สิบปีที่ทุ่มเท แลกความเจ็บปวด

เปมิกา POV:

"ดุจดาว เธอมาทำอะไรที่นี่!" ฉันถามเสียงเกรี้ยวโกรธ

ความโกรธมันพุ่งขึ้นมาจนฉันแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

เจษฎากรมองฉันอย่างหงุดหงิด

"เปมิกา! ทำไมเธอต้องเสียงดังด้วย ดุจดาวมาหาฉัน ไม่ได้มาหาเธอ"

เขาพูดราวกับว่าฉันเป็นคนผิด

"เธอไม่ต้อนรับดุจดาวเลยนะเปมิกา" เขายังคงพูดต่อ

"ฉันไม่จำเป็นต้องต้อนรับใครทั้งนั้น" ฉันตอบกลับไปอย่างเย็นชา

ฉันมองดุจดาว เธอยืนยิ้มหวานอยู่ข้างๆ เจษฎากร

"พี่เปมิกาคะ ดุจดาวแค่อยากจะมาทำอาหารให้พี่เจษทานน่ะค่ะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย

"งั้นเหรอ" ฉันตอบ

"แต่ฉันไม่แน่ใจว่าพี่เจษเขาจะชอบอาหารของเธอหรือเปล่านะ"

"เขาไม่ชอบอาหารรสจัด"

ดุจดาวทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมาได้ในที่สุด

"จริงเหรอคะพี่เจษ ดุจดาวไม่รู้เลย"

เธอหันไปอ้อนเจษฎากร เจษฎากรลูบหัวเธอเบาๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ที่รัก ดุจดาวทำอะไรพี่ก็กินได้หมดแหละ"

คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้

ดุจดาวเดินไปที่ครัว ฉันเดินตามเธอไปเงียบๆ

ฉันมองดูเธอหยิบวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็น

เธอหันมามองฉัน แล้วยิ้มหวาน

"พี่เปมิกาช่วยดุจดาวหน่อยสิคะ ดุจดาวทำไม่ค่อยเป็นน่ะค่ะ"

เธอพูดราวกับว่าฉันเป็นคนใช้ของเธอ

ฉันยืนมองเธอเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร

เธอเริ่มหั่นผักอย่างเก้ๆ กังๆ

ฉันเห็นเธอทำท่าจะหั่นนิ้วตัวเองหลายครั้ง

"พี่เปมิกาคะ พี่เจษเขาบอกว่าพี่เปมิกาเป็นผู้จัดการที่ดีที่สุดเลยนะคะ"

เธอพูดขึ้นขณะที่กำลังหั่นผัก

"เขาบอกว่าพี่เปมิกาดูแลเขาดีทุกอย่าง"

"แต่บางทีเขาก็รู้สึกเหมือนพี่เปมิกาเป็นแม่เขามากกว่าเมีย"

คำพูดของเธอทำให้ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว

ฉันมองหน้าเธอ แววตาของฉันเต็มไปด้วยความโกรธ

"เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงดุจดาว ว่าเธอจงใจพูดแบบนี้"

ฉันพูดเสียงเรียบ

ดุจดาวหัวเราะในลำคอ

"แหม พี่เปมิกาก็พูดเกินไป ดุจดาวแค่พูดตามความจริง"

"พี่เจษเขาบอกว่าเขาเบื่อผู้หญิงที่แก่กว่า"

"เบื่อผู้หญิงที่เอาแต่บงการ"

"เขาบอกว่าอยากได้ผู้หญิงที่อ่อนหวาน น่ารัก"

"ผู้หญิงที่คอยเอาใจเขาได้"

เธอจงใจพูดคำพูดเหล่านั้นออกมา เพื่อทำให้ฉันเจ็บปวด

ฉันจำได้ว่าเจษฎากรเคยบอกฉันว่าเขาชอบผู้หญิงที่ฉลาด

ชอบผู้หญิงที่สามารถเป็นผู้นำได้

เขาเคยบอกว่าฉันคือผู้หญิงในฝันของเขา

แต่ตอนนี้... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

"เธอคิดว่าเธอชนะฉันแล้วใช่ไหม ดุจดาว" ฉันถามเสียงเย็น

ดุจดาวหัวเราะ

"ก็คงจะเป็นอย่างนั้นนะคะ"

"พี่เจษเขารักดุจดาว เขาเลือกดุจดาว"

"พี่เปมิกาจะทำอะไรได้ล่ะคะ"

"เธอรู้ไหมว่าเจษฎากรเขาชอบอะไรมากที่สุด" ฉันถามเธอ

ดุจดาวทำหน้างงเล็กน้อย

"อะไรเหรอคะ"

"เขาชอบเงิน" ฉันตอบ

"เขาชอบเงินมากจนยอมทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน"

"รวมถึงการทิ้งคนที่เคยอยู่เคียงข้างเขามาตั้งนาน"

คำพูดของฉันทำให้สีหน้าของดุจดาวเปลี่ยนไป

เธอมองหน้าฉันด้วยความตกใจ

"พี่เปมิกาพูดอะไรคะ"

"ฉันก็แค่พูดความจริง" ฉันตอบ

"หรือเธอคิดว่าเจษฎากรเขาจะไม่ทิ้งเธอในอนาคต"

"ถ้ามีใครที่ดีกว่า มีเงินมากกว่าเข้ามา"

ดุจดาวกำมีดในมือแน่น

"พี่เปมิกาอย่ามาพูดจาใส่ร้ายพี่เจษนะคะ!" เธอตะโกน

ฉันหัวเราะในลำคอ

"ฉันแค่เตือนเธอไว้เฉยๆ ดุจดาว"

"เพราะฉันไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดเหมือนฉัน"

ดุจดาวมองหน้าฉันด้วยสายตาอาฆาต

"พี่เปมิกา! เธอจะต้องเสียใจ!" เธอพูดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

ฉันยิ้ม

"ฉันไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ฉันทำลงไปหรอกนะดุจดาว"

"แต่เธอ... เธอจะต้องเสียใจแน่ๆ"

ฉันมองหน้าเธอ แล้วเดินออกจากครัวไปอย่างใจเย็น

ฉันรู้ว่าดุจดาวจะต้องไม่พอใจ

และฉันก็รู้ว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของเกมนี้

ฉันจะไม่ยอมให้เธอชนะฉันได้ง่ายๆ หรอก

ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการกล้ามาแย่งของของฉันไปมันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง

ฉันเดินออกไปจากบ้านหลังนั้น

ทิ้งให้ดุจดาวกับเจษฎากรอยู่ด้วยกัน

ฉันรู้ดีว่านี่คือการเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตของฉัน

บทใหม่ที่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉันได้อีกแล้ว

ฉันจะแข็งแกร่งกว่าเดิม

ฉันจะฉลาดกว่าเดิม

และฉันจะทำให้คนที่ทำร้ายฉันต้องชดใช้ทุกอย่าง

ไม่ว่ามันจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม