ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย คลับรัก รักนะครับที่รักของผม

คลับรัก รักนะครับที่รักของผม

อาร์ม วิศวะปี 4 สุดหล่อผู้ใจร้อนและหวงน้องสาวอย่างแอมแปร์เป็นที่สุด กลับต้องมาสะดุดตากับเมเบิ้ล ว่าที่หมอสาวสวยสุดมั่นที่ฉลาดและมีสไตล์จนเขาต้องเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเด็กแพทย์ ขณะที่แอมแปร์สาวบริหารปี 1 ผู้แสนดีต้องมาพบจุดเปลี่ยนในชีวิตเมื่อพลาดท่าให้เพลย์บอยหนุ่มในผับพี่ชายตนเอง ทำให้ดีมรุ่นพี่วิศวะป.โทผู้ไม่เคยจริงจังกับใครกลับพยายามตามตื้อเพื่อรับผิดชอบเธออย่างไม่ลดละ ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่วุ่นวายของสองคู่ต่างขั้วในรั้วมหาลัย
ตอน
แชร์

ตอน 1

Arm talk.

"หนูอยู่ไหนค่ะ อย่ากลับดึกนะ ถึงบ้านแล้วโทรหาพี่ด้วยเข้าใจไม"

/ค่ะพี่อาร์ม หนูกำลังขับรถแค่นี้ก่อนนะ/ ผมโทรหาน้องสาวคนเดียว ที่ผมโคตรจะหวง แอมแปร์อยู่บ้านกับพ่อแม่ส่วนผมพักอยู่ที่ผับครับ ผมเป็นเจ้าของA Club ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เลยเป็นหวงเธอนี่ก็เพิ่งซื้อรถให้เป็นของขวัญวันเกิดเธอ คิดผิดหรือคิดถูกก็ไม่รู้ ทำให้ผมเป็นห่วงเธอมากกว่าเดิมอีก

"ไงมึงทำหน้าแบบนี้อีกล่ะ"ไอ้จิวมันถามผม นานๆ พี่ต้นจะปล่อยให้มานั่งดื่มกับพวกผมแบบนี้

"ก็น้องกูยังไม่ถึงบ้านไง ไอ้สัส"

"น้องมึงโตแล้วไมวะ ปล่อยบ้างก็ได้"ไอ้จิวมันพูดก็ถูก แอมแปร์เข้ามหาลัยแล้วครับเรียนที่เดียวกับผมแต่คนละคณะ สักพักน้ำฝนก็เดินมาแต่มีคนตามมาด้วยพอๆ กับสายน้ำ ส่วนไอ้เอกบอกมีธุระที่กรุงเทพฯ ผมว่ามันไปหาน้องสายฟ้ามากกว่า สายฟ้าเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพฯ เพื่อนผมเลยขยันเดินทาง เห็นแบบนั่นมันก็ยังไม่ได้สารภาพรักนะครับ กินแห้วต่อไป

"สวัสดีพี่"ผมยกมือไหว้พี่ต้าร์ที่เดินตามหลังไอ้ฝนมา พี่ต้าร์แค่พยักหน้า สงสัยจะทะเลาะกันอีกแล้ว

"กลับไปเลยค่ะ ถ้าจะมาทำหน้าแบบนี้" น้ำฝนบอกพี่ต้าร์ที่นั่งหน้าบูด

"หนูไล่พี่หรอคะ"เอาแล้วไงเสียงพี่กูดูไม่ปกติ

"ใช่"เพื่อนกูก็แรงพอกัน มันพูดแค่นั่นพี่ต้าร์ลุกออกจากโต๊ะเลย จนเพื่อนผมต้องมองตามหลังเขาไปแบบนี้

"เป็นเหี้ยอะไรของมึงไอ้สัส ทะเลาะอะไรกับพี่เขาอีก" น้ำฝนมองหน้าผมก่อนจะไปชงเหล้ากินเอง คือเป็นที่รู้กันว่าห้ามเสือก ผมเลยไม่พูดอะไรอีก

"อ้าวเจ้ เห็นพี่ต้าร์ขับรถออกไปนึกว่าเจ้ไปด้วย"น้ำขิงฝาแฝดของคนที่นั่งหน้าบูดทักพี่สาวตัวเอง

"มึงจะกลับตอนไหนมารับกูด้วยกูจะนอนที่บ้าน"น้ำขิงมันเลยพยักหน้าก่อนจะเดินไปกับเพื่อนที่แต่งตัวโคตรเอ็กซ์

"ใครวะ"ผมถามน้ำฝน

"ใครอะไรของมึง"มันทำหน้างงก่อนจะถามผมกลับ

"ก็คนที่มากับน้องมึงไง แฟนมันดิ"

"เมเบิ้ล เพื่อนสนิทมันเรียนคณะเดียวกันปีเดียวกัน อยากรู้อะไรอีก" น้ำฝนถามผมเหมือนจับผิด

"เรียนแพทย์หรอวะ กูก็นึกว่ามีแต่คนเรียบร้อยสัส แบบนี้มาร้อยก็เรียบ"ผมพูดคือดูแต่งตัวดิ สายเดียวเกี่ยวทีเดียวก็หลุดล่ะกางเกงอีกไม่ใส่ก็ได้แบบนั่น ผิวขาวหน้าตาสวยน่ารักน่าเอามากขอบอก

"มึงเป็นหนึ่งในร้อยกูว่า" ไอ้สายน้ำมันพูด

"หึ"ผมก็คิดแบบนั่น เรื่องผู้หญิงผมไม่เคยขาดนะครับ แต่จะให้สนใจใครไม่มีทาง ในสายตาผมมีแค่น้องสาวกับเพื่อนสนิทแค่นั่น จะให้มานั่งเอาอกเอาใจใครทำไม่เป็นหรอกนะ

สายเข้า>>>พี่ต้าร์ ผมนั่งมองมือถือที่สั่นอยู่บนโต๊ะเจ้าของมันปิดเสียงเพราะรำคาญก่อนจะวางทิ้งไว้แบบไม่สนใจ

"รับสักทีไอ้สัส สงสารพี่กู" ผมอดไม่ได้ที่จะพูด ไอ้น้ำฝนมันมองหน้าผมก่อนจะมองมือถือที่มีสายเข้าเป็นสิบสายแล้วแต่ปลายสายก็ยังโทรมาไม่หยุด

"มีอะไรคะ ไม่จะนอนบ้าน อย่ารำบากค่ะ กลับเองได้ แค่นี้นะจะกินเหล้า" มันคุยเสร็จก็ตัดสายผมกำลังจะถามมันแต่ลูกน้องผมเดินมาหาซะก่อน

"ลูกพี่น้องแอมโทรมา"ผมเลยลุกขึ้นไปรับสาย

"หนูถึงไหนแล้วค่ะ" ผมพูดกับคนในสายที่ห้องทำงาน สงสัยมือถือผมแบตหมดน้องสาวเลยโทรเข้ามาในร้านแทน

/ถึงบ้านแล้วค่ะพี่อาร์ม แม่บ่นหาด้วย/

"งั้นพักผ่อนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้มีเรียนไม"

/มีค่ะ พี่อาร์มก็อย่านอนดึกนะคะ/ ผมคุยกับน้องสาวอีกนิดหน่อยก่อนจะวางสายพอกลับมาที่โต๊ะเพื่อนผมก็นั่งบนตักพี่ต้าร์เรียบร้อยล่ะกว่าเพื่อนผมจะกลับก็ใกล้ร้านปิด ผมเลยลงมาดูแลชั้นล่าง

"ไม่นะฉันบอกว่าไม่ไง ฟังไม่รู้เรื่องหรอ" ผมเดินเข้าไปตามเสียงเห็นคนที่มากับน้ำขิงกำลังโดนผู้ชายคนนึงดึงลากออกไปแต่เหมือนเธอไม่เต็มใจ

"มีอะไรกันวะ"ผมเลยถามเสียงดัง

"อย่ายุ่งน่าเรื่องของกูกับแฟน"

"อย่าพูดจามั่วๆ นะ ใครแฟนนาย"

"ก็เธอไงเมเบิ้ลคนสวย" ผู้ชายคนเดิมทำท่าจะเข้าไปกอดเธอแต่เธอผลักเขาจนล้มลงก่อนจะวิ่งมาทางผม

"ช่วยเราด้วย เราไม่รู้จักเขา"

"ไม่รู้จักอะไรเมื้อกี้ยัง..."

"พอๆ ผู้หญิงบอกไม่รู้จักก็ไม่รู้จักดิวะ"ผมพูดแบบรำคาญ ผมไม่ชอบความวุ่นวาย

"มึงเสือกอะไรด้วยวะไอ้สัส"ผู้ชายคนนั่นจะเข้ามาเอาเรื่องผม ผมเลยยกเท้าถีบมันก่อนจะกระทืบสองสามทีแล้วเรียกลูกน้องให้เอามันโยนไปนอกร้าน

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย อันดาวายุ
9.2
“คิดถึงเราบ้างไหม” “ก็... คิดถึง” เธอตอบเขาเสียงสั่นๆ ใจสั่นยิ่งกว่าอะไร “ชื่นใจเหมือนกันนะ มีคนบอกว่าคิดถึง” เขาเลื่อนมือมาจับมือเธอเอาไว้ ประสานเข้าหากัน มือที่กุมเข้ามาหาทำให้เธอหน้าแดงหนักกว่าเก่า เธอไม่ได้ดึงมือหนีเพราะมันรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข “ใกล้ปีใหม่แล้วเนอะลม” เธอชวนเขาคุย ท่าทีเขินอายทำให้เขามองแก้มสาวไม่วาง “อืม... แก่ขึ้นอีกปีแล้ว” “กลัวแก่เหรอ” “เปล่า แค่รู้สึกว่าเวลามันช่างเดินไปเร็วเหลือเกิน อันดาว่าไหมแป๊บเดียวก็จะขึ้นปีสองแล้ว รู้สึกเหมือนเพิ่งรับน้องไปเมื่อวานเอง” “อยากกลับไปรับน้องใหม่เหรอ” เธอถามขำๆ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยุดกึกมองหน้าเขา สบตาอย่างเผลอไผล “เวลาอันดายิ้มหรือหัวเราะแล้วน่ารัก” เขาไล้แก้มสาวเบาๆ คนถูกชมเขินอายหนักกว่าเก่า “เอ่อ...” เธอก้มงุด สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด “ฝนยังตกหนักอยู่เลย อันดาไม่ได้พาร่มมา” เธอเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น มองมือตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือเขาแล้วใจสั่นรัว “ตกก็ดีนะ จะได้นั่งอยู่แบบนี้นานๆ” เธอเงยหน้ามองเขาก็หน้าร้อน ก้มงุดอีกรอบ เขาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา อันดารู้สึกใจเต้นแรงกับสัมผัสของเขา “อันดาตัวสั่น” เขาจับบ่าของเธอเบาๆ อันดายิ่งสั่น เขินอายอย่างหนัก เกิดมาไม่เคยถูกผู้ชายสัมผัสในทำนองนี้มาก่อน แม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรล่วงเกินมากมาย แค่จับมือส่งสายตามาให้เธอก็วาบหวามอย่างไม่อาจควบคุมได้ “กลัวเราเหรอ” “เปล่า” “แล้วทำไมตัวสั่น” “เขิน” เธอตอบแล้วเขินหนักกว่าเก่า เขาหลุดหัวเราะเบาๆ กับคำตอบน่ารักนั้น “ก็เห็นแอบมองเราทุกวัน” “แอบมอง?” เธอเงยหน้าขึ้นมอง สบตาแล้วก้มงุด กัดปากตัวเองเบาๆ เขารู้ด้วยเหรอว่าเธอแอบมอง “แอบมองอยู่ที่บานเกล็ดหน้าต่าง ลมจำได้เลยว่าห้องนอนอันดาอยู่ตรงไหน” “เห็นได้ยังไง” เธอถามเสียงเบาหวิว “บานเกล็ดมันยกขึ้น เลยเห็นว่าแอบมอง” เขายิ้มขำคนทำหน้าเหลอหลา เธอเขินหนักมาก ไม่รู้จะวางไม้วางมือตรงไหนดี “ทีหลังไม่ต้องแอบมองก็ได้ จะถอดเสื้อให้มองเต็มๆ ตา” “ลมน่ะ” เขามาพูดอะไรแบบนี้ ใครจะอยากไปมองเขาถอดเสื้อผ้ากันเล่า! โอ๊ย! คนบ้า ถ้าไม่ติดว่าฝนกำลังตกหนัก เธอคงวิ่งหนีไปแล้ว วายุยกยิ้มมุมปาก เห็นคนขี้อายแล้วหยิกแก้มเบาๆ “อุ๊ย!” เธอยกมือขึ้นลูบแก้มไปมา อยากจะมุดพื้นหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ถ้าทำได้ *** “อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ” “คะ?” เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ “ไม่รู้สิ” เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน “สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล” “บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ” “อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ” เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า “ไม่รู้ไม่ชี้” *** “อันดา เรามีอะไรจะบอก” “อะไรจ๊ะ อื้อ...” เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ “จะบอกว่าแก้มหอม” “คนเจ้าเล่ห์” เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน
หน้าปกนวนิยาย โหยตัณหา
9.3
เมื่อคุณไคแกล้งทำเคร่งขรึมเพื่อซ่อนความเอ็นดูที่มีต่อครีม ภรรยาสาวที่กำลังเขินอายจนต้องซุกอกเขาด้วยความประหม่า แม้เธอจะพยายามอ้อนวอนให้เขาปล่อยตัวเพราะกังวลว่าอาการป่วยของเขาจะทรุดลงหากต้องอุ้มของหนัก แต่เขากลับยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่ยอมวางเธอลงเด็ดขาด โดยอ้างเหตุผลว่าตั้งแต่แต่งงานกันมา ทั้งคู่ยังไม่เคยใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาอย่างจริงจังเลยสักครั้ง ความน่ารักไร้เดียงสาของเธอในอ้อมกอดนี้ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหมั่นเขี้ยวและอยากใกล้ชิดเธอให้มากกว่าเดิม
หน้าปกนวนิยาย NUMB PUT เมียผมนิ่งเฉย แต่รักจริง
8.5
ความสัมพันธ์เริ่มสั่นคลอนเมื่อแฟนสาวคลั่งไคล้นักร้องเกาหลีอย่าง วี บีทีเอส จนละเลยคนข้างกาย ความน้อยใจสะสมกลายเป็นความเบื่อหน่ายท่ามกลางเวลาที่มีให้กันน้อยลงทุกที ทว่าปัญหาไม่ได้มีเพียงแค่ความหึงหวงศิลปิน แต่ยังมีมือที่สามเข้ามาแทรกกลางจนเรื่องราวบานปลาย เมื่อความอดทนถึงขีดสุด การตัดสินใจบอกเลิกจึงเกิดขึ้นพร้อมคำถามคาใจว่านี่คือทางตันของรักหรือเป็นเพราะเขามีคนใหม่กันแน่ ท่ามกลางความเฉยชาที่แสนเจ็บปวด
หน้าปกนวนิยาย Room 523 ตามจีบนาย ไอ้วายร้าย..
9.4
ตำนานห้องพักชาย 523 ระบุว่าใครที่ย้ายเข้ามาต้องมีแฟนเป็นหนุ่มนิติศาสตร์รุ่นเดียวกันเท่านั้นจึงจะเรียนจบได้ พายุ หนุ่มยิ้มสวยต้องเผชิญกับเงื่อนไขนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงจำใจเดินหน้าจีบ ไผ่ เดือนคณะนิติศาสตร์สุดฮอตที่ตนเองเคยเกลียดขี้หน้ามาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย เพื่อรักษาอนาคตทางการศึกษาเอาไว้ พายุต้องพยายามพิชิตใจศัตรูเก่า ท่ามกลางความลับอันร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาของไผ่ที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อน
หน้าปกนวนิยาย มนตราจอมพยศ
9.2
เมื่อดาราเนตรพยายามทำเป็นลืมคำขอร้องที่เคยให้ไว้กับปรมัตถ์เพื่อหนีจากสถานการณ์ชวนหวั่นไหว ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์จึงใช้โอกาสนี้ทวงสัญญาด้วยบทลงโทษสุดเร่าร้อน เขาเสนอทางเลือกระหว่างรอยจูบกับการกลืนกินเธอไปทั้งตัว หญิงสาวจึงต้องใช้ไหวพริบเข้าแลกเพื่อหาทางรอดจากเงื้อมมือพยศร้ายด้วยการต่อรองเวลาและใช้เสน่ห์เย้ายวนเข้าสู้ ทว่าภายใต้ข้อตกลงที่ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายคุมเกม ปรมัตถ์กลับซ่อนแผนการบางอย่างไว้เพื่อกำราบเธอให้อยู่หมัดในวันพรุ่งนี้
หน้าปกนวนิยาย เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา
8.5
อคินขังฉันไว้ในโลกเสมือน 'พิมานเมฆ' ขณะที่ชีวิตจริงเขาลอบวางยาเพื่อสกัดการรักษาขาของฉัน เขาทรยศความรักไปหาดาลิน มอบทุกอย่างที่เป็นของฉันให้เธอ และทำลายชื่อเสียงฉันจนย่อยยับ ฟางเส้นสุดท้ายคือการสั่งให้คนโยนฉันลงน้ำพุอย่างโหดเหี้ยมเพื่อกำจัดทิ้ง แต่ฉันรอดตายและรักษาตัวจนหายดี บัดนี้ฉันจะกลับเข้าสู่ระบบเพื่อทวงคืนตำนานวาลคีรีและเผาทำลายอาณาจักรจอมปลอมของเขาให้สิ้นซาก