จูบรัก มัดใจอา

กริ๊งงง~

เมื่อเสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้น ชายหนุ่มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำกาเเฟก็เงยหน้าขึ้น พร้อมก็เสียงนุ่มๆ ที่เรียกลูกค้า

"รับเมนูอะไรดีครับคุณลูกค้า

".....!!!อากราฟ?

"หึ..?ของขวัญ

ทั้งสองตกใจเพียงเล็กน้อย ร่างเล็กที่อยู่หน้าปนะตูก็หยุดชะงักนิ่งไม่เดินทำให้ เพื่อนสาวอย่างซูซานที่เดินตามหลังมานั้นชนเข้ากับที่หลังของร่างบาง

ปึ่ก!!!!

"โอ็ยยเเล้วจะหยุดเดินก็ไม่บอกนะจมูกฉัน!!!

"จิ๊!!ซูซานน หลังฉัน!

"ก็เเกหยุดเดินอ๊าา!!..อุ้ยย ว่าเเต่นั่นใครพนักงานใหม่อ่อ ผัวมากก!!

"จิ๊!!!หึ้ยย นางซูเเกเลิกแรดก่อนได้มั้ย!

ตาลที่อยู่ทางด้านหลัง ไม่รี้รอรีบดิ่งเดินเข้าไปในร้านก่อนเพื่อนเพื่อไปตากเเอร์ 

"ตาลรอด้วยดิ ...ข้างนอกร้อนจะตายชัก

"....

ของขวัญที่หลีกทางให้เพื่อนได้เดินไปนั่งที่โต๊ะมุมเดิม ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปที่เค้าท์เตอร์ เพราะจู่ๆทำไมอาถึงมาอยู่ที่นี่

"อามาร้านนี้ทำไมคะ?

"ถามแปลกนะ...อาก็มาทำงานน่ะสิ... 

"ห้ะ?ที่นี่หรอคะ?

"ใช่... อาจะมาช่วยเรื่องรายรับรายจ่ายเเละก็อีกมากมาย ที่ร้านนี้... หวังว่า เราจะไม่ต้องให้อาอธิบายนะว่ามีอะไรบ้าง?

"เเต่นี่  มันหน้าที่ขวัญนะคะ...เเละป๊า

"ก็ป๊าเรานั่นเเหละ ...ให้อามาทำที่นี่

"หรอคะ?

"อื้มม....เอาอะไรเย็นๆไหมอาทำให้

ร่างหนาเลยถามรหญิงสาวไปด้วยความหวังดี

"ไม่ต้องอ่ะค่ะ เดี๋ยวขวัญทำเอง

"ว้าา~~เสียเซลล์เลยเเฮะ!เหอะ

ร่างหนาขำกลบเกลือนออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหลีกทางให้ร่างเล็กได้มาเปลี่ยนชุด

"เอ่ออ.... พี่คะ..คุณพรี่ผู้ชายห้ะ~~หนูขอชาเสียวว~~อุ้บส์!!ชาเขียว มัทฉะ!แก้ว1ค่ะ..เอาหวานๆเลยนะคะ

เพี๊ยะ.!!!

ฝ่ามือเล็กของเพื่อนผู้หญิงที่นั่งข้างๆฟาดลงไปที่ขาของซูซาน1ทีเเรงๆ จนเป็นเเนว

"สั่งดีๆได้มั้ยฟังเเล้วขนลุกอ่ะ!!!

"เออดิ... ว่าเเต่พี่ผู้ชายคะหนูเอาชามะนาวไม่หวานมากนะคะ..เอาเปรี้ยวๆ เพราะหนูเป็นสาวเปรี้ยวววว~~

"กลิ่นตัวอ่ะนะฮ่าาา!!!

เพี๊ยะ!!!

"อุ้ยย!!!กูเจ็บเเล้วนะ

"นี่นังซูซาน นางเเฟรี่พวกแกหยุดเลยนะ..ทั้งคู่เลย

กราฟที่ยืนมองอยู่ก็ขำให้กับกลุ่มเพื่อนหลานสาว พร้อมเพยรอยยิ้มกระชากใจให้กับเพื่อนสาวสอง

"รับออเดอร์เเล้วนะครับ รอสักครู่น๊า~

ค่ะ/ค๊าา~

"อึ้ยยยซูซานดูเขายิ้มดิ....

"เออกูมองอยู่เเฟรี่!!!ตาลเปิด คิมิโน๊โต๊ะ ดิ เร็วๆๆ~

---เค้าเตอร์ชงกาเเฟ---

"หึ....

"ยิ้มอะไรคะอา...โดนชมเเค่นี้เขิลเลยหรอ

"ก็คนมันหล่ออ่ะทำไงได้

"ชิ้....หล่อให้5มั่นหน้าหนูให้10เลย!

"จิ๊!!พูดงี้หมายความว่ายังไง

("คุณขวัญคะ?บราวนี่อบร้อนๆ ได้เลยคะ สนใจรับสักหน่อยไหมคะ)

พนักงานสาวตะโกนถามผ่านช่องของทางครัวด้านในเพราะบราวนี่ช็อคโกเเลตหนึบที่เป็นทีเด็ดของทางร้านนั้นเสร็จเเล้ว

"งั้นเอาสัก5ชิ้นก็ได้ค่ะเสริฟ์โต๊ะ3เลยนะคะ

("ค๊าา~)

เสียงพนักงานพูดตอบรับก่อนที่ร่างเล็กจะหันมาสนใจที่เค้าท์เตอร์ชงกาเเฟ 

"นิ่!!!เมื่อกี้ยังไม่ตอบอาเลยนะ?

"เมื่อกี้ใส่น้ำตาลไปกี่ช้อนคะ?

"5ช้อน....อาไม่หล่อจริงๆหรอ?

"เมื่อกี้เพื่อนหนูสั่งไม่หวานนะคะในสูตรให้ใส่เเค่3พอ

"...เอ่ออ...อาขอโทษ..ว่าเเต่อา?!

"ฮื้ออ~อาคะ สนใจกาเเฟเถอะค่ะหนูขอร้อง

"ก็...อามะ..ไม่หล่...

"มะนาว20ออนซ์นะคะ

"โอเคร้

เมื่อความพยายามนั้นไม่เป็นผล ร่างหนาก็ไม่ดึงดันที่จะถามต่อ ...จึงปล่อยให้ร่างบางนั้นออกคำสั่ง น้ำ ทั้งสองเเก้ว... ชายหนุ่มดูเเล้วจะเป็นลูกมือเสียมากกว่า สายตาจับจ้องทุกการกระทำของร่างเล็ก ที่ดูคล่องเเคล่วอย่าเจว่าจริงๆ.

" คนให้มันเเตกตัวหน่อยค่ะมันจะได้หอม

"แบบนี้ใช่มั้ย...

"แบบนั้นเเหละค่ะ

ร่างเล็กค่อยๆเขยิบมาใกล้ๆเเล้วเอามือเล็กจับหลังมือของคนร่างหนาไหว เหมือนบังคับให้มือคนไปในทางทิศทางเดียวกัน....สายตาคมจับจ้องไปยังมือของร่างเล็กที่มากอบกุมมือของตนไว้

"อากราฟขยับตามหน่อยสิคะ?

"เอ่อ...อ่าๆ

"พอเสร็จเเล้ว เทนมลงไปในเเก้วก่อนเเล้วค่อยตักน้ำเเข็งนะคะ

"อืม

ร่างหนาทำตามอย่าว่าง่ายก่อนจะค่อยๆเทตัวชามัทฉะที่คนไว้เมื่อกี้จนเป็นสีเขียวข้น ก่อนจะค่อยๆรินมันลงไปช้าๆ เเต่ไม่เต็มเเก้มมากนัก เพราะต้องเว้นไว้อีกชั้นน้อยๆ เพื่อราดตัวฟองครีมลงไป

"อาคะ.. โรยตัวผงมัทฉะไปตรงหน้าทีค่ะ

"อ่าๆ

"อื้มม....สวยเหมือนกันนะ

ร่างหนายืนอกตึง พร้อมกับเอ่ยชมผลงานที่ตัวเองพึ่งทำเสร็จไปเมื่อครู่

"หึ... งั้นเดี๋ยวขวัญยกไปเสริฟ์เองค่ะ..อาอยู่นี่เถอะ

"ดะ...เดี่ยวอาไป...!

"ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวขวัญยกไปเสริฟ์เอง

ไม่ทันที่จะรอให้คนตัวโตตอบ ร่างเล็ก ก็เดินถือถาดน้ำไปเสริฟ์ให้เพื่อนๆ ได้รับประทาน..ปล่อยให้คนตัวโตยืนมองนิ่ง...ก่อนจะมีลูกค้าเริ่มถยอยกันมา วันนี้ หญิงสาวเลือกที่จะไม่เข้าไปช่วยที่เค้าท์เตอร์ เพราะมีทั้งพนักงานในร้าน เเล้ว ก็คุณอา อยู่ด้วยตั้งหลายคน เกรงว่าตนเข้าไป จะเบียดกันเปล่าๆ หญิงสาวได้เเต่มองอยู่ห่างๆ 

"ขวัญอันนี้ไล่สียังไง?

".....

"เห้ยย!

".....

"ยัยขวัญ!!!

"หะ..ห๊าา!!วะว่าไงนะใครจะไล่ใคร

หญิงสาวที่นั่งกำพู่กันเเต่สายตานั้นจับจ้องไปทางเค้าเตอร์ ไม่ได้สนใจคนรอบข้างที่พูดไปเมื่อครู่เลย

"ฉันถามว่าไล่สียังไงย่ะ!!!

"อ๋ออหรอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ฟัง แฮะๆ

ร่างเล็กยิ้มเจื้อนๆ ก่อนที่เเฟร์รี่จะพูดขึ้น

"อยากไปช่วยก็ไปเถอะหน่าา~

"ไม่หรอก ปล่อยอาเค้าทำไปเถอะ..ในเมื่อเค้าอยากจะทำ

"เออว่าเเต่อาเเกอายุเท่าไหร่นะ

ตาลที่นั่งร่างรุปภาพอยู่ก็ถามขึ้นเเล้วก็มองไปยังเค้าท์เตอร์ที่ร่างหนายืนรับออเดอร์อยู่

"30กว่าๆได้เเหละ

"ว๊ายต๊ายยย!!!จริงหรอ...หน้ายังดูอ่อนจัง บอกเท่าพวกเราฉันก็เชื่อเหอะ!!

"เวอร์หน่าา~

"เวอร์อ่ะไรล่ะขวัญ   หล่ออะไรเบอร์นี้อ่ะอาเเก จริงมั้ยตาล~

"นั่นสิ...

"หึ.... เลิกสนใจเเล้วก้มหน้าทำงานได้เเละ พรุ่งนี้พวกเเกต้องช่วยฉันเรื่องรายเซ็นด้วยนะ

"จ้าๆ ฉันต้องช่วยเเกอยู่เเล้ว ..เต้มที่เล้ย!!!

"นั่นสิฉันขอโทษนะยัยขวัญ

"ฉันขอโตดด้วยคน

ทั้งสามคนต่างก็ทำหน้าเบะๆปากขอโทษสำนึกผิด ทำท่าทางให้น่าเอ็นดู ทำให้ของขวัญต้องหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ...ฉันให้อภัยก็ได้... ทำงานต่อเถอะ

"เอ้ะว่าเเต่เสื้อเเกไปเปื้อนอะไรมาสีออกเนื้อๆไข่ๆ

"ไหนน

ตาลถาม พร้อมกับเอามือรูปเสื้อตรงจุดที่มันเปื้อนอยู่ให้ร่างเล็กได้รู้

"เอ่ออ...เหอะ~ของซูซานเองจ้ะ... รองพื้นฉันเอง

เพื่อนสาวสองยิ้มเจื้อนเล็กน้อยก่อนจะยอมรับ 

"โอ็ยยย ซูซานเเกโบกไปหนาเท่าไหร่เนี้ย!

"ฮ่าๆๆ เเกดูดิเป็นรอยจมูกมันเลยอ่ะ

"แฟร์รี่ไม่ต้องพูดด~ได้มั้ยย่ะ!!!

"....เห้อฉันจะทำยังไงกับพวกแกดีเนี้ย!!

18:30

เวลาล่วงเลยผ่านไปร่วมหลายช่วงโมงลูกค้าจากที่เข้ามาไม่ขาดสายนั้นก็เริ่มลดลงไปเรื่อยๆ เนื่องจากช่วงเวลา... ร่างหนาจึงมองไปยังที่โต๊ะ ก้เห็นว่าพวกเด็กๆ เริ่มทยอยลุกกันขึ้นมาเเล้วเดินมาทางเค้า

"จะกลับกันเเล้วหรอ?

"ค่ะ...พวกหนูจะกลับกันเเล้ว

แฟร์รี่พูดอย่างยิ้มๆ ก่อนจะยกมือเอาผมทัดหูเเก้เขิล ยิ่งดูใกล้ๆ เเบบนี้ คุณอากราฟของยัยขวัญนี้หล่อสุดๆไปเลย

"คุณอาขา~ชงชาได้อย่อยมากเลยค่ะ...ไว้วันพรุ่งนี้หนูจะมาทานอีกนะคะ..คุณอาขา~

"หึ..ยินดีจ้ะ...เอ่อ

"ซูซานค่ะ...หรือจะเรียกซูซี่ก็ได้ค่ะเเล้วเเต่สะดวก

"หรือจะเรียกมันสมชายก็ได้นะคะคุณอา.ชื่อจริงมัน .อุ้บส์!!!!!(อื้ออ..แอเอามืออุดปากฉันทะไมอ่อย!!!!!)

"แฮะๆ😂อาขา~อย่าไปฟังนะคะ หนูซูซาน

"ครับ..น้องซูซาน

"อร้ายยแก!!!

พอซูซานได้ยินแบบนั้นก็รีบเกาะเเขน ของขวัญเเล้วเขย่าเเก้เขิลไป

"ส่วนหนูชื่อตาลนะคะ

"หนูเเฟร์รี่ค่ะ

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เเวะมาเล่นกับอาบ่อยๆนะ

ยินดีค่ะ///

ทั้งสามตอบรับอย่างจริงใจก่อนจะสวัสดีก่อนจะกลับ...ร่างเล็กที่เดินเข้ามาภายในร้านหลังจากที่เดินออกไปส่งเพื่อน ก็เดินเข้ามาหยิบกาะเป๋าสะพาย พร้อมกับกระดาษวาดภาพของตัวเองไปด้วย

"จะกลับเเล้วหรอ?

"ค่ะ..หนุจะกลับเเล้วอาล่ะคะ?

"เอ่ออ..อาก็จะกลับเหมือนกัน เราเดินไปด้วยกันสิ

".......

ร่างเล็กไม่พูดอะไรเพียงเเต่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยืนคุยกับพนักงานสักำกเพียงรอให้คุณอาไปจัดการธุระให้เสร็จ

"ป้ะ...กลับบ้านกัน

"ค่ะ

ร่างเล็กเดินนำออกไปด้านน้อย ก่อนที่กราฟจะเดินตามออกไป โดยที่ไม่ลืมหันกลับมาโบกมือลาพนักนักงานที่อยู่ในร้าน

"ชอบวาดภาพหรอ?

"ใช่ค่ะ....ไม่งั้นหนูจะเข้าสถาปัตย์ทำไม

"งั้นหรอ... ภาพบนผนังร้านสวยดีนะ

"หึ...ขอบคุณค่ะ...หนูวาดเองทั้งหมดเลย

ร่างเล็กค่อยบรรยายไปเรื่อย ตลอดทาง..ร่างหนาที่เดินไปเอามือล้วงกระเป๋าไปก็ฟังไปเพลินๆ จะมีบางครั้ง ที่เหลือบมามอง ร่างเล็กอยู่บ้าง

"ที่เเรกก็ไม่ได้ชอบหรอกค่ะ.เเต่พอลองวาดไปวาดมา ก็สนุกดี หึ...จากนั้นก็เริ่มฝึกว่าเรื่อยๆ จนมารู้ใจตัวเองว่าตัวเองถนัดวาดภาพ ก็เลยเริ่มเข้าถึงเเล้วก็เริ่มรักมาโดยตลอดเลยล่ะค่ะ

"อ่อหรอ?....พูดจบยัง

"คะ...??

ร่างเล็กคิ้วขมวดทันที จากที่เมื่อกี้พูดไปแล้วยิ้มไปด้วย..จำต้องหุบยิ้มลงทันที

"พูดเก่งจะเลยเนี้ยห้ะ?ตัวเเค่เนี้ย!

"ก็...ก็อาถาม

"บรรยายสะยาวเชียว อาง่วงเลยเนี่ย ฮ่าๆๆๆ

"อากราฟฟ!!!

"ฮ่าๆๆ

ยอมรับเลยว่า การที่ได้เเกล้งของขวัญนั้นทำให้กราฟมีความสขจริงๆ เมื่อมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รีบพาเข้าบ้านก็เห็นว่าโต๊ะอาหารนั้นจัดพร้อมหมดเเล้ว  พี่สาวเเละพี่เขยที่นั่งอยู่ตรงทีวีพอเห็นสองคนเดินเข้ามาก็รีบเดินปรี่เข้ามานั่ง ที่โต๊ะอาหาร

"มาเเล้วหรอ...เป้นไงกราฟพอได้ม้ะ?

พี่สาวที่ถามเรื่องงานของคนเป็นน้องว่าเป็นยังไงบ้างเพราะกลัวว่ากราฟนั้นจะทำไม่ได้

"โอเครเลยครับสบายมาก

"หรอค่อยโล่งใจหน่อย....ขวัญลูกเอากระเป๋ามาให้มี๊ เดี๋ยวมี๊เอาไปเก็บให้

"ไม่เป็นค่ะมี๊เดี๋ยวขวัญขึ้นไปบนห้องก่อน จะไปตามน้องด้วย

"เอ่อ..ใช่ๆ มี๊วานตามน้องลงมาด้วยนะลูก

"ค่ะ..มี๊

ทันทีที่ร่างเล็กขึ้นไป เจก็ถามไถ่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง เห็นสกิลของลูกสาวเค้าหรือยัง

"เป็นไงกราฟ หลานสาวเเกดุมากไหม

"หึ...ไม่นะครับ ออกจะสอนใจดีด้วยซ้ำ

"หึ้มม..เป็นไปได้ไง...สงสัยสอนตอนคนไม่วุ่นสิท่า

"ใช่ครับ... ตอนขวัญมาร้านคนยังไม่เยอะเท่าไหร่

"ปัดโถ่นั่นไง!!

"ทำไมหรอครับ....?

ร่างหนาถามด้วยความสงสัย 

"ไม่บอกหรอกนายต้องเจอกับตัว เวลาลูกค้ามาสั่งออเดอร์ เเล้ว เจ้าขวัญอยู่หน้าเค้าท์เตอร์ด้วยวอนอย่างเดียวนะอย่ารนเด็ดขาด ไม่ว่าใครหน้าไหนก็โดนมาเเล้ว

"เหอะ...ขนาดนั้นเลยหรอครับ

"ใช่สิ ทำเป็นเล่นไปนะ...ของขวัญนะไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆน่ะ...หลานบอกอะไรก็จำๆไว้หน่อยล่ะกัน

"คร้าบบ...ผมรับทราบเเล้วคุณทั้งสอง

"มานั่ง..หิวก็ลงมือก่อนเดี๋ยวเด็กๆก็มา

เจอกวักมือให้น้องชายเมียมานั่งข้างๆ ก่อนที่กราฟจะเลื่อนเก้าอี้ออกเเล้วค่อยๆนั่ง.....ไม่ทันที่จะได้จับช้อนก็มี เสียงจากโทรศัทพ์ เครื่องหรูโทรเข้ามา

ตื้ดด~~~ตื้ดด~~~

"หื้มมใครโทรมา

"ไม่รู้ครับ

"เอ้าเเกก็รับสิกราฟ!

นิทานจี้ให้น้องชายรับโทรศัทพ์ทันทีเพราะดังหลาย ตื้ดเเล้ว... ร่างหนาจึงกดรับโทรศัทพ์ก่อนจะยกขึ้นมาเเนบหู..ประจวบกับที่ร่างเล็กพาพวกน้องๆนั้นลงมาพอดี

--บทสนทนาในสาย--

("ฮัลโหลสวัสดีครับ..ใช่คุณกราฟที่มาศูนย์โชว์รูมวันนี้รึเปล่าครับ)

"ใช่ครับ...ผมพูดสายอยู่

("ตอนนี้ รถของเราใกล้ถึงที่หมายของคุณผู้ชายเเล้วนะครับ)

"ครับ? ถึงวันนี้เลยอ่ะนะ

("ใช่ครับ ตำเเหน่งเตือนเเล้วด้วย ช่วยเซ็นรับด้วยนะครับ)

"เอ่ออ..ได้ครับ

ในขณะที่กำลังพูดโทรศัทพ์อยู่นั้นก็มีรถตู้คอนเทนเนอร์อันใหญ่ขี่เข้ามาจอดภายในบ้าน ทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก...นิทานที่เห็นแบบนั้นจึงเดินเข้ามาตีไหล่ของน้องชายเบาๆ

เพี๊ยะ!!

"แกสั่งอะไรเนี้ย!!

"ชู่ววพี่เบาๆ คุยอยู่!

"จิ๊!!!!!!!

ร่างเล็กที่เดินลงมายังไม่ถึงข้างล่างนั้นก็พากันหยุดดูก่อน

"พี่ขวัญใครสั่งอะไรมาอ่ะ...สูงกว่าประตูบ้านเราอีก

อลิน น้องสาวคนเล็กของบ้านถามด้วยความสงสัยผิดกับไบรอันที่ยืนดูนิ่ง

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน....

--บทสนทนาในสาย--

("ของถึงเป็นที่เรียบร้อยเเล้วใช่มั้ยครับ)

"ครับ...

("ยินดีที่ใช้บริการนะครับสวัสดีครับ)

"เอ่ออ..

ตื้ดดด!ๆๆๆ

"อ่าววางไปสะเเหละ!?

ร่างหนาที่ทำตากรอกไปมามองพี่สาวที่ยืนเท้าสะเอวรอคำตอบอยู่ รำไร... ร่างหนาเลือกที่จะยังไท่ตอบตอนนี้เลยรีบเดินตรงไปยังที่ ตู้คอนเทนเนอร์ ที่เค้ามาอยู่ภายในบ้าน ก่อนจะมีพนักงานลงมาเปิดให้ เเล้ว ยืน เอกสารอะไรให้เซ็นสักอย่าง ก่อนจะมีคนเข้าไปขับมาลงจอดบนพื้นบ้าน..เเละมอบกุญเเจให้กราฟ เป็นอันสมบูรณ์ 

"เสร็จเเล้วนะครับขอบคุณที่ใช้บริการอีกครั้ง

"ครับผม.......

ก่อนที่จะรับกุญเเจมาอยู่ในมือเเล้วพนักงานส่งรถก็ค่อยๆ เเยกกันออกไป เหลือไว้เเต่เพียงรถคันหรูmclarenสีส้มเเสด ที่บาดตาบาดใจคนในบ้านเหลือเกิน ลึกๆเเล้ว กราฟตื่นเต้นมากๆ เเต่ตอนนี้จะรับมือกับพี่สาวยังไงดี

"หู้ยยยย รถmclarenโคตรสวยเลยพี่อัน!!!!

หลานสาวคนเล็กของบ้านรีบวิ่งลงจากบรรไดก่อนจะไปยืนข้างอา ไบรอันที่ก็วิ่งมาเหมือนกันกับไปยืนหยุดอยู่ตรงหน้ารถ

"อาซื้อหรอครับ?

"ชะ...ใช่ไบรอันอาซื้อเอง

"หู้วว สุดยอด

หลานชายที่ไม่ค่อยพูด ยังยกนิ้วให้เขาเลย นี่เขาควรดีใจใช่มั้ย

"อากราฟผมขอนะงให้เป็นบุญก้นผมได้มั้ยครับ

"หึ..เชิญครับ...

รีบพูดพร้อมกับปลดล๊อคกุญเเจรถให้หลานทั้งสองได้เข้าไปสำรวจให้เต็ม ที่ก่อนอีกทั้งสามคนในบ้านจะเดินออกมาดู

"....กราฟเเกซื้อหรอ? mclarenเลยนะ!

"หึ...ผมเเค่เข้าไปซื้อกาเเฟเฉยๆ ...เค้าเเถมรถมาให้ผม 

"กาเเฟบ้านเเกคันล่ะ26ล้านเลยหรอห้ะ!!!!!

นิทานตะโกนลั่นก่อนที่ทุกคนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดที่หู รวมถึงร่างเล็ก ที่ยืนอยู่ตรงประตูด้านในบ้านด้วย

"หู้ยยยยอากราฟ... 26ล้านเลยหรอครับ... โอ้วมายไอดอลล!!

ไบรอันยกสองนิ้วโป้งให้กับกราฟ จนคนเป็นพ่อเเบบเจนั้นอดที่จะขำไม่ได้เเต่ต้องกลั้นไว้ เพราะภรรยาของเค้านั้นกำลังบึ้งตึงอยู่จึงยกฝ่ามือขึ้นมาปิดปากไว้

"ไอดอลก็ผีสิไบรอัน ฟุ่มเฟื่อยมาก โตไปอย่าใช่เงินเเบบอานะเข้าใจไหมม!!

"...มี๊ก็!!รถออกจะสวยนะคะ!!

"อลินอีกคนนะ!!!

"โถ่พี่ไม่เอาหน่าา~~ไปทานข้าวกันเถอะ ป้ะเด็กๆ ไปกัน

"หึ..ทานข้าวหรอ... คงไม่อิ่มหรอก..โน้นไปกินกาเเฟอีกรอบสิเพื่อจะเเถมมาอีกคันเเกจะได้อิ่มๆ จุกๆไปเลยไป!!!

นิทานพูดเสร็จ ก็เดินหันหงังเข้าไปในบ้าน ก่อนที่ร่างหนาจะเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

"จิ๊เอาไงดีวะเนี้ยย.... เอารถไปคืนดีมั้ยวะ.....

555555อีคุณอา!!!!😂😂😂😂😂

#เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ได้มีเเรงเเต่งต่อไปด้วยนะค้าา💗💗💗เอ็นจอยนะคะทุกคน💗

---โรงอาหาร---

หลังจากที่เรียนๆเล่นๆมาเเล้วครึ่งวันร่างเล็กก็ไม่ลืมที่จะตามล่าหายรายเซ็นที่รุ่นพี่จอมโหดสั่ง.รวมถึงเพื่อนๆในกลุ่มก็ช่วยอย่างสุดเเรงเกิด

"ได้มากี่ลายเซ็นเเล้วเเก!!

"20เองเหลืออีกตั้งเยอะ....ฮื้อออ~

ร่างเล็กถอนหายใจยาวก่อนหย่อนกายนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนที่โรงอาหาร

"เอาน้ำอะไรไกมเดี๋ยวฉันไปซื้อให้...

ตาลถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนที่ไปลาดตะเวนเเต่ละคณะมาก่อนจะมานั่งหอบเหนื่อย เป็นน้องสุนัขอยู่แบบนี้

"งั้นขอน้ำส้ม1 เเดง2ล่ะกัน

ร่างเล็กบอกเพื่อนไปทั้งๆที่ตัวเองยังนั่งหอบเหนื่อยอยู่ เนื่องจากอากาศที่ดูร้อนอบอาวเป็นพิเศษทำให้ร่างเล็กน่าเปล่งเเดงขึ้นสีระเรื่อ

"เคร..พวกแกรอแปปนะ 

"โอเครรีบมานะเพื่อนสาวว~

ซูซานที่นั่งตรงข้ามร่างเล็กปากพูดก็จริงเเต่สายตานั้นเหล่หาผู้ชายตลอด...จนเเฟร์รี่อดไม่ได้ที่จะเเซะ

"มึงไม่ควักลูกตาเเปะหลังเค้าไปเลยล่ะ!?ถ้าจะขนาดนั้น

"กูทำได้หรอ?ขวัญเอาไม้บรรทัดเหล็กออกมา

"ฮ่าๆๆใจเย็นสิ

ซูซานเป็นคนที่สร้างสีสันให้เพื่อนในกลุ่มตลอดอาจจะเป็นเพราะนิสัยเฟรนลี่ที่ใครๆต่างก็อยากเข้าหาร่างเล็กก็ไม่ได้คิดไม่ได้ฝันมาก่อนว่าตัวเองจะได้มาเจอเพื่อนทั้งสามคน. มันน่าจะเป็นอะไรที่เเตกต่าง อย่างลงตัว นั่นเเหละมั้ง

---สหกรณ์---

ตาลรีบวิ่งไปซื้อน้ำที่สหกรณ์อย่างว่องไวแต่ทว่าสายตากลับมองไปเห็นกลุ่มรุ่นพี่ รุ่นใหญ่ในหอประชุมในวันนั้นเดินมา5คน 1ใน5คนนั้นก็มีพี่ไทม์ รุ่นพี่สุดโหดที่สั่งให้เพื่อนของเธอล่ารายเซ็นนั้นเอง เเละที่ยิ่งไปกว่านั้น1ใน40มีรายชื่อของพี่ไทม์สะด้วยสิ...งานหินอีกแล้ว

"ให้ตายเหอะมาทางนี้ทำไม..คณะเขาไม่มีข้าวกินหรือยังไงนะ?

("หนูเอาน้ำเปล่าด้วยไหม)

"อ่อไม่ค่ะ คิดเงินเลยมีเเค่นี้....

ตาลรีบคิดเงินก่อนเเต่สายตายังไม่ทิ้งกลุ่มรุ่นพี่กลุ่มนั้นที่เดินเข้าไปยังโรงอาหาร

"ได้กลิ่นไม่ดีเเล้วเเฮะ!

ในขณะที่ทั้งสามคนนั่งคุยกันจ้อ...ทั้งเรื่องงานเเละก็เรื่องต่างๆมากมาย เพราะอีก2วันนั้น เป็นวันหยุดด้วย ก็เลยช่วยกันคิดหาโปรเเกรมหาที่เที่ยวกัน..เพราะมีงานต้องส่งอาจารย์ด้วย

"เออว่าเเต่ งานของอาจารย์ วาสนาที่สั่งให้วาดภาพสถานที่ธรรมชาตินี่ พวกเเกจะไปที่ไหนกันหรอ?

เเฟรี่เป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนที่ร่างเล็กจะทำหน้าครุ่นคิด

"ยังไม่รู้เลย...เเต่คงไม่พ้นทะเลมั้งฉันมีพล็อตในหัวอยู่

"จริงดิเเก ฉันยังไม่มีพล็อตในหัวเลย..ขอไปกับเเกด้วยได้มั้ยยัยขวัญ??

"นี่นางซู..หยุดเลยเเกก็รู้ว่าวาสนา นั้นขี้จับผิดขนาดไหน

"นั่นสิ...เจ้าตัวบอกเองนะ ว่าศิลปะไม่ถูกไม่มีผิด ชิ้~.เอ้ะ?พวกเเกดูนู้นใช่รุ่นพี่ไทม์ป้ะ!!

ซูซานเพื่อนสาวสองชี้ไปยังกลุ่มผู้ชายที่พากันเดินเข้ามาในโรงอาหารหน้าตาเขร่งขรึมก่อนจะพากันงง 

"คณะเขาไม่มีข้าวกินรึไงวะ?

"นั่นดิ...เเละทำไมเดินตรงมาทางนี้วะ?

ร่างเล็กที่เห็นเพื่อนคุยกัน ก็เหลี้ยวหลังไปดูเล็กน้อย..ไม่ใช่เขาคิดไปเองรึเปล่านะ รุ่นพี่ไม่ใช่เเค่เดินตรงมาทางเธออย่างเดียว... เเต่กับมองมาที่เธอด้วย

"เห้ยย นั่งประชั้นชิดขนาดนี้เลยหรอวะ...ขนลุกอ่ะ

เเฟร์รี่เอ่ยบอก พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบเเขนตัวเองเบาๆ ทำท่าทีขนลุก

---โต๊ะอาหาร---

ไทม์ที่ใช้สายตามองโต๊ะตรงข้ามอย่างไม่วางตาก่อนจะลอบยิ้มที่มุมปากเบาๆ อย่างมีอะไร

"ไทม์จะกินอะไร

"กระเพราไข่ดาวสุกๆ ไม่สุกกูไม่กินนะ!

"เคร.....รอแปปป

หลังจากที่ฝากสั่งอาหารกับเพื่อนไปแล้วไทม์ก็ละสายตาจากตรงอื่นเเละมองมาที่หญิงสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น

"หึ..มองเขาขนาดนี้ไม่ไปขอนั่งด้วยเลยวะ?

"หึ.....

ไม่ได้พูดอะไรเพียงเเต่เชิดรอยยิ้มที่มุมปากขึ้น

"ข้าวที่คณะก็มีให้เเดกไม่เเดก!เหาะมาถึงถาปัตย์ มีเหตุผลอะไรดีๆมั้งวะ?ห้ะหรือว่ามึงชอบน้องเขา?

เมื่อเพื่อนหนุ่มเปิดประเด็นมาเเบบนี้ ไทม์ก็ต้องขยายความให้ฟัง..

"ไม่ได้ชอบหรอก... เเต่น้องเค้าน่าเเกล้งเฉยๆ 

"หรอวะ...หึ...เอ็นดูว่างั้น ไม่ใช่จะหลอกฟันเขา ไม่เอานะ

"เท่าที่ดูคนนี้ไม่ง่ายหรอก.....

"กูจะรอดูเเล้วกัน!

.....😏

ไทม์ไม่ใช่คนที่ดีมากนัก เเต่ก็ไม่ถึงขั้นเลวจนรับไม่ได้ เรียกได้ว่า เป็นเพลล์บอยหนุ่มประจำมหาลัยเลยก็ว่าได้ เพราะฮอตมาตั้งเเต่ปี1จวบจนปัจจุบัน..ที่เป็นที่หมายตาของสาวๆมากมายเพราะฐานนะทางบ้านก็ดูรวย เเต่คบใครเเล้ว ก็คบไม่ได้นานฝ่ายผู้หญิงจะเป็นฝ่ายเสียหายตลอด

"ฮึกก!!!เห้ออเหนื่อย เเก!!!พะ...พวกพี่ไทม์มาทางนี้

ตาลที่วิ่งถือน้ำมาด้วยความหอบเหนื่อยจึงรีบบอกกับเพื่อนในกลุ่มอย่างร้อนใจ

"ใจเย็นก่อนนังชะนี..หันไปดูสิใครนั่งหัวโด่อยู่โตีะตรงนั้น?!

"เอ้ะ!!?พี่ไทม์!!!

"จิ๊!!นั่งลง!!

ร่างเล็กที่จับชายเสื้อเพื่อนให้นั่งลงก่อนที่จะเป็นที่สนใจไปมากกว่านี้ทำให้ตาลนั้นยอมนั่งลงตาม

"หรือว่า...เเกจะไปขอรายเซ็นพี่เขาเลย..เขาว่ากันว่า เริ่มจากยากไปหาง่ายก่อนดีกว่านะ

"จะบ้าหรอนังซูซาน!!!ขวัญมันจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้เนี่ย!!บ้าจริง!!

"มันก็ยังดีกว่าได้รอบหลังไหม เอาไงยัยขวัญเดะฉันช่วยเเบล็คหลังเองป้ะ!!!

"มันจะดีจริงๆหรอซู

ร่างเล็กตอบไปอย่างเกร็งๆ เเต่พวกเพื่อนๆก็ดูจริงจังมากๆ ก็จริงอย่างที่เพื่อนว่าเริ่มจากยากก่อนเเล้วกัน

"เอางั้นก็ได้....ป้ะ!

จากนั้นร่างเล็กก็รวบรวมความกล้า ฮึบ ก่อนที่จะลุกขึ้น เเล้วหยิบใบรายเซ็น มาแนบอก

"แก...สู้ๆนะ

"จู้ๆ

ทั้งสองเพื่อนสาวชูนิ้วขึ้น เเละขยับยุกยิก เหมือนให้กำลังใจ เเต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างเล็กนั้นคลายกังวลได้เลย จะมีก็เเต่เพื่อนสาวสองนั้นที่ลุกขึ้นตาม

"ป้ะ!!ยัยขวัญอยู่กับฉันเเกไม่ต้องกลัว

"....ฮึกก...รักนะซูซานนน~

ร่างเล็กยิ้มเเก้มปรี่ ก่อนจะหันหลังไปมองที่โต๊ะตรงข้าม ที่พวกรุ่นพี่นั่งทานข้าวอยู่...ในขณะที่ร่างเล็กค่อยๆเดินไปก็มีซูซานที่เดินอยู่ทางด้านหลัง..พอเอาเข้าจริงใกล้ๆจะถึงโต๊ะ...ที่ไหนได้อีเพื่อนตัวดีกับก้าวขาไม่ออกสะงั้นไป

"...ซูซานน....ซะ...ซ ห้ะ...!!ทำไมเเกไม่เดินมา

กว่าจะรู้ตัวร่างเล็กก็เดินจนถึงเเล้ว รุ่นพี่ไทม์ ละจากจานข้าวเล็กน้อยก่อนจะวางช้อนกับซ่อมไว้ที่ข้างจาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองร่างเล็กที่ยืนหน้าเสียอยู่

"พะ...พี่ไทม์!!

"ว่ายังไงครับ รุ่นน้อง18143

ตอนนี้ร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้ารุ่นพี่ กับทำตัวไม่ถูก ก่อนที่มือเล็กจะค่อยๆ จับบีบที่ชายกระโปรงเบาๆเเก้เขิล เเต่กลับถูกจับได้สะอย่างงั้น

"บีบเเรงขนาดนั้นเดี๋ยวชายกระโปรงก็คืนหรอกน้อง

(ฮ่าๆๆๆ/ฮ่าๆๆ)

รุ่นพี่ทั้งโต๊ะต่างพากันหัวเราะขบขันเธอ ที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่

"มีอะไรหรอ...ถึงเดินมาหาถึงที่เลย

"ขะ...ขอรายเซ็นรุ่นพี่หน่อยได้มั้ยคะ?

ร่างเล็กพูดตะกุกตะกักจนชายหนุ่มต้องขำออกมา

"ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ?...

"เเล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ?

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อเพียงเเค่หันหน้าไปหาเพื่อนๆ เเล้วระบายยิ้มออกมาเพียงเท่านั้น ร่างเล็กก็รู้เเล้วว่ารุ่นพี่คนนี้ต้องทำอะไรตลกๆกับเธอแน่ๆ...เอาเถอะจะเอายังไงก็ลองดู

"งั้น...น้อง18143ช่วยเต้นให้พวกพี่ดูหน่อยได้ไหมครับ( เพื่อนไทม์พูด)***

"ห้ะ!!!ตะ..เต้นหรอ?

ร่างเล็กเบิกตาโพรงตกใจเพราะจู่ๆก็จะให้เธอเต้นกลางโรงอาหารเเบบนี้ได้ยังไง ... 

"นั้นสิ.... อยากได้รายเซ็นก็ต้องเต้น

ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างชอบใจ...ตนจะรู้มั้ยว่า กำลังทำให้ร่างเล็กลำบสกใจเเค่ไหน เกิดมาจนอายุ20ยังไม่เคยเต้นให้ใครดูสักครั้งในชีวิต

".....

"จะทำไม่ทำ  ไม่ทำไม่เซ็นนะ

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับทำท่าเหมทอนจะลุกทำให้ร่างเล็กนั้น ยกมือมากระดะไว้ไม่ให้ไทม์ลุกไปไหน..

"อ่ะๆๆมะ..ไม่ค่ะ!เต้นก็เต้นค่ะ

เเถมจะกลืนก้อนสะอึกลงไปให้ลำคออย่างยากลำบาก ก่อนที่หญิงสาวจะรวบรวมความกล้านั้น...เเละถอนลมหายใจออกมา

"เริ่มเลอะ...

ไม่ทีเเม้เเต่เสียงเพลงใดๆ เเต่ร่างเล็กก็ออกท้วงท่าลีลาอย่างพริ้วไหว ไม่ใช่ท่าเต้นที่เซ็กซี่ทเเต่มันเป็นท่าเต้นพริ้วไหวเหมือนปลาไหลที่จับไม่อยู่ไม้อยู่มือยิ่งทำให้รุ่มพี่กลุ่มไทม์นั้นขำกันจนท้องเเข็งรวมถึงทุกคนคนที่อยู่ในโรงอาหารอีกด้วย ร่างเล็กออกสเต็บยกมือโบกไปมาเเละทำท่าเหมือนตุ๊กตาโชว์รูมรถที่โบกโต้ลมไป.... ยิ่งพวกกลุ่มเพื่อนๆก็ยิ่งตาค้าง เพราะไม่เคยเห็นร่างเล็กเต้นเเบบนี้มาก่อน

"ซูซานน....ไอ้ขวัญตัวจริงเปล่าวะ... 

"มะ..ไม่รู้สิ....แม่งพริ้วไหวยิ่งกว่ากูอีก

ขนาดพวกเพื่อนๆ ยังตกตะลึงขนาดนี้...เเละจะไม่ให้ของขวัญเป็นที่สนใจของคนในโรงอาหารได้อย่างไร เมื่อเห็นพอสมควรเเล้ว ไทม์จึงบอกให้ร่างเล็กหยุดการกระทำนี้

"พอเถอะ!

"อึ่ก!!เฮ้ออ!!จะเซ็น..ละเเล้วใช่มั้ยคะ

ร่างเล็กพูดอย่างหอบๆ.ก่อนจะยื่นใบรายเซ็นนั้นให้กับไทม์

"ตอนเย็นเจอกันหลังลานจอดรถหลังหอประชุมนะ

"ห้ะ!!!!..แล้วๆ ละ..รายเซ็นๆล่ะ!!พะ..พี่ๆๆ เดี่ยวๆ 

หลังจากพูดจบไทม์ก็พาพวกเพื่อนๆลุกไปเก็บจานทันทีปล่อยให้ร่างเล็กยืนพูดอยู่เดียว ..กลุ่มเพื่อนๆ เห็นดั้งนั้นก็รีบพากันลุกมาประคองร่างบางที่ยืนโวยวายอย่างไม่เข้าใจอยู่

"ละ..เเล้วที่เต้นไปล่ะพี่!!!!พี่!!!มาเซ็นก๊อนน!!!!

"โถ่ๆๆเพื่อนใจเย็นนะ

ซูซานเข้าไปกระชับกอดปลิบเพื่อนก่อนที่ร่างเล็กจะกันตัวเองออกมาพร้อมกับทำหน้ามุ่ย

"หึ่ยยยแกอ่ะทิ้งฉันน!!!

"ฮื้อออ~ฉันขอโทษเพื่อนรักก~~มึงเป็นที่รู้จักทั้งมหาลัยเพื่อนเอ้ย!

"ฮึกกก...อับอายจริงๆ

---ร้านกาเเฟ----

กราฟที่พอเรียนรู้อะไรมามั้งเเล้วก็เริ่มทำอะไรคล่องตัวมากขึ้น เวลาว่างๆ ที่ไม่มีลูกค้าก็ชอบหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านมช่วงเวลาบ่ายเป็นช่วงหมดคน กราฟก็เช็คของภายฝนร้านว่าขาดเหลืออะไรบ้าง...ก่อนจะออกจากร้านทีไรเขาก็หยุดมองรูปภาพวาดต่างๆที่ติดบนพนังไม่ได้จริงๆ ทุกรูปนั้นล้วนมีความหมายเเฝงอยู่ทุกภาพ ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าของขวัญนั้นเป็นเด็กที่เก่งจริงๆ 

"คุณกราฟคะ... ทานอะไรรึเปล่าคะ ยังไม่เห็นคุณทานอะไรบ้างเลยไม่หิวหรอ

พนักงานสาวถาม ร่างหนาที่เอาเเต่นั่งอ่านหนังสือเพราะตั้งเเต่เช้า เจ้าตัวยังไม่ได้ทานอะไรเลย

"ยังไม่ค่อยหิวน่ะ... ไม่เป็นไร

"อ่อ..ค่ะถ้าหิวเเล้วบอกนะคะ พอดีมีร้านก๋วยเตี๋ยวเรืออยู่ด้านหน้าอร่อยมากเลยค่ะ

"งั้นหรอครับ..งั้นเอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่า

"ค่ะคุณกราฟ

เจ้านายว่ายังไง ลูกน้องก็ต้องน้อมรับก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองปล่อยให้เจ้านายหนุ่มคนใหม่นั่งอ่านหนังสือชิวอยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะมองออกไปด้านนอกร้านเพื่อพักสายตาสักครู่ เเต่หางตานั้นดันไปเห็น รถลูกอมปั้นในตำนานหรือลูกกวาดนั่นเองที่เขาว่ากันว่า อม10ชาติก็ไม่ละลาย..ร่างหนาจึงลูกออกจากที่นั่งไปนอกร้านก่อนจะตะโกนเรียกคุณยายที่เข็นรถผ่านหน้าร้านช้าๆ 

"คุณยายครับลูกกวาดขายยังไงครับ?

("20บาท จ้ะพ่อหนุ่ม)

"อื้มมม~เอา2อันครับ...ว่าเเต่เดี๋ยว?

เห็นลูกกวาดมากลายให้เลือกจนไม่รู้ว่าจะเอาอันไหนดี สายตาของกราฟก็เหลือบไปเห็น ลูกกวาดที่ทำไว้สำเร็จเเล้วอยู่ในตระกร้าชมพูน้อยๆ ที่อยู่ตรงหน้ารถ เป็นลูกกวาดที่มีรูปทรงกลมใสข้างในเหมือนมีสตอเบอรี่อยู่ ดูเเล้วทั้งน่ารักมากกว่าน่ากินเสียอีก

"เอ่ออ.คุณยายครับไม่ต้องปั้นให้เมื่อยเเล้วข้างนอกมันร้อนด้วยเดี๋ยวผมเอาจากตระกร้านี่ดีกว่าครับ

("อ่ะๆงั้นหรอ...งั้นพ่อหนุ่มเลือกสิลูก)

"ครับผมม....

ร่างหนาเลือกไปเลือกมาได้ไป 6อัน เพราะซื้อเผื่อพนักงานในร้านด้วย ส่วนอีกอันนึงกราฟเลือกให้เป็นสีหวานๆออกพาสเทล ข้างในมีรูปม้าคล้ายๆยูนิคอนร์ ร่างหนาเลยเลือกอันนี้มา1อัน

"ทั้งหมดเท่าไหร่ครับคุณยาย

("140บาทจ้ะ เดี๋ยวยายลดให้10บาทนะ.เป็น130พอลูก~)

"หึ..น่ารักจังเลยครับ....

ร่างหนาเอามือล้วงกระเป๋าพร้อมกับหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาหยิบแบงค์ สีม่วง ให้ไป1แบงค์

"ว้าา~~ตายจริงคุณยาย ผมไม่มีแบงค์ย่อยเลย...เอาเป็นว่าผมจ่ายนี่ไปคุณยายไม่ต้องถอนผมนะครับ

("ไม่ได้หรอกพ่อหนุ่มยายก็ทำมาหากินนะ เดี๋ยวยายหาเเลกให้ก็ได้..เเต่รอยายประเดี๋ยวนะ)

"ไม่เป็นไรครับคุณยายรับไปเถอะ... คุณยายก็ขยันจริง เอาว่าถ้าคุณยายไม่สบายใจ ถือสะว่าผมเหมาะนะครับ เท่าไหร่ก็ว่ากันไปให้มันหมดเเบงค์เนี้ย... เเล้วผมขอฝากคุณยาย คุณเเจกกับพวกเด็กๆ หรือคนที่คุณยายอยากจะให้ด้วยได้มั้ยครับ

ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าพร้อมกับยัดเงินใส่มือคุณยาย

("โอ็ยย..พ่อคุณยายขอบคุณมากนะขอให้ลูกเจริญๆนะลูก)

"ครับ... ขอบคุณครับ

ร่างหนายิ้มให้หลังคุณยายก่อนจะเดินเข้าร้านไปเเล้วแจกลูกอมที่อุดหนุนคุณยายเมื่อครู่ให้พนักนักงานทุกคน ทานเป็นของทานเล่น...เเล้วตัวเองก็กับมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม

"เมื่อไหร่จะตอนเย็นนะ

สมองคิด มือก็ถือลูกกวาดบิดไปมา...ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเสียอย่างนั้น.....

"จะชอบเหมือน15ปีที่เเล้วไหมนะ.......

#โปรดติดตามตอนต่อไป

--ลานจอดรถ---

15:25

หลังจากของขวัญ กลำกึ่งกลำกลางว่าจะมาตามที่รุ่นพี่บอกดีไหม เเต่ก็ โดนเเรงเชียร์จากกลุ่มเพื่อนให้มาจนได้ เพราะรายเซ็นตัวร้ายนี่จริงๆ

"มาเเล้วหรอ

"ค่ะ...ทำไมต้องให้มาที่นี่ล่ะคะ

"กลับบ้านยังไง

"?ห้ะ..คะ?

ร่างเล็กขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเล็กน้อย เมื่อจู่ๆรุ่นพี่ก็ถามเเบบนี้เฉยเลย

"อ๋อ..เดี๋ยวนั่งรถกลับค่ะ... รุ่นพี่เซ็นนี่ดีกว่า

มือน้อยๆล้วงไปในกระเป๋าสะพายก่อนจะหยิบใบกระดาษรายเซ็นออกมาเเล้วยื่นให้ตนตรงหน้า

"หึ..ไม่ยอมเเพ้จริงๆนะ... เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถ

"เอ่ออ.คือว่า!!พะ..พี่คะ?

ร่างเล็กทำตัวไม่ถูกดูเหมือนว่ารุ่นพี่นั้นจะไม่ฟังคำพูดของร่างเล็กเอาเสียเลย ... ยกขาขึ้นคร่อม มอไซค์ ไปสะอย่างงั้น..

บรื้นน!!!บรื้นน!!

"!!

ไม่ติดเครื่องเปล่านะ เเถมยังเบิ้ลเสียงมอเตอร์ไซค์เสียงดังอีก...คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆนี่เเทบจะยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้เลยล่ะ

"ขึ้นมาสิรออะไร

"เเล้วจะขึ้นยังไงล่ะดูขาสิ!!

ร่างเล็กก้มลงต่ำ ก่อนจะให้ชายหนุ่มสังเกตดู เมื่อก้มลงดูตามเเล้ว ก็หัวเราะออกมาเสียอย่างงั้น

"ฮ่าๆๆ ..... เหยียบตรงที่เขาให้เหยียบสิ

"...!!เห้อออ คือ เราไม่ได้ต้องการให้รุ่นพี่ไปส่ง!!เราเเค่ต้องการรายเซ็นเเค่นั้นเอง

"จะขึ้นไม่ขึ้น

บรื้นนน!!!

"จิ๊!!!

ร่างเล็กถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดหูเพราะเสียท่อรถของรุ่นพี่นั้นดังหูเเทบจะทะลุอยู่เเล้ว

"หึ...ขึ้นมา

ร่างเล็กค่อยๆเตะเท้าไปตรงที่เหยียบขึ้นก่อนจะคร่อมไปที่รถคันใหญ่ พอได้นั่งจริงๆ เเล้ว เบาะสูงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

"อ่ะ... สวมหมวกสะ!

"......

ร่างเล็กค่อยๆรับมาก่อนจะสวมใส่มันเอาไว้

"คอยบอกทางฉันด้วยนะ...อย่าพาหลงล่ะ เข้าใจไหม 

"ค่ะ...รุ่นพี่

บรื้นน!!!

ก่อนที่รถนั้นจะเคลื่อนตัวออกมาจากรัวของมหาลัยกลายเป็นว่าเป็นที่จับตามองของหลายๆคนในรัวมหาลัย ที่จู่ๆรุ่นพี่ไทม์ก็เอาใครซ้อนท้ายก็ไม่รู้...

"ทางไหน?....

"ซ้ายมือค่ะ

พอใกล้จะถึงทางเข้าซอยจริงๆ ชายหนุ่มจึงเร่งเครื่องอย่างเเรง จนทำให้ร่างเล็กนั้นกระตุกกลัว จึงเผลอเอามือมาจับที่ชายเสื้อนักศึกษาของรุ่นพี่เอาไว้

ฟรึ่บบ!!!

"หึ...เกาะเเน่นๆล่ะจะเลี้ยวเเล้ว!

"ชะ..ช้าหน่อยก็ดีค่ะ!!!โห้ยย!!!

ตึ่กๆ ตึกๆ

พอถึงลูกระนาดก็ยิ่งทำให้ร่างบางจับเสื้อนั้นเเน่นขึ้น....ได้เเต่นึกคิดในใจว่าคนบ้าอะไรขับรถเร็วได้ขนาดนี้

"จะ..จอดๆค่ะ..ร้านกาเเฟด้านหน้า!!!

"ห้ะ...!!!อะไรไม่ได้ยิน

"ร้านกาเเฟตรงข้างหน้าค่ะ!!

เอี้ยดด~!

ก่อนรถจะเบรคจอดตรงหน้าร้านพอดีเป๊ะ...พอถึงเเล้วร่างเล็กก็รีบลงมาจากรถอย่างไว... เพราะพนักงานในร้านพากันมองด้วยความสงสัย

"รายเซ็นล่ะคะ?ยังไง

"....ร้านเธอหรอ?

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรุ่นพี่คะ?

ร่างเล็กที่ยืนพูดกับผู้ชายที่คร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่หน้าร้าน ทำให้พนักงานในร้านกาเเฟ ตั้งใจมองกัน ว่า คุณขวัญนั้นคุยกับใครอยู่... ร่างหนาที่เดินออกมาจากห้องน้ำนั้นก็ทำท่างงๆ มองออกไปหน้ากระจกเหมือนมอง สิ่งเดียวกันอยู่

"มองอะไรกันหรอครับ?

กราฟถามพนักงานในขณะที่กำลังเช็คมืออยู่

"คุณขวัญน่ะสิคะ...คุยกับใครไม่รู้อยู่นอกร้าน..นั่นอ่ะค่ะ

พนักนักชี้ ก่อนที่ร่างหนา จะมองไปตามมือที่ชี้..เเละเพล่งมองออกไปนอกร้าน ก็พบว่า หลานสาวของเค้านั้นยืนคุยจ้อกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ ที่คร่อมรถบิ๊กไบร์ทอยู่..เค้าเองก็อยากรู้ว่าคุยเรื่องอะไร เเต่ถ้าเข้าไปตอนนี้ มันจะต้องดูไม่ดีเเน่ๆ เลยดูสถานการณ์อยู่ห่างๆก่อนดีกว่า

"แฟนรึเปล่าก็ไม่รู้นะคะ คิ้กก..!!

"พูดอะไร...ไม่ใช่หรอกครับ..ถ้าเกิดของขวัญมีเเฟนพี่เจกผ้ต้องรู้เเล้วสิ

"แหมคุณกราฟก็... ก็เเค่เดาๆดูนะคะ... 

"...ไม่หรอกครับ...

ร่างหนาก็ได้เเต่ยืนมอง...ในใจก็คิดว่าคงไม่ใช่อย่างที่พนักงานสาวนั้นพูดหรอก

"ไอ้หน้าแบบนี้นี่นะ... ชิ้!

"อะไรนะคะคุณกราฟ

"เปล่า..ครับไม่มีอะไร

ข้างนอกก็ยังถกเถียงกันไม่จบไม่สิ้น เพราะร่างเล็กไม่รู้ว่าทำไมกับอีเเค่รายเซ็นอันเดียวถึงมีค่ามากขนาดนี้ มันสามารถทำไมให้เธอผ่านเกณฑ์ได้เลยหรอ..เชื่อไม่เชื่อก๋ต้องเชื่อเพราะเธอนั้นยอมทำตามที่รุ่นพี่คนนี้บอกมาเเล้ว ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็ต้องได้รายเซ็นนี้มา... เธอเองก็เป็นพวกไม่ยอมเเพ้กับอะไรง่ายๆด้วยสิ

"ตกลงจะยังไงคะ!เต้นก็เต้นเเล้ว..ให้ตามไปลานจอดรถก็ได้เเล้ว จะมาส่งก็ให้มาเเล้ว! ไหนล่ะลายเซ็น  เขียนใส่นี่สักทีสิ

"หึ...อยากได้ขนาดนั้นเลยหรอ... 

"ค่ะ!!จะได้จบๆสักทีไงคะ?!

"เหอะ..งั้นยื่นกระดาษมาสิ

ร่างเล็กยื่นกระดาษส่งให้อีกครั้ง ร่างหนาจึงยื่นมือมารับก่อนจะเอาไปเขียนอะไรบางอย่าง ซึ่งนั่นก็คือรายเซ็นนั่นเอง

"อ่ะ...รับไป

ชายหนุ่มยื่นให้หญิงสาวที่ยื่นหน้ามุ้ยกอดอกอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ร่างเล็กจะยื่นมือมาหยิบกระดาษไปดูจึงเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"ก็เเค่เนี้ยย..!!

ร่างเล็กที่กำลังหันตัวจะกลับเข้าไปในร้านก็ถูกรั้งไว้โดยฝ่ามือหนาเสียก่อน

หมับ!!!

"เดี๋ยวสิ....

"คะ....?

"เรารู้จักชื่อพี่หรือยัง

"(พยักหน้า)***

"รู้เเล้วทำไมไม่เรียกเห็นเรียกเเต่รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็นึกว่าไม่รู้

"ก็พี่เป็นรุ่นพี่ไง

"จิ๊...ทีหลังเรียกพี่ไทม์นะรู้มั้ย

"เอ้ะ?..  คะ..ค่ะได้ค่ะ

ถ้าจะแปลกใจเเต่ก็ทำได้เพียงตอบรับไปก่อนที่ร่างเล็กจะหันหลังเดินเข้าร้านไป... ไทม์ที่เห็นว่า ร่างเล็กเข้าไปในร้าน ก็หมดหน้าที่เเล้ว จึงขับรถออกไปตามถนนทางรัด ที่เเยกออกไปทางถนนใหญ่ได้

---กริ๊งงง----

ร่างเล็กที่เปิดประตูร้านเข้ามาก็พบว่าทุกคนดูแปลกๆไปมองเธอแปลกๆ รวมถึงอาของเธออีกด้วย ที่ปกติแล้วจะทักทายเเต่วันนี้กับนิ่งผิดปกติเเฮะ

"สวัสดีค่ะอากราฟ

"กองไว้ตรงนั้นเเหละ

"ชิ้   ..!!อุส่าพูดดีด้วยเเท้ๆ

เหมือนเดิม บังปากดีไม่มีเปลี่ยนไป ร่างเล็กเดินฮึดฮัดไปนั่งที่หลังร้านเพราะวันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเเล้วก็เพลียมากๆด้วย... ความหลากหลายความรู้สึก ทั้งเหนื่อยทั้งอาย

"เห้อออ~

....เเต่มันก็ผ่านมาเเล้ว

"วันนี้ไม่ออกไปช่วยหน้าร้าน คงทำได้อยู่หนอกมั้ง?

ถึงในใจจะเหนื่อย เเต่ก็คงยังเป็นห่วงหน้าร้านอยู่ดี

"แล้วอากราฟจะทำทันไหมนะ....?  โห้ยย ไม่รู้เเล้ว

ก่อนที่ร่างเล็กจะค่อย หยิบหนังสือของตัวเองออกมาวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะไล่อ่านไป ทีละหน้า ละหน้า.... สายตาที่มองเเต่ตัวหนังสือก็จริง เเต่หูนั้นก็ยังได้ยินเสียงจากทางด้านนอก... เสียงที่มีลูกค้าเข้าออกตอนช่วงเย็นๆ...  เสียงแบบนี้ทำให้ร่างเล็กนั้นได้เคลิ้มจริงๆ...  

"(หาวว)**ง่วงจังง..พักสายตาหน่อยก็ดี

ร่างเล็กไม่อยากที่จะรับรู้อะไรเเล้วจึงปิดสมุดลง ก่อนจะนอนฟุ่บไปที่สมุดเล่มนั้นเเละเข้าสู่ห้วงนินทราไปในที่สุดด~

แกร็กกก!!!!

คนตัวโตที่ที่เปิดประตูเข้ามาดูหลานสาวว่าทำไมถึงไม่ยอมออกไปสักที ที่เเท้ก็เป็นเช่นนี้ นี่เอง กราฟจึงให้โอกาศในช่วงหมดคนนี้ เข้ามา ภายในห้องข้างหลัง ร้านที่คนตัวเล็กเอาไว้ใช้พักเหนื่อย...

"หลับงั้นหรอ....หึ.สงสัยจะเหนื่อย

ร่างหนา ที่ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งคุกเข่าลงข้างร่างเล็กที่หลับอยู่เเล้วค่อยๆยื่นมือไปเก็บสมุดที่ของขวัญเปิดอ่านนั้นเก็บลงเบาๆเพราะเกรงว่าร่างเล็กจะรู้สึกตัว

"อื้ออ~

เหมือนร่างเล็กจะรู้สึกตัวก่อน เเละเยียดกายขึ้นมากทั้งๆที่สีหน้าก็ยังงัวเงียอยู่ไม่น้อย

"ตื่นเเล้วก็ไปล้างหน้าล้างตาไปเย็นเเล้ว

"อื้อออ!!หลับไปนานเท่าไหร่เเล้วคะเนี้ย~

ร่างเล็กถามพร้อมกับบิดขี้เกียจไปด้วย

"ก็ตั้งเเต่มาถึงที่ร้านจนตอนนี้นั่นเเหละ รีบเก็บของที่เหลือเร็ว เดี๋ยวอาพาไปกินข้าว....

"ห้ะ...?กินอะไรทำไม ไม่กินบ้าน

"จิ๊อย่าพูดเยอะหน่าา..รีบเก็บของเถอะตั้งเเต่มาอยู่ที่นี่อายังไม่ได้ให้อะไรเราเลย...

"จริงๆไม่ต้องเลี้ยงอะไรหรอกคะ...หนูไม่ได้...

"ชาบู!

"แต่หนูไม่ได้เห็นเเก่กินนะคะ

"ย่างเนย

"อากราฟพอเเล้วว!

"หรือจะติ่มซำ?

"พาไปกวาดให้หมดเลยนะคะ.ฮ่าๆ

"งั้นเดี๋ยวอาไปหน้าร้านก่อนนะ รีบเก็บของล่ะ

"(พยักหน้า)*ค่ะ

ปกติไม่ค่อยเห็นอาให้มุมแบบนี้เลยสงสัยจะอยากสงบศึกกันหนึ่งวันมั้ง... เเต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะวันนี้เค้าก็ไม่มีเเรงทะเลาะด้วยหรอก..ร่างเล็กจึงจัดเเจงรีบเก็บของที่เหลือลงกระเป๋าสะพาย... เเต่ทว่า มือกับไปถูกอะไรที่มีเสียงก๊อปเเก๊ปเหมือนมีพลาสติกห่อหุ้มอยู่

"อะไรเนี้ย..หื้มมม

พอจับขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นลูกอมที่มียูนิคอนร์อยู่ด้านใน....พอเห็นแบบนั้นร่างเล็กจึงยิ้มออกมาอย่างดีใจเหมือนเด็กเห็นของเล่น เจ้าตัวนั้นชอบยูนิคอนร์มากๆ ชอบมาตั้งเเต่เด็กจนตอนนี่ก็ยังชอบอยู่ 

"ใครเอามาวางไว้เนี้ยน่ารักจัง...คิ้กก จะไม่กินเลย!!

ร่างเล็กยิ้มร่างก่อนจะยัดมันลงไปในกระเป๋าสะพาย การกระทำทุกอย่างอยู่ให้สายตาของผู้เป็นอาที่เเอบมองอยู่...

"ดีใจที่ชอบนะ....เจ้ายูนิคอนร์น้อยของอา