สามีของเธอป่วยหนักและกำลังจะเสียชีวิต เธอไปส่งไป๋เยว่กวงไปคลอดลูก

薄斯年ไม่แม้แต่จะมองก็โยนเอกสารลงถังขยะ กอดฉันแน่นด้วยเสียงสั่นเครือ :

“ชวงชวง ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไปหรือ?”

เขาขอโทษฉันด้วยความตื่นตระหนก :

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น แค่เซียวเซียวตั้งท้องแล้วเธอร่างกายอ่อนแอ ฉันกลัวว่าเธอจะมารบกวนเธอ”

ฉันหลุดจากอ้อมกอดของ薄斯年 หยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดู :

“เซ็นได้เลย ไม่เป็นไร”

เอกสารนี้ฉันได้ขอให้ทนายเตรียมไว้ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

สองสามหน้าแรกเป็นของขวัญที่ฉันตั้งใจจะมอบให้薄斯年หลังจากฉันจากไป ส่วนหน้าสุดท้ายคือเอกสารหย่า

ฉันตั้งใจให้เขาเซ็นเอกสารนี้โดยไม่รู้ตัว แล้วหาข้ออ้างไปไกลๆ ตายให้ห่างเขา

ให้เขาเกลียดฉันไปตลอดชีวิตยังดีกว่าทำให้เขาเศร้าหมอง

薄斯年ตรวจสอบเอกสารอย่างคร่าวๆ สายตาไม่เคยละจากห้องนั่งเล่น หลังจากเซ็นเสร็จ เขากอดฉันอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิดและรู้สึกขอบคุณ :

“ชวงชวง ขอบคุณนะ นี่ก็ลูกของเธอด้วย”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทำให้ฉันเจ็บปวด ฉันลองถามคำถามที่ไร้เดียงสาที่ฝังในใจมานาน :

“薄斯年 คุณยังจำคำสัญญาในงานแต่งงานได้ไหม?”

เขาปล่อยฉันอย่างแผ่วเบา นั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง เสียงไม่ศรัทธาอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด :

“ชวงชวง ฉันจะไม่ทิ้งเธอ จะไม่ละทิ้งเธอ ฉันรักเธอ ฉันจะอยู่กับเธอตลอดไป ฉันจะมอบหัวใจให้เธอ หัวใจของฉันจะเป็นของเธอเพียงผู้เดียว ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากห้องนั่งเล่นทันที

薄斯年รีบวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว

ฉันพยายามกลั้นความเจ็บปวดที่บีบคั้นในท้อง เช็ดน้ำตาที่มุมตาอย่างโล่งใจ

คำสัญญาในงานแต่งงาน เราทั้งสองก็ผิดคำพูดแล้ว

เมื่อออกจากห้องน้ำ ห้องอาหารเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด

กลิ่นไก่ต้มชวนให้หิว薄斯年ถือมือของเซียวเซียวที่ถูกน้ำร้อนลวกเบาๆ เป่าลมอย่างอ่อนโยน :

“ดูสิ เจ็บมากเลย เธออยากให้ฉันเจ็บใจใช่ไหม?”

ฉันรู้สึกจุกในใจ ฉันจับท้องที่เจ็บเบาๆ อยากบอก薄斯年ว่าฉันก็เจ็บเหมือนกัน

มือเล็กๆ จับแขนฉัน:

“พี่ชวงชวง ฉันทำอาหารทั้งโต๊ะ ลองชิมฝีมือฉันดูสิ!”

เซียวเซียวพาฉันไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างกระตือรือร้น ตักอาหารให้ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและความรู้สึกผิด :

“พี่ชวงชวง เธอดูผอมกว่ารูปถ่ายมากเลยนะ”

薄斯年ตักน่องไก่ใส่ชามเซียวเซียวอย่างคล่องแคล่ว:

“ชวงชวง เธอก็ต้องกินเยอะๆ หน่อยนะ ผอมแล้วฉันเจ็บใจ”

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ สายตายังคงจ้องมองเซียวเซียว

เซียวเซียวตักน่องไก่ในชามให้ฉันด้วยความห่วงใย :

“พี่ชวงชวง เธอผอมมากเกินไปแล้วจริงๆ”

เมื่อเห็นเซียวเซียวห่วงใยฉันบ่อยๆ 薄斯年จึงมองมาที่ฉัน :

“ชวงชวง ทำไมถึงผอมลงมากขนาดนี้? หรือว่าเพราะช่วงนี้ฉันยุ่งกับการดูแลเซียวเซียว แล้วเธอไม่กินข้าวดีๆ?”

เขาห่วงใยและถอนใจเบาๆ เอาน่องไก่จากชามฉันใส่กลับไปให้เซียวเซียว :

“ชวงชวงตอนเด็กๆ ท้องอดอาหารไม่ได้ ไม่ควรกินอาหารมันๆ มาก”

ร่างกายฉันเริ่มมีอาการผิดปกติต่างๆ น้ำหนักฉันลดไปตั้ง 10 กิโล

ฉันไม่ได้แค่ผอมลง ฉันกำลังจะตายแล้ว