พลิกเกมรักมาเฟีย

ราชาวดีเงยหน้ามองเห็นดวงตาเข้มคมของคนร่างสูงใหญ่ในความมืดมิดหล่อนยังเห็นสายตาเขาวาวเรืองแสงเขาเข้ามาทักก่อนก็จริงแต่สายตาเขาไม่ได้เป็นมิตรมากมายนัก... แต่คงมาทักตามมารยาทมากกว่าหล่อนคิดว่าหล่อนไม่เกี่ยวข้องกับเขาจึงไม่มองไม่ทักเขาและถอยห่างออกมาให้หลิงหลิงกับเขาคุยกันเองอย่างยอมเสียมารยาท....

“มาเที่ยวหรือหลิงหลิง”

“ใช่ค่ะ... ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอกันที่เมืองไทยนะคะ...”

“พี่มาติดต่องานนิดหน่อย... เที่ยวให้สนุกเถอะพี่แค่เข้ามาทักไม่รบกวนหรอก”

“ค่ะเที่ยวให้สนุกเหมือนกันนะคะ” หลิงหลิงยิ้มให้อย่างหวานหยดร่างสูงใหญ่เดินจากไปรัศมีร้อนๆ อึมครึมก็จางหายหลิงหลิงเบะปากตามไป...

“ทำไมไปทำหน้าใส่เขาแบบนั้นล่ะ”

“เกลียดน่ะสิผู้ชายคนนี้แย่งคนรักพี่ชายเราไปพี่ชายเราถึงได้เสียผู้เสียคนแต่ก็ดีแล้วล่ะได้ผู้หญิงคนนั้นไปก็จนใจเอง... แม่นั่นก็ทนอยู่ด้วยไม่ได้หนีมาขอคืนดีกับพี่ชายเราเห็นว่าหมอนี่ร้ายกาจทุบตี

ทำร้ายร่างกาย... แล้วยังนอกใจอีกแม่นั่นก็โง่เองพี่ชายของเรารักแทบตายอยากแต่งงานด้วยแต่ดันอยากไปเป็นผู้หญิงของถังเหว่ยหลง

สุดท้ายไม่วายหนีกลับมาแทบไม่ทัน...”

“ฮื่อมาเฟียนี่น่ากลัวเนาะ” โชคดีที่นายภาวันบิดาของหล่อนทำงานสุจริตแม้ว่าจะดีลกับลูกค้าที่ฮ่องกงเป็นตลาดหลักแต่ว่าก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับคนในวงการนี่เท่าไหร่ไม่อย่างนั้นคงได้มาข้องเกี่ยว

กับคนพวกนี้แน่...

“ไม่ทุกคนหรอกเรากับพี่ชายเราไงพี่ชายของเราใจดีนะไม่ได้ไปกระทำใครหรอกส่วนใหญ่เป็นผู้ถูกกระทำเสียมากกว่า... ดูตอนที่เราไปโวยวายสิพี่ชายเราจะด่าจะต่อว่าเราไหม”

เพราะมั่นใจจากหลิงหลิงว่าพี่ชายหล่อนจะไม่โกรธไม่ได้

ต่อว่าหล่อนมากมายอะไรเลยมันทำให้หล่อนกล้ารับปากที่จะช่วย

หลิงหลิงเพราะจำภาพพี่ชายของหลิงหลิงที่หล่อนเคยเจอสองสามครั้งได้ว่าเขาใจดีไม่ได้หน้าตาน่ากลัวเหมือนถังเหว่ยหลง...

หลิงหลิงจูงแขนราชาวดีขึ้นไปชั้นพิเศษวีไอพีโดยบัตรผ่านของแขกพิเศษที่หล่อนมีทำให้ไปได้ทุกที่ของผับหรูแห่งนี้... ที่หน้าห้องวีไอพีห้องหนึ่งมีบอดีการ์ดของภพเทพยืนอยู่บอกชัดเลยว่านาตาชา

ต้องอยู่ข้างในห้องนั้นกับเขา...

บอดีการ์ดสามคนเดินมาขวางหน้าประตูเมื่อหลิงหลิงจะจูงมือราชาวดีเข้าไป...

“ถอยออกไป...”

“อย่าไปรบกวนคุณภพเทพเลยครับคุณหนู”

“เลิกเรียกฉันว่าคุณหนูแล้วก็ถอยไป” หลิงหลิงกวาดตามองทุกคนการ์ดสองคนถอยเพราะรู้ดีว่าคุณหนูหลิงหลิงนั้นแสนเอาแต่ใจซ้ำขัดใจเมื่อไหร่เป็นได้เจ็บตัวมีเพียงเจียหย่งเหวินหัวหน้าบอดีการ์ดของภพเทพเท่านั้นที่ยังยืนขวางคุณหนูหลิงหลิงอยู่คนเดียว...

“เจียหย่งเหวินบอกให้ถอยไป... ฉันยังไม่อยากมีปัญหากับนาย

... ขอเคลียร์ปัญหากับพี่ชายฉันก่อน” หลิงหลิงจ้องหน้าเจียหย่งเหวิน

เหมือนจะฟาดฟันกันด้วยสายตาอยู่พักหนึ่งเจียหย่งเหวินก็ถอนหายใจแล้วเดินเบี่ยงออก...

หลิงหลิงยิ้มหวานให้เจียหย่งเหวินแล้วหล่อนก็เคาะประตูห้องแรงๆ เคาะอยู่พักใหญ่จนเจ็บมือ... เจียหย่งเหวินดึงมือหล่อนเอาไว้หลิงหลิงกำลังจะหันมาด่าแต่เขาพูดแทรกขึ้นมาก่อน...

“เดี๋ยวผมเคาะแทน” ความหวังดีจากคนตัวสูงกว่าแข็งแรงกว่าทำให้หลิงหลิงถอยมายืนซ้อนหลังเขา

เสียงเคาะจากแรงผู้ชายที่หนักแน่นขึ้น... ทำให้แก้วหูทุกคนแทบแตกแล้วสุดท้ายคนในห้องก็ทนไม่ได้ภาพของภพเทพนุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวยืนจังก้าหน้าโหดอยู่ตรงบานประตูทำให้ราชาวดีกลืนน้ำลายลงคอก้าวถอยอัตโนมัติหนึ่งก้าวเพราะรู้สึกปอดแหกอย่างบอกไม่ถูก...

ไหนบอกว่าพี่ชายใจดีไงยัยหลิงหลิงหน้าดุบอกอารมณ์โกรธอย่างกับสิงโตโดนเเย่งเนื้อหวาน... หล่อนล้มเลิกแล้วไปรับจ้างอะไรง่ายๆ หาเงินเป็นของขวัญให้น้องดีไหมนะ...