลูกค้าที่เข้ามาติดต่องานในบริษัท

หนุ่มหล่อกวาดตามองสำรวจเล็กน้อย ก่อนที่ร่างสูงจะทรุดกายลงนั่งบนพนักเบาะนั่งสีกำมะหยี่น้ำตาลแดง

นั่งตัวตรงอดไม่ได้ที่จะชำเลืองสายตามองภาพวาด เป็นภาพที่ถูกแขวนไว้ในบนผนังห้อง

และมีตู้โชว์เครื่องประดับจากต่างประเทศและปกของนิตยสารที่ผ่านมา

รวมทั้งฉบับล่าสุดวางอยู่ในกระจกแก้วสี่เหลี่ยม

และเบื้องหน้าจึงเป็นโต๊ะกระจกแก้วทรงกลม มีที่เขี่ยบุหรี่วางอยู่ด้วย เผอิญปางภูสูบบุหรี่เป็นบางครั้ง ไม่ถึงกับติดและเหล้าเช่นกัน เวลามางานสำคัญของเพื่อนสนิทอย่างนี้ และเมื่อตอนที่อยู่บ้าน เขาก็ไม่ค่อยชอบสูบบุหรี่

งานเขียนของเขาจะขับเค้นออกมาจากมันสมองลักษณะสบายๆ ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งพวกนี้เข้าช่วย มันเป็นความเคยชินอีกนั่นแหละ ที่เขาจะให้คำตอบนี้

ทิชากรในฐานะหัวเรือใหญ่ของที่นี่แถมด้วยเพื่อนสนิทที่เป็นคนเอ่ยชักชวนมาในวันนี้ ซึ่งต้องมีเรื่องสำคัญที่เธอจะเอ่ยพูดและตระเตรียมเอาไว้แล้ว

เพื่อนหนุ่มนักเขียนของเธอ เพิ่งเดินทางมาถึงอยากจะให้เขานั่งพักหายใจหายคอคล่องเสียก่อน

ที่จะเริ่มเรื่องคุยกันเป็นงานเป็นการ

สาวใหญ่เจ้าของสถานที่เอ่ยกล่าวกับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง ไม่ได้เคร่งเหมือนใช้กับคนอื่น