เพื่อนพ่อหนูขอนะคะ

ผู้ชายแบบนี้แหละ ที่ปุยฝ้ายใฝ่ฝันว่าจะเจอสักวันในชีวิตจริง

“เอ่อ... คุณลุงคะ…จะให้ฝ้ายนั่งตรงไหนคะ”

หญิงสาวตกใจ เมื่อเห็นว่าเบาะนั่งทั้งเล็กและแคบ ซึ่งเป็นเพราะว่ารถคันนี้เรวัฒน์ใช้อยู่คนเดียว เขาไม่ชอบเบาะนั่งยาวๆ มันนั่งไม่สบาย จึงสั่งให้ช่างดัดแปลงเป็นเบาะนั่งที่มีพนักพิงเหมือนรถกระบะทั่วไป

“ลุงลืมไป… เอาไงดี”

เรวัฒน์ครุ่นคิด จากนั้นความคิดบางอย่างก็ผุดวาบเข้ามาในหัว

“งั้นนั่งตักลุงก็แล้วกัน… ขืนชักช้ามัวเปลี่ยนรถอีกคันเดี๋ยวจะค่ำเสียก่อนได้เห็นน้ำตก”

“ก็ได้ค่ะ… ”

หญิงสาวค่อยๆ หย่อนสะโพกหล่อนลงบนตัก ทำเอาเรวัฒน์ใจเต้นแรง สองแขนล็อคร่างอรชรของหล่อนไว้ตรงกลาง

ขณะกำลังขับรถ ให้ตายเถอะ! จิตใจของเรวัฒน์แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เป็นเพราะว่ากลีบก้นกลมกลึงของปุยฝ้ายกำลังเบียดคลึงอยู่กับความเป็นชายของเขา ทำเอาเรวัฒน์ใจเต้นระทึก รู้สึกมีอารมณ์ทางเพศขึ้นมาอย่างห้ามไม่ไหว กระทั่งรถแล่นมาถึงเนินดินขรุขระ ความหื่นจึงเผยออกมาจนได้

“อุ๊… อุ๊ย... คุณลุง”

หญิงสาวตกใจ ความเป็นชายของเรวัฒน์พองขยายจนรู้สึกได้ หล่อนขยับก้น ก้มลงมองสิ่งที่ตัวเองกำลังนั่งทับแล้วยกมือขึ้นปิดปาก ตอนนี้รู้แล้วอะไรบางอย่างที่มีลักษณะเป็นดุ้นแข็ง เสียดสีอยู่ระหว่างกลีบก้นของหล่อนนั้นคืออะไร?

“เอ่อ… ลุง… ”

เรวัฒน์อึกอัก นึกตำหนิตัวเองที่ไม่อาจเก็บอาการ ปล่อยให้อารมณ์เพศพลุ่งพล่านจนโชว์หลักฐานให้เห็น

“คือ… ”

จะแก้ตัวยังไงดี เขาพยายามพยายามตั้งสติ ข่มอารมณ์ความรู้สึกแบบที่ผู้ชายมีต่อผู้หญิง หากไม่ง่ายเลยสักนิดที่จะห้ามตัวเองไม่ให้มีความรู้สึกกับสาวน้อยคนนี้ ด้วยเขาก็ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่อิฐใช่หิน เรวัฒน์รู้ดีกว่าใครว่าตัวเองยังมีความต้องการทางเพศอยู่เต็มเปี่ยม และนับวันยิ่งมากขึ้น

คนหื่น… ยังไงก็หื่นอยู่วันยังค่ำ เรวัฒน์เป็นผู้ชายที่มีความต้องการทางเพศสูงมาแต่ไหนแต่ไร แม้เขาจะเพลาความเจ้าชู้ลงมากเมื่ออายุมากขึ้น แต่การได้มาเจอกับสาวน้อยแสนสวยคนนี้ก็เหมือนกับการที่เอาน้ำมันมาวางใกล้ไฟ หล่อนทำให้ความต้องการของเขาคุกรุ่นขึ้นมารุนแรง

เรวัฒน์เห็นผู้หญิงมาก็มาก แต่ก็ไม่เคยมีความรู้สึกทางเพศรุนแรงกับใครเหมือนอย่างที่เกิดขึ้นกับลูกสาวเพื่อนคนนี้

“ลุงขอโทษนะครับ”

เรวัฒน์รู้สึกผิด

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ... คุณลุงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย… มันเป็นเรื่องธรรมชาติค่ะหนูเข้าใจ”

หญิงสาวกล่าว ประโยคที่ได้ยินทำเอาหนุ่มใหญ่อย่างเรวัฒน์ใจชื้นขึ้นมาทันที เหตุการณ์เมื่อครู่เกือบทำให้เขาต้องมาเสียคนตอนแก่

“เดี๋ยวหนูนั่งข้างๆ ก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวเหลือบมองที่ว่างเล็กๆ ด้านข้าง แม้ไม่กว้างนักหากก็พอเพียงสำหรับคนตัวเล็ก

ทว่าปุยฝ้ายหย่อนสะโพกลงนั่งได้เพียงเสี้ยวอึดใจสั้นๆ ก็มีอันต้องกรีดร้องออกมา

“ว้ายยยย… ”

“หนูฝ้าย… เป็นอะไรครับ”

“แมงมุมค่ะคุณลุง… ”

ปุยฝ้ายสลัดชายกระโปรง เรวัฒน์เหลือบไปเห็นแมงมุมตัวหนึ่งกำลังไต่หนีไปทางเบาะด้านหลัง

“อู้ว… เป็นแมงมุมพิษหรือเปล่าก็ไม่รู้? ถ้าเป็นไอ้ตัวสีน้ำตาลขายาวๆ นั่นอันตรายนัก มันชอบเข้าตรงนั้นของผู้หญิง”

“ใช่ค่ะ ตัวสีน้ำตาลขายาวๆ อุ๊ย… มันหายไปไหนแล้วไม่รู้”

หญิงสาวสลัดชายกระโปรงไปมา

“ลุงคิดว่ามันน่าจะเข้าไปข้างในแล้วนะ”

“ว้าย… จริงหรือคะคุณลุง”

“จริงสิ… ไอ้ตัวนี้มันชอบเข้าตรงนั้นของผู้หญิง”

“ฮือๆ… หนูกลัว… มันคือแมงมุมอะไรคะคุณลุง”

เสียงของสาวน้อยสั่นเครือด้วยความกลัว

“แมงมุม… เอ่อ… มันคือแมงมุมขยุ้มหัวใจ”

หนุ่มใหญ่สายหื่นรีบสร้างนิทานหลอกเด็ก

“ชื่อแปลกๆ นะคะ”

“ชื่อแบบนี้แหละพิษแรงนัก ไม่ต้องกลัวนะคะ… เดี๋ยวลุงช่วยดูให้”

จู่ๆ แผนการบางอย่างก็ผุดวาบเข้ามาในหัวของเรวัฒน์ ก็แม่สาวน้อยคนนี้ช่างเซ็กซี่เย้ายวนใจเหลือเกิน

เรวัฒน์เลี้ยวรถเข้าไปยังกระท่อมร้างโดยไม่ลังเล ครู่สั้นๆ ต่อมาสาวน้อยก็โดนอุ้มเข้ามาในกระท่อม ร่างบอบบางถูกวางลงบนแคร่ไม้ไผ่

“ปล่อยตัวตามสบายอย่าเกร็งนะครับคนดี ขืนชักช้าเดี๋ยวแมงมุมมันเข้าไปลึกจะเอาออกไม่ได้… ”

เรวัฒน์รีบโอบแผ่นหลังคนตัวเล็กให้เอนหลังกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงผนังกระท่อม

“ลุงขออนุญาตเอาเจ้าแมงมุมตัวนี้ออกมานะคะ”