รักนะคะคนเถื่อนของฉัน

สาวน้อยเดินถือถาดเงินที่ใส่น้ำเปล่าเย็นเฉียบมาให้เขาอย่างระมัดระวัง มือน้อยสั่นนิดๆ เมื่อมาถึงหน้าห้องเขา ลังเลว่าจะยกมือเคาะหรือวางไว้ที่โต๊ะข้างประตูด้านหน้า แต่แวบหนึ่งเสียงของคุณแม่บ้านก็แว่วเข้ามาในหัวว่า

“เวลาคุณเล็กเธอสั่งให้เอาอะไรไปให้ ไปถึงก็เคาะครั้งเดียวพอ แล้วก็เปิดประตูเอาเข้าไปวางไว้ได้เลย ไม่ต้องเคาะจนรอเธอออกมาเปิด ไม่งั้นเธอจะหงุดหงิด”

เธอจึงค่อยๆ ประคองถาดไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะเคาะเบาๆ หนึ่งครั้ง แล้วแง้มเปิดเข้าไปทันที สายตากลมโตมองสังเกตไปรอบๆ อย่างหวาดๆ ก่อนจะเบิกโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของห้องนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม่ใส่เสื้อผ้า มีเพียงปราการด่านสุดท้ายของท่านชายสีขาวตัวเดียวปกปิดจุดสำคัญที่สุดของเรือนกายหนั่นหนาตึงแน่นไว้

สิ่งที่เห็นทำให้สาวน้อยผู้ไม่เคยต้องมือชายแก้มแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอรีบวางแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบลงบนโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงของเขา หันหลังกลับ แล้วก้าวขาถี่ๆ เตรียมจะออกจากห้องไปทันที

“ไม่รู้เหรอว่าฉันต้องกินน้ำอะไร” เสียงเข้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาเท้าเล็กๆ ชะงักกึก ก่อนจะหันกลับไปก้มหน้าตอบเขาเบาๆ

“ไม่ทราบค่ะ”

“ไปเอามาใหม่”

หา!

เธอเงยหน้ามองเขาโดยฉับพลัน อะไรกันนี่ ก็เขาสั่งให้เธอเอาน้ำมาให้ ไม่ได้บอกสักนิดว่าต้องเป็นน้ำอะไร คุณแม่บ้านใหญ่ก็ไม่เห็นบอกอะไรนี่นาตอนที่เธอไปแจ้งว่าคุณเล็กให้เอาน้ำไปให้

“ยืนเซ่ออยู่ทำไม ไปเอามาใหม่ เร็วๆ เข้า”

“ค่ะ ค่ะ” รีบรับคำเขา ก่อนทำท่าจะรีบออกไป กระนั้นก็ต้องหยุดอีกครั้งเมื่อเสียงเข้มๆ ดังขึ้นอีก

“เดี๋ยว”

“…...” ใบหน้าหวานแทบจะร้องไห้แล้วตอนนี้ เธอกลัวเขาขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุแล้ว บอกเลย!

“ไม่ต้องแล้ว ไปหยิบผ้าขนหนูมาให้หน่อย”

คำสั่งของเขาทำเอาคนไม่เคยรับใช้ใกล้ชิดใครงงงัน หันกลับมาก็เห็นเขาลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นดื่มจนหมด วางแก้วเปล่าลงพร้อมกับตวัดสายตามามองคนที่ยังยืนบื้อไม่เข้าใจคำสั่ง

“ไปหยิบผ้าขนหนูในตู้มา พูดรู้เรื่องไหม” ท้ายเสียงเหมือนจะเหนื่อยใจ กระนั้นก็ไม่ได้ดุอะไรออกมาอีก

เธอรับคำเขาเบาๆ ก่อนจะเดินก้มตัวผ่านหน้าเขาไปยังตู้เสื้อผ้า ค้นหาอยู่สักพักก็เจอกับผ้าขนหนูสีเข้มๆ หลายผืน

ตัดสินใจหยิบสีกรมผืนหนาออกมา ก่อนจะรีบเดินมายื่นให้เขา ครั้นนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กำลังยืนค้ำหัวเจ้านาย เธอก็รีบนั่งพรวดลงไปพับเพียบที่พื้นพร้อมกับก้มหน้างุด ท่ามกลางสายตางงๆ ของคนที่นั่งอ้าซ่าอยู่บนเตียงแต่ขาวางอยู่บนพื้น

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วพันผ้าขนหนูไปรอบสะโพกสอบ ก่อนจะทำในสิ่งที่สาวใช้มือใหม่ไม่คาดฝัน นั่นคือถอดกางเกงในออกมาต่อหน้าต่อตาเธอพร้อมกับยื่นมาให้

“เอาไปใส่ตะกร้าให้ที”

เขาพูดออกมาได้ยังไงหน้าตาเฉย ไม่สงสารคนรับคำสั่งเลยที่แทบจะร้องไห้แล้วตอนนี้

กระนั้นมือบางก็ยื่นไปรับมาถือไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินเอากางเกงในของเขาไปใส่ไว้ในตะกร้าที่เห็นตั้งอยู่หน้าห้องน้ำ

“ขอบใจ ออกไปได้แล้ว ล็อกประตูด้วย”

เขาสั่งเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนจะเดินเฉียดเธอเข้าห้องน้ำไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ต้นแขนกำยำที่เสียดสีผ่านหัวไหล่เล็กๆ ของเธอนั้น สร้างความรู้สึกวูบวาบให้ผิวเนื้อสาวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิต

แต่สาวน้อยไม่ได้สนใจ รีบเปิดประตูวิ่งออกไปจากห้องเขาทันทีที่อีกฝ่ายหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว...

วันที่สองของการอยู่บ้านเศรษฐี

เสียงแม่บ้านใหญ่เอ่ยสั่งงานสาวใช้วัยกำดัดคนแล้วคนเล่า จนมาหยุดตรงสาวใช้คนใหม่ที่ไม่มีใครรู้ว่าเพิ่งโดนรับน้องจากเจ้านายคนเล็กสุดของบ้าน การด้วยให้เอากางเกงในไปใส่ตะกร้าให้ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง

“ไปทำความสะอาดห้องให้คุณเล็กด้วยนะ”

“แต่คุณเล็กยังอยู่ในห้องนี่คะ” เธอเงยหน้าขึ้นบอกฉับไว ก่อนจะรีบก้มหน้างุดเมื่อได้รับสายตาดุๆ ตอบกลับมา

“ไม่เป็นไร คุณเล็กเธอเป็นแบบนี้แหละ ทุกทีพวกเราก็เข้าไปทำได้เลย เสียงดังแค่ไหนคุณเล็กเธอก็นอนได้ ไม่มีปัญหาหรอก”