ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย คลับรัก รักนะครับที่รักของผม

คลับรัก รักนะครับที่รักของผม

อาร์ม วิศวะปี 4 สุดหล่อผู้ใจร้อนและหวงน้องสาวอย่างแอมแปร์เป็นที่สุด กลับต้องมาสะดุดตากับเมเบิ้ล ว่าที่หมอสาวสวยสุดมั่นที่ฉลาดและมีสไตล์จนเขาต้องเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเด็กแพทย์ ขณะที่แอมแปร์สาวบริหารปี 1 ผู้แสนดีต้องมาพบจุดเปลี่ยนในชีวิตเมื่อพลาดท่าให้เพลย์บอยหนุ่มในผับพี่ชายตนเอง ทำให้ดีมรุ่นพี่วิศวะป.โทผู้ไม่เคยจริงจังกับใครกลับพยายามตามตื้อเพื่อรับผิดชอบเธออย่างไม่ลดละ ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่วุ่นวายของสองคู่ต่างขั้วในรั้วมหาลัย
ตอน
แชร์

ตอน 3

Arm talk.

ผมเดินลงมาชั้นล่างเพื่อจะไปดูเธอ เห็นว่าเป็นเพื่อนไอ้ขิงหรอกนะ กล้องวงจรปิดที่ผมเห็นเธอล่าสุดมันตัวนี้นิแล้วพวกมันไปทางไหนแล้ววะ ผมเดินไปเรื่อยๆ จนถึงโรงรถตัวเอง

"เฮ้ยมึงจับมันไว้สิวะ กูเห็นมาหลายวันละขอเอาสักที" เสียงจากด้านในดังออกมาข้างนอก ไอ้เหี้ยพวกนั่นมันเข้าไปทำอะไรข้างในวะ

"ไม่นะปล่อย"

"ยาน่าจะออกฤทธิ์แล้วนิ ไม่อยากให้พี่ช่วยหรอคนสวย"

"กูนี่อยากเอาแพทย์แรงๆ ชิบหาย" ผมยืนฟังพวกมันพูดก่อนจะเดินไปเปิดประตูโรงรถของตัวเอง จนคนที่อยู่ข้างในหันมามองผม

"เข้ามาทำเหี้ยอะไรในโรงรถของกู อยากตายไงวะ" ผมพูดเสียงดังคือตอนแรกไม่ค่อยอยากเสือกเรื่องของพวกมัน แต่แม้งเอาผู้หญิงไปนอนขึงบนฝากระโปร่งรถสุดที่รักของกูสัสเอ้ย

"มึงเป็นใครวะมาขัดจังหวะกู"พวกมันถามผม

"ไอ้เหี้ยก่อนมาเที่ยวก็น่าจะรู้จักเจ้าของก่อนไมวะ แล้วก็ปล่อยผู้หญิงไปซะ"ผมพูดอย่างหงุดหงิด พวกมันไม่ปล่อยแถมควักมีดสั้นออกมาจะเข้ามาแทงผม ผมเร็วกว่าคว้าแท่งเหล็กในโรงรถใกล้ๆ มือฟาดมันเต็มแรง จนมันล้มลงก่อนผมตามกระทืบไอ้คนที่นอนจนมันสลบ ส่วนอีกคนที่จับเมเบิ้ลไว้มันปล่อยเธอก่อนจะเข้ามาต่อยผม ผมไม่ทันตั้งตัวเลยคิ้วแตกนิดหน่อย ผมเช็ดหางคิ้วตัวเอง เลือดออกสงสัยมันอยากไปนอนโรงพยาบาลอีกคนเดี๋ยวจัดให้ ผมเลยเข้าไปเตะซี่โคร่งมันเต็มแรงก่อนจะต่อยหน้ามันจนเลือดออกจมูกพอมันล้มผมเลยไปกระทืบซ้ำ หาเรื่องเจ็บตัวเองช่วยไม่ได้ ผมเลยหันไปหาผู้หญิงที่ลงมานั่งร้องไห้ตัวสั่นข้างรถผม

"มันทำอะไรรึป่าว" ผมถามแค่นั่นเธอก็กอดผมแน่น ผมเลยลูบหลังปลอบเธอเบาๆ

"เมกลัว ฮืออ มันร้อนไปหมด พวกมันจะข่มขืนเม"

"ไม่ต้องกลัว ที่หลังก็อย่าใส่แบบนี้มาคนเดียวอีก ฉันไม่ได้ว่างมาช่วยเธอตลอดหรอกนะ" ผมพูดตามตรง ถ้ายัยนี้ไม่ได้บังเอิญเป็นเพื่อนไอ้ขิง ไม่ได้บังเอิญมาที่ผับผม ผมคงไม่ต้องมาวุ่นวายกับผู้หญิงอื่นแบบนี้ ผู้หญิงผมแยกออกเป็นสองประเภท มีไว้เอากับมีไว้ดูแล อย่างน้องสาวกับน้ำฝนผมจะดูแลปกป้องพวกเขา แต่ยัยนี้ผมก็ไม่รู้ว่าอยู่ประเภทไหน

"เดี๋ยวไปส่ง"ผมพูดก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งก่อนที่ผมจะปิดประตูแล้วอ้อมไปนั่งอีกฝั่ง ตลอดทางเธอนั่งบิดเร่าตัวสั่นเหมือนทรมาน ให้ตายนี่มันเอาอะไรให้เธอกินกันแน่นแอร์เย็นขนาดนี่เหงื่อยังแตก ผมเลยเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้แต่เธอกลับคว้ามือผมไว้ก่อนจะเอามันกดลงตรงนั่นของตัวเองเหมือนจะห้ามใจไม่อยู่ ตัวเธอสั่นจนผมรู้สึกได้เลย ผมรีบเหยียบคันเร่งไปที่คอนโดของเธอ พอถึงคนข้างๆ ผมก็รีบลงไปผมเลยลงตามไปส่งเธออยู่ชั้นเดียวกับไอ้เหี้ยจิว พอส่งเธอถึงหน้าประตูผมกำลังจะเดินกลับออกมาแต่เธอคว้ามือผมไว้ซะก่อน เธอดึงผมเข้าไปในห้องของเธอ ก่อนจะปิดประตูแล้วดันผมติดประตูห้องเธอประกบจูบปากผมคงอยากมานานแล้วแหละครับเห็นนั่งสั่นนั่งกดตรงนั่นของเธอตั้งแต่ในรถแล้วผมก็ผู้ชายนะเลยจูบตอบเธอ เหมือนเธอจะจูบไม่เป็นด้วยซ้ำ เธอยกมือคล้องคอผมไว้ หน้าอกที่ใหญ่เกินตัวถูไถอยู่กับแผงอกของผม ผมเลยอดไม่ได้ที่จะยกมือสัมผัสมัน บีบนมของเธอเต็มมือขนาดมีเสื้อกั้นยังนิ่มขนาดนี้

"อ๊ะ อื้ออ" ผมไล่จูบมาที่แก้มขาวๆ ก่อนจะหยุดที่ซอกคอผมดูดเม้มจนเป็นรอย มือก็จัดการถอดเสื้อของเธอไปด้วย จะมาห้ามตอนนี้คงยากนะเพราะลูกผมมันตื่นแล้ว ผมพาเธอมานอนที่โซฟาใกล้ๆ ก่อนจะคร่อมทับตัวเธอไว้เต้าอวบที่ทั้งขาวทั้งสวยหัวนมสีชมพูเม็ดเล็กๆ นั่นทำให้ผมกลืนน้ำลายด้วยความอยากก่อนจะครอบครองมันด้วยปากผมดูดมันเข้าปากทั้งเต้า ตวัดเลียที่หัวนม อีกข้างผมใช้มือบีบขย้ำตามอารมณ์

"อือ อย่าบีบแรงสิ เมเจ็บ อ๊ะอย่ากัด อื้ออ" เสียงครางคนใต้ร่างดังขึ้นตลอดจนผมเริ่มทนไม่ไหวเลื่อนมือไปปลดกระดุมกางเกงขาสั้นของเธอก่อนจะถอดมันพร้อมกับกางเกงในตัวจิ๋ว สวยครับมันปิดสนิทเหมือนยังไม่เคย แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้นะแต่งตัวแรงขนาดนี่น่าจะเคยมาแล้ว ผมจับขาเธออ้าออกก่อนจะใช้นิ้วสะกิดเบาๆ

"อ๊ะ อ๊ะเสียว พี่อาร์ม เมเสียว"ยิ่งได้ยินเธอครางแบบนั่นผมยิ่งสะกิดเร็วขึ้นๆ ก่อนจะค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไปในช่องทางที่คับแน่น ทีเดียวสองนิ้ว ตรงนั่นของเธอมีน้ำออกมาจนมันฉ่ำไปหมด ด้านในตอดนิ้วผมจนขยับไม่ได้

"อย่าเกร็งสิคะ แบบนี้พี่จะช่วยหนูยังไงรัดนิ้วพี่แบบนี้"ผมว่าก่อนจะก้มลงไปเลียติ่งเสียว แล้วค่อยขยับนิ้วช้าๆ พอช่องทางคับแคบของเธอเริ่มขยายผมก็เร่งขยับนิ้วให้เร็วขึ้นเรื่อยจนเธอกระตุกสองสามที ผมเลยดึงนิ้วออกก่อนจะดูดกินน้ำที่ไหลออกมาจนหมด

"อ๊ะ อ๊ะ อย่าเลียคะ เมเสียว อื้อ" ปากเธอห้ามผมแต่ยกสะโพกแอ่นให้ผมแบบนี้ ผมเลยล็อกไว้ก่อนจะตวัดเลียติ่งเสียวของเธอเร็วจนเธอตัวรอยไม่ติดโซฟา คงเสียวน่ะครับ ผมลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะเดินไปตรงหน้าเธอ

"ช่วยพี่หน่อยได้ไมค่ะ ใช่ปากหนู" ผมพูดก่อนจะชักรูดเอ็นของตัวเองต่อหน้าเธอ เธอขยับตัวลุกขึ้นก่อนจะเงยหน้ามองผมแล้วจับเอ็นผมไปเลียก่อนจะเอาเข้าปาก ใช้มือเธอรูดไปตามความยาวจนมันขยายตัวที่ ปากเธอทั้งอมทั้งดูดจนผมเสียวไปทั้งลำก่อนที่ผมจะเสร็จคาปากเธอผมก็เอามันออกแล้วนั่งลงที่โซฟา ในเมื่อเธออยากผมก็จะให้เธอเป็นคนทำ

"มาสิคะคนดี"ผมบอกเธอ เมเบิ้ลมองหน้าผมอย่างสงสัย ผมเลยรั้งตัวเธอให้มาคร่อมลงที่ตักตัวเองก่อนจะจับเอ็นผมถูไถไปกับติ่งเสียวของเธอ

"อ๊ะ อ๊ะ อย่าเขี่ยสิค่ะพี่อาร์มหนูเสียว" เธอพยายามจะลุกหนีแต่ผมจับท่อนเอ็นที่แข็งสอดเข้าไปด้านใน ก่อนจะกดตัวเธอลงมา รู้สึกถึงเยื้อบ้างๆ ที่ท่อนเอ็นผมแทรกผ่านเข้าไป ชิบหายเธอยังบริสุทธ์ ผมเป็นคนแรกของเธอหรอ

ดูต่อเลย!
เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น! ไปที่แอปเพื่ออ่านต่อ
ปลดล็อกทุกตอน
เปิดเว็บไซต์ทางการ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย อันดาวายุ
9.2
“คิดถึงเราบ้างไหม” “ก็... คิดถึง” เธอตอบเขาเสียงสั่นๆ ใจสั่นยิ่งกว่าอะไร “ชื่นใจเหมือนกันนะ มีคนบอกว่าคิดถึง” เขาเลื่อนมือมาจับมือเธอเอาไว้ ประสานเข้าหากัน มือที่กุมเข้ามาหาทำให้เธอหน้าแดงหนักกว่าเก่า เธอไม่ได้ดึงมือหนีเพราะมันรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข “ใกล้ปีใหม่แล้วเนอะลม” เธอชวนเขาคุย ท่าทีเขินอายทำให้เขามองแก้มสาวไม่วาง “อืม... แก่ขึ้นอีกปีแล้ว” “กลัวแก่เหรอ” “เปล่า แค่รู้สึกว่าเวลามันช่างเดินไปเร็วเหลือเกิน อันดาว่าไหมแป๊บเดียวก็จะขึ้นปีสองแล้ว รู้สึกเหมือนเพิ่งรับน้องไปเมื่อวานเอง” “อยากกลับไปรับน้องใหม่เหรอ” เธอถามขำๆ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยุดกึกมองหน้าเขา สบตาอย่างเผลอไผล “เวลาอันดายิ้มหรือหัวเราะแล้วน่ารัก” เขาไล้แก้มสาวเบาๆ คนถูกชมเขินอายหนักกว่าเก่า “เอ่อ...” เธอก้มงุด สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด “ฝนยังตกหนักอยู่เลย อันดาไม่ได้พาร่มมา” เธอเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น มองมือตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือเขาแล้วใจสั่นรัว “ตกก็ดีนะ จะได้นั่งอยู่แบบนี้นานๆ” เธอเงยหน้ามองเขาก็หน้าร้อน ก้มงุดอีกรอบ เขาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา อันดารู้สึกใจเต้นแรงกับสัมผัสของเขา “อันดาตัวสั่น” เขาจับบ่าของเธอเบาๆ อันดายิ่งสั่น เขินอายอย่างหนัก เกิดมาไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสในทำนองนี้มาก่อน แม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินมากมาย แค่จับมือส่งสายตามาให้เธอก็วาบหวามอย่างไม่อาจควบคุมได้ “กลัวเราเหรอ” “เปล่า” “แล้วทำไมตัวสั่น” “เขิน” เธอตอบแล้วเขินหนักกว่าเก่า เขาหลุดหัวเราะเบาๆ กับคำตอบน่ารักนั้น “ก็เห็นแอบมองเราทุกวัน” “แอบมอง?” เธอเงยหน้าขึ้นมอง สบตาแล้วก้มงุด กัดปากตัวเองเบาๆ เขารู้ด้วยเหรอว่าเธอแอบมอง “แอบมองอยู่ที่บานเกล็ดหน้าต่าง ลมจำได้เลยว่าห้องนอนอันดาอยู่ตรงไหน” “เห็นได้ยังไง” เธอถามเสียงเบาหวิว “บานเกล็ดมันยกขึ้น เลยเห็นว่าแอบมอง” เขายิ้มขำคนทำหน้าเหลอหลา เธอเขินหนักมาก ไม่รู้จะวางไม้วางมือตรงไหนดี “ทีหลังไม่ต้องแอบมองก็ได้ จะถอดเสื้อให้มองเต็มๆ ตา” “ลมน่ะ” เขามาพูดอะไรแบบนี้ ใครจะอยากไปมองเขาถอดเสื้อผ้ากันเล่า! โอ๊ย! คนบ้า ถ้าไม่ติดว่าฝนกำลังตกหนัก เธอคงวิ่งหนีไปแล้ว วายุยกยิ้มมุมปาก เห็นคนขี้อายแล้วหยิกแก้มเบาๆ “อุ๊ย!” เธอยกมือขึ้นลูบแก้มไปมา อยากจะมุดพื้นหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ถ้าทำได้ *** “อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ” “คะ?” เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ “ไม่รู้สิ” เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน “สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล” “บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ” “อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ” เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า “ไม่รู้ไม่ชี้” *** “อันดา เรามีอะไรจะบอก” “อะไรจ๊ะ อื้อ...” เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ “จะบอกว่าแก้มหอม” “คนเจ้าเล่ห์” เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน
หน้าปกนวนิยาย โหยตัณหา
9.3
เมื่อคุณไคแกล้งทำเคร่งขรึมเพื่อซ่อนความเอ็นดูที่มีต่อครีม ภรรยาสาวที่กำลังเขินอายจนต้องซุกอกเขาด้วยความประหม่า แม้เธอจะพยายามอ้อนวอนให้เขาปล่อยตัวเพราะกังวลว่าอาการป่วยของเขาจะทรุดลงหากต้องอุ้มของหนัก แต่เขากลับยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่ยอมวางเธอลงเด็ดขาด โดยอ้างเหตุผลว่าตั้งแต่แต่งงานกันมา ทั้งคู่ยังไม่เคยใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาอย่างจริงจังเลยสักครั้ง ความน่ารักไร้เดียงสาของเธอในอ้อมกอดนี้ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหมั่นเขี้ยวและอยากใกล้ชิดเธอให้มากกว่าเดิม
หน้าปกนวนิยาย NUMB PUT เมียผมนิ่งเฉย แต่รักจริง
8.5
ความสัมพันธ์เริ่มสั่นคลอนเมื่อแฟนสาวคลั่งไคล้นักร้องเกาหลีอย่าง วี บีทีเอส จนละเลยคนข้างกาย ความน้อยใจสะสมกลายเป็นความเบื่อหน่ายท่ามกลางเวลาที่มีให้กันน้อยลงทุกที ทว่าปัญหาไม่ได้มีเพียงแค่ความหึงหวงศิลปิน แต่ยังมีมือที่สามเข้ามาแทรกกลางจนเรื่องราวบานปลาย เมื่อความอดทนถึงขีดสุด การตัดสินใจบอกเลิกจึงเกิดขึ้นพร้อมคำถามคาใจว่านี่คือทางตันของรักหรือเป็นเพราะเขามีคนใหม่กันแน่ ท่ามกลางความเฉยชาที่แสนเจ็บปวด
หน้าปกนวนิยาย Room 523 ตามจีบนาย ไอ้วายร้าย..
9.4
ตำนานห้องพักชาย 523 ระบุว่าใครที่ย้ายเข้ามาต้องมีแฟนเป็นหนุ่มนิติศาสตร์รุ่นเดียวกันเท่านั้นจึงจะเรียนจบได้ พายุ หนุ่มยิ้มสวยต้องเผชิญกับเงื่อนไขนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงจำใจเดินหน้าจีบ ไผ่ เดือนคณะนิติศาสตร์สุดฮอตที่ตนเองเคยเกลียดขี้หน้ามาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย เพื่อรักษาอนาคตทางการศึกษาเอาไว้ พายุต้องพยายามพิชิตใจศัตรูเก่า ท่ามกลางความลับอันร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาของไผ่ที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อน
หน้าปกนวนิยาย มนตราจอมพยศ
9.2
เมื่อดาราเนตรพยายามทำเป็นลืมคำขอร้องที่เคยให้ไว้กับปรมัตถ์เพื่อหนีจากสถานการณ์ชวนหวั่นไหว ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์จึงใช้โอกาสนี้ทวงสัญญาด้วยบทลงโทษสุดเร่าร้อน เขาเสนอทางเลือกระหว่างรอยจูบกับการกลืนกินเธอไปทั้งตัว หญิงสาวจึงต้องใช้ไหวพริบเข้าแลกเพื่อหาทางรอดจากเงื้อมมือพยศร้ายด้วยการต่อรองเวลาและใช้เสน่ห์เย้ายวนเข้าสู้ ทว่าภายใต้ข้อตกลงที่ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายคุมเกม ปรมัตถ์กลับซ่อนแผนการบางอย่างไว้เพื่อกำราบเธอให้อยู่หมัดในวันพรุ่งนี้
หน้าปกนวนิยาย เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา
8.5
อคินขังฉันไว้ในโลกเสมือน 'พิมานเมฆ' ขณะที่ชีวิตจริงเขาลอบวางยาเพื่อสกัดการรักษาขาของฉัน เขาทรยศความรักไปหาดาลิน มอบทุกอย่างที่เป็นของฉันให้เธอ และทำลายชื่อเสียงฉันจนย่อยยับ ฟางเส้นสุดท้ายคือการสั่งให้คนโยนฉันลงน้ำพุอย่างโหดเหี้ยมเพื่อกำจัดทิ้ง แต่ฉันรอดตายและรักษาตัวจนหายดี บัดนี้ฉันจะกลับเข้าสู่ระบบเพื่อทวงคืนตำนานวาลคีรีและเผาทำลายอาณาจักรจอมปลอมของเขาให้สิ้นซาก