น้องสาวร้อนรัก

3

ค่ำคืนแสนเร่าร้อน

ดนัยขับรถเข้ามาในโรงจอดรถบ้านตัวเองก่อนจะเปิดประตูลงและเตรียมจะเข้าบ้าน ทว่าเมื่อเห็นแพรวนลินไม่ยอมพูดอะไรจึงเดินเปลี่ยนทิศทางไปหาแพรวนลินพลางล็อกตัวเธอไว้กับผนังโรงจอดรถด้วยแขนทั้งสองข้าง สายตาจ้องมองหญิงสาวที่มีสีหน้าตกใจแกมประหม่า

"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

ดนัยไม่เพียงพูดแต่ยังคว้าข้อมือของแพรวนลินให้เดินเข้าไปในบ้านของเขาด้วยกันทันที แพรวนลินมองหลังคนตัวสูงพลางเดินตามไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ปฏิเสธ เมื่อเข้ามาในบ้านดนัยก็พาแพรวนลินไปนั่งลงที่โซฟาทันที หญิงสาวขยับตัวนั่งห่างจากชายหนุ่มเพียงเล็กน้อย

"แพรว สิ่งที่พี่ทำไป...พี่ขอโทษ อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะ ต่อไปพี่จะระวังมากขึ้น" ดนัยเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อนั่งลง

"แพรวไม่คิดมากอยู่แล้วค่ะ" แพรวนลินเอ่ยขึ้นโดยไม่มองหน้าดนัย

"พี่ไม่ได้คิดว่าแพรว..."

"ง่ายเหรอคะ"

แพรวนลินเอ่ยตอบต่อจากดนัยที่เงียบไป เธอหันมาสบตาชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มบาง ซึ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นที่ไปเล่นกับความรู้สึกและทำให้เธอคิดไปแบบนั้น รู้ทั้งรู้ว่าแพรวนลินเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทที่ตัวเองมักเตือนสติอยู่ตลอดเวลา

"ไม่ใช่ แพรวไม่ได้เป็นแบบนั้น พี่ขอโทษ อาจเพราะพี่เหงา พี่ผิดเอง"

ดนัยเอ่ยขึ้นทั้งที่กำลังสับสน เขาไม่รู้ว่าตัวเองเหงาจริงๆ หรือคิดเป็นอย่างอื่น แค่นั่งอยู่ข้างกันเขายังรู้สึกอยากสัมผัส แพรวนลินมากกว่าทุกครั้งยิ่งเห็นเธอนิ่งและไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่ถูกเขากระทำลงไปถึงสองครั้ง

"ช่างมันเถอะค่ะ แพรวไม่คิดมาก จริงๆ นะคะ"

แพรวนลินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานที่ตอนนี้ทำให้ดนัยรู้สึกไม่ชอบใจอย่างที่สุด

"แพรว เธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่พี่เคยคบหามาก่อน เธอไม่ นี่! แพรวจะทำอะไร"

ดนัยมีท่าทีตกใจเล็กน้อยและเปลี่ยนเป็นคำถามทันทีเมื่อแพรวนลินลุกขึ้นมานั่งคร่อมตักเขาพลางยกแขนโอบรอบคอ

"ก็ถ้าแพรวไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่พี่นัยคบมาและไม่ใช่ผู้หญิงง่าย แล้วแพรวเป็นคนยังไงละคะ"

แพรวนลินมองสบตาดนัยนิ่งแต่จริงๆ แล้วเธอกำลังยั่วยวนอยู่ ดนัยรู้สึกได้และไม่คิดว่าเธอจะทำได้ด้วยเพราะรู้จักและเห็นเธอมานาน แต่อาจจะเพราะพสุธรคุมเธอจึงทำให้ไม่เห็นในสิ่งที่เธอกำลังทำเลยสักครั้ง แต่ถึงพสุธรไม่คุมเขาก็คงไม่เห็นอยู่ดี

"แพรว..."

"พี่นัยไม่ลองผู้หญิงแบบแพรวบางเหรอคะ"

แพรวนลินโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างหูดนัยเสียงแหบพร่าพลางจับมือแกร่งมาวางบนต้นขาและถกกระโปรงขึ้นจนเกือบเห็นขอบกางเกงในก่อนจะหยุดลง

"แพรว อย่าทำแบบนี้ เธอไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่จะให้พี่มาล้อเล่นด้วย พสุเองก็คงไม่ชอบ"

ดนัยสบตาหญิงสาวนิ่ง พยายามควบคุมอารมณ์และสติตัวเอง

"พวกพี่เอาแต่คิดกันแบบนี้ ปากออกแต่คำสั่งห้าม ไม่คิดบางเหรอว่าแพรว..."

แพรวนลินหยุดพูดพลางลูบมือไล่ลงมาตามหน้าอกแกร่งจนมาหยุดอยู่ที่หน้าท้องเนื้อแน่นจนสัมผัสได้ถึงกล้ามเป็นหมัดๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองดนัย

"แพรวรู้สึกดีกับสิ่งที่พี่ดนัยทำ ดีกว่าเป็นคนอื่น"

แพรวนลินเอ่ยขึ้นพลางลุกออกจากตักของดนัยหลังจากบอกในสิ่งที่คิดให้ชายหนุ่มได้รับรู้ เธอไม่ได้หวังให้ชายหนุ่มตอบสนองความต้องการของเธอ แค่ขอให้เขาได้รู้ว่าเธอเลือกให้เขาเป็นคนทำเรื่องอย่างว่าดีกว่าจะเป็นคนอื่น หากเธอไม่คิดแบบนี้ก็คงไม่รักษาความสาวของตัวเองมานานถึงอายุเข้าเลขสอง

ทว่า แพรวนลินที่กำลังจะเดินไปหยิบกระเป๋าก็ถูกกระชากด้วยมือแกร่งให้กับลงมานั่งลงตักของดนัยอีกครั้ง แขนที่รวบเอวไว้กดไม่ให้เธอลุกหนี ด้วยความตกใจทำให้แพรวนลินหันไปจ้องมองดนัยก่อนจะเอ่ยถาม

"พี่นัยจะทำอะไรคะ"

"ถ้าพี่ทำขึ้นมาจริงๆ แพรวยังจะคิดเหมือนเดิมหรือเปล่า"

จบคำพูดของดนัย ริมฝีปากของชายหนุ่มก็ประกบจูบทันที รั้งเอวไม่ให้แพรวนลินลุกหนีไปไหน เพียงไม่นานหญิงสาวก็โอนอ่อนไปกับสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้ ลิ้นอุ่นที่สอดเข้ามาในโพรงปากกำลังเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล่น เรียวแขนเล็กลูบเบาๆ ที่แผ่นอกของดนัย

เช่นเดียวกับมือที่จับขาเรียวแยกออกถกกระโปรงหญิงสาวขึ้นจนเห็นกางเกงใน ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามขาขาวเนียนและแก้มก้น บีบด้วยความมันเขี้ยว มือที่โอบเอวอยู่นั่นดึงชายเสื้อนักศึกษาออกจากกระโปรงก่อนจะปลดกระดุมออกอย่างรวดเร็วจนเผยให้เห็นเนื้อหนังขาวเนียนและส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างชัดเจน มือแกร่งดันบราเซียร์ของแพรวนลินขึ้นเหนือสองเต้าก่อนจะเคล้นคลึงสนุกมือพลางใช้นิ้วเกี่ยที่ยอดปทุมถันที่ชูชันรับ ริมฝีปากยังคงดูดดื่มกับเรียวปากเล็ก

"อือ..."

เสียงครางกระเส่าจากแพรวนลินยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มจนควบคุมและหยุดลงไม่ได้ทั้งที่ตั้งใจจะสั่งสอนให้ แพรวนลินหยุดกล้าบ้าบิ่นทำเหมือนเขาทนได้กับสิ่งที่เธอไม่คิดมากในสิ่งที่เขาทำลงไป

"ห้ามพี่ แค่เธอพูดออกมาพี่จะหยุดทันที"

ดนัยเอ่ยเสียงแหบพร่าหลังจากผละริมฝีปากออก หน้าผากพิงกับหน้าผากมน สบสายตาของหญิงสาวที่ตอนนี้หวานอย่างยั่วยวนเพราะอารมณ์ที่พลุกพล่านไปทั่วร่างกาย มือแกร่งทั้งสองที่ลูบไล้เรือนร่างแพรวนลินหยุดค้างไว้

"แพรว" หญิงสาวเอ่ยเพียงสั้นๆ ก่อนจะหยุดลงสบตามองอีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้นใหม่ "บอกแล้วว่าแพรวรู้สึกดีถ้าเป็นพี่"

แพรวนลินกล่าวจบก็ฉกริมฝีปากชายหนุ่มจูบทันที ในเวลานี้เธออยากจะหยุดแต่ก็ไม่สามารถยอมแพ้อารมณ์และความต้องการของตัวเองได้

เพียงแค่เธอฉกจูบชายหนุ่มก็รั้งตัวเองไม่ได้ จูบตอบหญิงสาวพลางเริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายเปลือยเปล่าท่อนบนด้วยฝีมือของเขาที่ใช้เวลาไม่นานก็ถอดเสื้อนักศึกษาและบราเซียร์ของหญิงสาวออกด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นหน้าอกคัพซีอย่างเต็มตาที่ทั้งขาวทั้งกลมสวยอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่รอช้ามือแกร่งนวดคลึงเต้าสวยพลางดูดดื่มความหอมหวานจากเรียวปากเล็กของหญิงสาวที่แลกจูบอย่างเร่าร้อนจนเกิดเสียงขึ้นเป็นระยะ

มือที่ลูบไล้ต้นขาลูบขึ้นมาที่ขอบกางเกงในสีเนื้อที่เปียกชุ่มเป็นวงอยู่กึ่งกลาง มือแกร่งหยุดที่ขอบกางเกงใน ผละริมฝีปากออกมาที่ลำคอขาวพลางดูดเม้มจนเกิดรอยแดงจางๆ สลับกับใช้ลิ้นลากเลียลงต่ำ หญิงสาวหลับตาพริ้มเอียงคอให้ใบหน้าของชายหนุ่มซุกไซร้ได้สะดวก

"อือ..."

เสียงครางแหบพร่าเมื่อชายหนุ่มเลือนริมฝีปากมาครอบเต้าอวบหนึ่งข้าง อีกข้างยังคงถูกมือแกร่งเคล้นคลึงพลางใช้นิ้วเกี่ยยอดปทุมถันที่ชูชัน ริมฝีปากที่กำลังดูดดื่มเต้าอวบพลางใช้ลิ้นโลมเลียยอดจนหญิงสาวหลุดครางออกมาเสียงหลง

"อ๊ะ อ้า..."

เสียงครางกระเส่ายิ่งปลุกความเป็นตัวตนของชายหนุ่มที่กำลังดุนดันก้นของหญิงสาวจนรู้สึกถึงความใหญ่ของมันทันที มือแกร่งที่ใช้นิ้วลากวนอยู่ที่ต้นขาเลื่อนมาที่ท้องน้อยของหญิงสาวก่อนจะสอดมือเข้าไปภายใต้กางเกงใน สัมผัสโหนกนูนซึ่งมีไรขนเล็กน้อยเลื่อนต่ำลงไปที่กลีบกุหลาบก่อนจะใช้นิ้วแหวกออกสัมผัสกลีบแคมที่เปียกชุ่มและกำลังต้อนรับนิ้วแกร่งที่กำลังกดคลึงอย่างหยอกเย้าก่อนจะสอดนิ้วกลางและนิ้วนางลงในรูสวาทที่ตอดรัดนิ้วของเขาอย่างเชิญชวนสิ่งที่ใหญ่กว่า มือแกร่งเคลื่อนขึ้นลงอย่างเชื่องช้าพลางใช้นิ้วโป้งกดที่เม็ดเสียว

"อ๊ะ อ้า อ่าส์...อือ"

แพรวนลินแหงนใบหน้าขึ้นครางออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความอายก่อนจะถูกมือของชายหนุ่มที่ละจากเต้าอวบมาดึงมือเล็กออกจากเรียวปาก เลือนใบหน้ามาซุกไซร้คอขาวพลางขบเม้มและใช้ลิ้นโลมเลยไปตามลำคอขาวไล่ลงมาที่หน้าอกอวบก่อนจะดันตัวหญิงสาวให้เอนลงนอนบนโซฟา พลิกตัวเองคร่อมร่างหญิงสาว นิ้วยังคนชักเข้าออกที่เริ่มความเร็วขึ้นเมื่อน้ำหวานเริ่มไหลออกมาจนเปียกเต็มสองนิ้วของชายหนุ่มจนเกิดเสียงดังแจ๊บเป็นระยะตามจังหวะความเร็ว

"อ๊ะ...อ้าๆ อือๆ แพรวเสียว อ้ะๆ พี่นัย แพรวเสียวเหมือนจะปวดฉี่"

เพียงคำพูดของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวกำลังถึงจุดสุดยอด ไวเท่าความคิดชายหนุ่มเร่งนิ้วที่ระรัวในรูสวาทเร็วขึ้นถี่ ริมฝีปากขบเม้มติ่งหูของหญิงสาวจนเพิ่มความซาบซ่านไปทั่วร่างกาย

"อ้ะๆ อ๊ะๆ อ่าส์"

เพียงไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาเลอะเต็มมือแกร่ง รูสวาทตอดรักนิ้วทั้งสอง พร้อมเสียงครางช่างน่าฟังของแพรวนลิน มือเล็กที่จิกเล็บลงบนแผ่นหลังออกแรงไปพร้อมกันก่อนจะคลายลงเมื่อนิ้วแกร่งหยุดลงแต่ยังคงคาอยู่ที่รูสวาท เสียงหอบหายใจของแพรวนลินจนหน้าอกกระเพื่อม ใบหน้าซุกที่คอขาวพรมจูบไม่หยุดสลับขบกรามแน่นเมื่อกายแกร่งของเขากำลังแข็งขึ้นอย่างเต็มความชายดุนดันกางเกงจนนูนออกมาดันต้นขาของหญิงสาวที่วางทับอยู่อย่างอ่อนแรง อีกข้างวางราบไปกับขอบโซฟา มือแกร่งของชายหนุ่มลูบวนหัวไหล่มนของหญิงสาวอย่างหลงใหล

เสียงเพลงดังกึ่งก้องไปทั่วทั้งคลับชวนให้นักท่องราตรีที่กำลังสนุกสนานโยกตัวเต้นอวดความสวยและความหล่อของแต่ละคนออกมาเพื่อโชว์ลีลาของตัวเอง บ้างก็เพื่อหาเหยื่อในค่ำคืนสุดสัปดาห์กลับไปด้วยเพื่อสนองความใคร่ของตัวเอง ยกเว้นก็แต่แพรวนลินที่นั่งอมยิ้มมองแก้วเครื่องดื่ม

แพรวนลินไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่าครั้งนี้มาก่อน หลายครั้งที่เธอใช้นิ้วช่วยตัวเองแต่กลับไม่มีความรู้สึกซาบซ่านและเสียงจนปลดปล่อยออกมาเท่าครั้งที่ได้ดนัยมาช่วย

แม้จะอดเสียดายเพราะชายหนุ่มให้เหตุผลที่ว่าเธอเป็นน้องสาวพสุธร เพื่อนสนิทที่เขาไม่อยากทำลายความเป็นเพื่อนด้วยการนอนกับน้องสาว แค่สิ่งที่เขาทำก็มากเกินพอและสารภาพออกมาก็เพื่อจะสั่งสอนให้เธอกลัวเท่านั้นจนห้ามเขา แต่เพราะเธอไม่ห้ามเขาจึงทำเพียงแค่ใช้นิ้วซึ่งเธอก็พอใจอยู่ในระดับหนึ่ง

"ยายแพรว!"

"อะไร มีอะไรหรือเปล่า"

แพรวนลินหันไปมองศิขรินที่เขย่าแขนและเรียกเธอ

"ฉันตกใจมากที่รู้ว่าพี่ชายข้างบ้านแกช่วยมาส่งที่มอเมื่อตอนบ่ายก็พอแล้ว นี่ต้องมาตกใจกลัวที่เห็นแกมานั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้ เป็นอะไรยะ"

ศิขรินเอ่ยจบก็ยกแก้วของตัวเองดื่ม

"นุ่น เอ่อ ถ้าฉันบอกไป แกห้ามโวยวายนะ"

แพรวนลินหันมามองเพื่อนด้วยท่าทางจริงจังขึ้นและอดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงและเขินกับสิ่งที่จะพูดออกไป

"สัญญา ถ้ามันไม่ทำให้ฉันตกใจมากเกินไป"

ศิขรินพยักหน้า หันมามองเพื่อนที่เริ่มแก้มแดงขึ้นจึงเพ่งมองเพื่อนเพื่อเร่งให้พูดออกมา

"เอ่อ หลังออกมาจากร้านกาแฟ พี่นัยรู้ว่าฉันโสดเขาก็เกือบจะทำฉันบนรถแต่แกดันโทร. มาทวงสัญญาที่จะมาคลับคืนนี้ซะก่อน"

"เฮ้ย! จริงเหรอ ยายเพื่อนบ้า ทำไมแกไม่ตัดสายยะ รู้มั้ยว่าฉันยินดีแค่ไหนที่จะเห็นแกมีผัวสักที"

ศิขรินร้องออกมาด้วยความตกใจพลางตีเข้าที่แขนของแพรวนลิน ซึ่งทำให้เพื่อนคนอื่นพากันหันมาให้ความสนใจทันทีเมื่อได้ยินเรื่องแฟนของแพรวนลิน

"พี่นัยเป็นคนกดรับให้ แต่ว่า..." แพรวนลินหยุดพูดอย่างลังเล

"พูดมา ไม่งั้นตอนฉันไปส่งแก ฉันจะถามจากพี่ชายข้างบ้านด้วยตัวเอง" ศิขรินขู่

"อย่านะ ฉันจะพูดเอง คือว่า พอถึงบ้านพี่นัยพาฉันเข้าบ้านเพื่อคุยเรื่องที่เกิด แล้วฉันดันไปยั่วจนพี่นัย เอ่อ รุกฉันจนมีการใช้นิ้วกับน้องสาวของฉันจนเสร็จอะแก"

แพรวนลินอึกอักก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นตื่นเต้นเมื่อพูดถึงจุดคลายแมคพลางตีมือศิขรินด้วยความเขินอาย ทว่าเสียงอุทานด้วยความตกใจของเพื่อนๆ และคำถามที่ยิงใส่ทำให้แพรวนลินยิ่งเขินอาย

"ว้าย! จริงเหรอ ยังไงต่อๆ ของพี่เขาใหญ่ถึงใจปะ" สิรฎาเอ่ยถาม

"ยายแพรวกำลังจะมีผัวแล้ว ฉันรู้สึกดีใจอ่ะ ว่าแต่เอาไปกี่ทีแล้ว" จันทิมาเอ่ยถามขึ้นบ้างพลางยกมือขึ้นระดับหน้าอกสะบัดไปมาด้วยความตื่นเต้น

"หยุดเลย จบแค่นิ้ว พี่เขาให้เหตุผลว่าฉันเป็นน้องสาวเพื่อน ไม่อยากทำให้ฉันเสียหายไปมากกว่านี้" แพรวนลินยกมือคล้ายยอมแพ้เพื่อห้ามเพื่อนที่ยิงคำถามไม่หยุด

"ยายบ้า ยอมได้ไง ไม่เสียดายเหรอ อดเห็นของพี่เขาเลย" สิรฎาที่ช่ำชองที่สุดในกลุ่มเอ่ยอย่างเสียดาย

"เสียดายน่ะมันเสียดายอยู่ แต่ก็เข้าใจแหละ ถ้าพี่พสุรู้ว่าฉันกับพี่นัยมีอะไรกันก็คงแตกหักกันละทีนี้" แพรวนลินเอ่ยขึ้นอย่างยอมรับ

"จะไปยากอะไร คืนนี้ก็แกล้งเมาเข้าบ้านพี่เขาแล้วก็จัดการเองเลยสิ" จันทิมาเสนอความคิดเห็นก่อนจะยกแก้วบรรจุเบียร์ดื่ม

"หวานพูดถูก เดี๋ยวพวกฉันช่วยเอง" ศิขรินพูดพลางยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์หันไปมองสบตากับคนอื่นๆ ที่เผยรอยยิ้มนึกสนุกอย่างเข้าใจความหมายดี แพรวนลินมองอย่างเข้าใจแต่ก็แอบไม่กล้าเพราะกลัวว่าดนัยจะโกรธและจับเธอโยนออกนอกบ้านหลังจากนั้นก็เกลียดเธอแทนที่จะจับเธอกินมากกว่า

ร่างสูงเพรียวของหญิงสาวทั้งห้าคนยืนอยู่ด้านหน้าบ้านของดนัยโดยมีแพรวนลินยืนทรงตัวไม่อยู่จนต้องพากันล็อกแขนพยุงเอาไว้ จนอังคณาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเพราะรู้ดีว่าแพรวนลินเป็นคนคออ่อนที่สุดในกลุ่ม

"แกจะมอมเหล้ามันทำไมกัน"

"เอ้า ไม่ทำแบบนี้คิดว่าผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย ฉลาดอย่างพี่ดนัยจะเชื่อยายแพรวหรือไง"

สิรฎาเอ่ยขึ้นพลางช่วยไม่ให้แพรวนลินหงายหลังล้มไปนอนลงบนพื้น

"ใช้ มิ้นพูดถูก เท่าที่ฉันสืบมา พี่ดนัยเป็นสถาปนิกที่ใครๆ ก็ต้องการตัวให้ไปทำงานด้วย แต่เพราะรวยเลยมีบริษัทเป็นของตัวเองโดยมีพี่ชายยายแพรวเป็นทั้งหุ้นส่วนและวิศวกรมือหนึ่งของบริษัท แกคิดว่าจะเชื่อยายแพรวที่ดูก็รู้ว่าเล่นละครไปไม่รอดเหรอ"

ศิขรินกล่าวเสริมสิรฎา

"ฉันเข้าใจนะ แต่ก็ไม่น่าจะมอมไปหลายแก้วขนาดนี้" จันทิมาเอ่ยขึ้นพลางมองร่างที่อ่อนปวกเปียกของแพรวนลิน

"เอาน่า ยายแพรวอ่อนที่สุดในกลุ่ม ทำแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว ดีกว่าให้กินยาปลุกเซ็กส์ละกัน แต่พอดีฉันไม่เลวทำกับเพื่อนได้ขนาดนั้น"

ศิขรินเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปกดออดหน้าบ้านของดนัย แม้จะรู้ว่าชายหนุ่มหลับไปแล้วจากการที่ไฟปิดไปทั่วบ้าน

"ดึกขนาดนี้ พี่เขาคงนอนหลับลึกฝันหวานไปแล้วมั้ง ฉันว่าพายายแพรวเข้า..."

เสียงของจันทิมาเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงดนัยที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสวมทับกางเกงเพียงตัวเดียวที่ด้านบนเผยให้เห็นกล้ามหน้าอกเพียงเล็กน้อย

"นั่นไง นอนซะที่ไหน ดูชุดสิถอดง่ายซะด้วย"

สิรฎากระซิบบอก จันทิมาจึงรีบสั่งให้เพื่อนหยุดพูดทันทีเมื่อดนัยเดินมาถึงประตูรั้ว

"พี่แฟนแพรวใช่ไหมคะ ฉันจับได้ ฉันมาส่งแพรวแต่หากุญแจบ้านไม่เจอ บังเอิญรู้มาว่าพี่อยู่ข้างบ้านแพรวพอดีเลยว่าจะฝากแพรวให้พี่ช่วยดูแลหน่อย"

ศิขรินเอ่ยขึ้นพลางพยุงแพรวนลินที่ทรงตัวไม่อยู่ ลืมตาแถวไม่ขึ้นบ่นพึมพำเสียงแผ่ว

"แพรวไปกับพวกเธอได้ยังไง ฉันสั่งห้ามแล้วนะ"

ดนัยที่ฟังคำเพื่อนของแพรวนลินก็รีบเปิดประตูเข้าไปอุ้มร่างบางของแพรวนลินมาจากเพื่อนทันทีพลางเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย โดยไม่ลืมที่จะรับกระเป๋าสะพายของเธอมาถือไว้

"ยายแพรวหนีเก่ง ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ พวกเราขอตัวกลับก่อน"

ศิขรินเอ่ยจบก็รีบพาเพื่อนๆ กลับขึ้นรถและขับออกไปทันที