กลับมาเพื่อรัก

เขาปล่อยให้เธอหายออกไปจากชีวิตโดยไม่คิดจะตามหา เพราะคิดว่าเธอคงน้อยใจไม่นานก็คงกลับมาเหมือนทุกครั้ง แต่ความจริงแล้วมันนานมากจนทำเขาเริ่มเป็นกังวลว่าเธอจะไม่กลับมา

ซึ่งเมื่อรู้ตัวว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อตามเธอกลับมา เขาก็ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเป็นปี จนตอนนี้ก็เริ่มแน่ชัดแล้วว่าทุกอย่างมันสายเกินไป...

ห้องนอนศิธา...

ชายหน้าดุเข้มบนเตียงนุ่มกว้างของเขาเวลานี้ กำลังคิดไม่ตกกับเรื่องที่ได้ยิน และอดที่จะคิดโทษตัวเองไม่ได้ที่ปล่อยเธอหลุดมือไป...

เขาเคยชินกับการที่เธอน้อยใจ แล้วเธอก็หายงอลเอง สิ่งนั้นวนลูปอยู่แบบนั้นนานเป็นเวลาสองปี จนเมื่อนึกได้อีกทีเขาก็ไม่อาจเรียกคืนเด็กสาวคนนั้นมาเป็นของตนได้อีกแล้ว

“เธอกล้าดียังไงไปมีผัวใหม่ แล้วทิ้งฉันไว้แบบนี้...” 

เวลานี้ใบหน้าร้ายกาจปรากฏให้เห็นถึงความเศร้าใจเพราะเขาไม่อาจเรียกคืนทุกอย่างกลับมาให้เป็นเช่นเดิมได้อย่างที่อยากให้เป็น แม้ลึกๆ แล้วจะรู้ว่าต้นเหตุเกิดมาจากเขาเองที่เป็นคนผิด...

สองปีก่อนหน้าที่ทั้งคู่จะเลิกกัน...

“วันนี้รีบกลับบ้านนะคะ” เสียงขี้อ้อนของสาวแก้มป่องพูดบอกกับแฟนหนุ่มนักธุระกิจของเธอ ที่กำลังจะออกจากคอนโดหรูเพื่อไปทำงานเหมือนกับทุกวัน

“อือ ฉันไปก่อนนะ...” 

ท่าทางและสีหน้านิ่งขรึมที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้เธอดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และไม่รู้ว่าเขาจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอะไรของเธอ แต่เธอก็คิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเขาคงจะมีเซอร์ไพรส์เตรียมไว้แล้ว

“แต่งบ้านรอดีกว่า^^” 

สาวหน้าหวานลากกล่องของตกแต่งบ้านที่เธอซื้อมาเก็บแอบไว้ เพื่อเปลี่ยนคอนโดหรูให้กลายเป็นงานปาร์ตี้วันเกิดเล็กๆ ของเธอ ที่จะมีแฟนหนุ่มเป็นแขกผู้มาร่วมงานคนเดียวที่สำคัญที่สุดของเธอเวลานี้

ครืดด~

“ฮาโหลค่ะ” 

“มีของมาส่งคุณธัญค่ะ เดี๋ยวให้พนักงานเอาขึ้นไปส่งให้ที่ห้องนะคะ” 

“ได้ค่ะ...” เธอตอบรับนิติคอนโดปลายสายไป และพยายามนึกว่าตัวเองสั่งของอะไรไว้ ซึ่งก็นึกไม่ออกจนเมื่อของนั้นมาส่งถึงหน้าห้อง

ติ๊งต่อง!

บานประตูเปิดออกทำให้เห็นของที่ว่า และมันก็เป็นของชิ้นใหญ่จนเธอดูออกว่านี่เป็นของขวัญวันเกิดของเธอ “หมีอีกแล้วเหรอ^^”

เธออุ้มหมีตัวใหญ่เข้ามาด้านในห้องเพื่อพามันไปหาคู่ของมัน ที่เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีก่อน และนั่นก็เป็นของขวัญที่แฟนหนุ่มของเธอซื้อให้ ซึ่งก็เป็นหมีเช่นกัน

เธอมองดูของขวัญสองชิ้นที่คล้ายกัน จะต่างก็ตรงที่หมีตัวแรกเป็นตัวผู้ชาย และหมีตัวที่เพิ่งได้มาใหม่เป็นตัวผู้หญิง

“ปีหน้าคงไม่ซื้อลูกหมีให้หรอกนะ…” 

ถึงจะไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเท่าไหร่เพราะได้ของขวัญคล้ายเดิมกับปีก่อน แต่เธอก็ชอบใจกับของขวัญที่ได้รับจนต้องถ่ายรูปคู่ของหมีสองตัวที่นั่งอยู่ข้างกันเก็บไว้ในมือถือ “น่ารักจัง^^”

เวลาหนึ่งทุ่มของวัน...

เวลานี้ไม่เพียงแค่สถานที่ถูกจัดเตรียมพร้อมสำหรับดินเนอร์สำคัญ แต่สาวแก้มป่องก็เตรียมตัวสวยรอแฟนหนุ่มของเธอกลับบ้านแล้วเช่นกัน เพราะคิดว่าเวลานี้เขาคงขับรถใกล้ถึงแล้ว

“อาหารพร้อมแล้ว เค้กก็พร้อมแล้ว เทียนก็พร้อมแล้ว ขาดอะไรอีกไหมนะ?” 

เธอพยายามนึกถึงสิ่งที่ขาดในปาร์ตี้สำคัญนี้ ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นแฟนหนุ่มของเธอ คนสำคัญที่เธอรอเขากลับมาอยู่...

บริษัทพ่อของศิธา เวลาสามทุ่ม...

“นายครับ ผมว่ากลับบ้านได้แล้วนะครับ” ลูกน้องคนสนิทพูดบอกกับนายของตนเมื่อเห็นว่าเลยช่วงเลิกงานมาหลายชั่วโมงแล้ว

“งานฉันยังไม่เสร็จไม่เห็นหรือไง?” 

“แต่วันนี้วันเกิดคุณธัญนะครับ ผมซื้อของขวัญส่งไปให้เธอตอนเช้าแล้วเพราะคิดว่านายน่าจะลืม ถ้ากลับช้ากว่านี้เธอจะงอนเอานะครับ” 

ทีมพูดอย่างรู้ใจนาย เพราะในหลายๆ ครั้งเขาก็ทำหน้าที่แทนนายอยู่บ่อยๆ เกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อยที่ศิธามักจะเผลอมองข้าม ทั้งที่จริงแล้วก็เป็นเรื่องสำคัญกับนายของเขาเช่นกัน

“วันเกิดธัญเหรอ?” เขามองดูปฏิทินบนโต๊ะทำงาน และมองดูนาฬิกาที่ข้อมือจึงเห็นว่าตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้วหากจะกลับถึงบ้านก็คงสี่ทุ่ม ซึ่งคาดว่าเมื่อกลับไปถึงคงจะโดนเธองอนเหมือนเคย “งั้นไปเตรียมรถรอ เดี๋ยวฉันลงไป”

เวลาสี่ทุ่มที่คอนโด...

“ฮึก ฮือๆ ~” เสียงร้องไห้ของสาวร่างเล็กที่กำลังกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ร้องไห้ ดวงตาสวยบวมปูดใบหน้าแดงก่ำเพราะร้องไห้อยู่เป็นเวลานาน

“เป็นแบบนี้อีกแล้ว คนใจร้าย ฮือ~”

ความน้อยใจที่เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมานั้นทำเธอบอบช้ำจนอยากตัดใจหนีไปจากชายคนรักจริงๆ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอคิดจะทำเช่นนั้น ซึ่งทุกครั้งที่เธอหนีไป เธอก็เป็นฝ่ายร้องงอแงที่จะกลับมาหาเขาเอง แต่ความรู้สึกของครั้งนี้ต่างออกไปจากครั้งก่อนๆ ...

เวลาต่อมาที่คอนโด...

เมื่อเปิดเข้ามาด้านในบ้าน ศิธาก็เห็นสิ่งของมากมายที่แฟนสาวของเขาตกแต่งไว้รอร่วมปาร์ตี้กับตน ทั้งอาหารและเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะทานข้าว ทุกอย่างยังคงวางอยู่แบบนั้นแต่กลับไร้เงาของแฟนสาวทั้งนอกห้องและในห้องนอน

“เห็นไหมครับ เธอหนีไปอีกแล้ว” ทีมผู้เป็นลูกน้องพูดอย่างรู้ใจแฟนสาวขี้งอนของนาย ซึ่งเขาก็เข้าใจดีที่เธอจะน้อยใจอยู่บ่อยๆ “ให้ผมไปตามหาเธอไหมครับ?”

“ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้เดี๋ยวก็กลับมา” เขาพูดปฏิเสธที่จะให้ลูกน้องออกตามหาแฟนสาว เพราะคิดว่ารุ่งเช้าเธอก็คงจะกลับมาเหมือนทุกทีที่หายออกจากบ้านไป

“นายครับ...” 

“เอาตามนั้น” คนเย็นชาพูดจบก็เดินกลับเข้าห้องนอนไป เพื่อไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนและรอแฟนสาวของเขากลับมา เพราะคิดว่ารุ่งเช้าก็คงจะเห็นเธอมานอนหันหลังให้เขาอยู่บนเตียงเหมือนทุกที 

แต่ทว่าเช้านี้ที่เขาตื่นขึ้นกลับไม่มีแม้แต่เงาของเธอ ความว่างเปล่านี้ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยชิน จึงลุกออกไปดูด้านนอกห้องและเห็นว่าสภาพบ้านยังคงเป็นเช่นเดิม ซึ่งเธอก็ไม่ได้อยู่ด้านนอกอย่างที่คาดหวังว่าจะเป็น...

เธอทิ้งเขาไปนานนับปี ส่วนเขาก็เฝ้ารอว่าเธอจะกลับมาอย่างคนโง่ โดยไม่คิดที่จะสั่งลูกน้องออกตามหาหรือคิดจะง้อขอโทษเธอแต่อย่างใด ซึ่งเมื่อรู้ตัวอีกทีว่าตัวเองควรทำอย่างไร ก็ไม่อาจเรียกคืนทุกอย่างกลับมาให้เหมือนเดิมได้อีกแล้ว...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]