เกมส์บังคับรัก [ A love game ]

เสียงกริ่งดังอยู่ไม่นาน บ้านหลังใหญ่ก็มีคนออกมาเปิดประตูรั้วเป็นหญิงวัยสี่สิบต้นๆ คาดคะเนจากความสามารถทางสายตาของฉันเอง ป้าคนนั้นเปิดประตูเล็ก พ่อฉันพูดอะไรกับป้าคนนั้นอยู่สองสามนาที เธอก็กลับเข้าไป ไม่นานเกินรอก็มีชายร่างสูงเดินออกมา เขายกมือไหว้พ่อด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ บ่งบอกว่าไม่ใช่คนไทยแต่รู้วัฒนธรรมไทย

และพ่อก็พูดอะไรกับเขาก็ไม่รู้ ฉันสังเกตสีหน้าของเขาค่อยๆ เคร่งขรึมทีละน้อย และเขาก็พูดอะไรกับพ่ออีก ฉันก็ไม่รู้อีกเพราะไม่ได้ยิน อ่านปากก็ไม่เป็น แต่พ่อเดินกลับมาที่รถเปิดกระโปรงหลัง !! ลากกระเป๋าใบน้อยของฉันลงจากรถ ผู้ชายร่างสูงคนนั้นเดินตามพ่อสีหน้าเขาดูร้อนใจมาก

ปึก! และประตูฝั่งฉันก็ถูกเปิด ผู้ชายร่างสูงคนนั้นนิ่งไปทันที เมื่อเขาจ้องฉันซึ่งฉันนั่งนิ่งไม่ยอมขยับและจ้องเขากลับเช่นกัน แต่ฉันก็นั่งอยู่ได้ไม่นานพ่อก็ปลดเข็มขัดนิรภัยของฉันและดึงกึ่งกระชากฉันจนฉันกระเด็นออกมาจากรถล้มลงบนพื้นดินต่อหน้าต่อตาคนทั้งสาม

“พ่อ!” เสียงร้องเรียกของฉันด้วยอารามตกใจและไม่เข้าใจด้วย พ่อไม่เคยใช้ความรุนแรงกับฉันมาก่อน แต่คำพูดต่อมาของพ่อทำให้ฉันช็อคหนักยิ่งกว่าการถูกกระชากเมื่อครู่ ฉันเหมือนได้ตายและเกิดใหม่ในเวลาเพียงสองวินาที

“แกไม่ใช่ลูกฉัน!” และพ่อก็ขึ้นรถขับจากไปอย่างรวดเร็ว เอาละคะเรื่องราวต่อจากนั้นก็ค่อยๆ ติดตามกันนะคะ แต่เอาเป็นว่าจากวันนั้นถึงวันนี้ผ่านมาสามปี ผู้ชายร่างสูงคนนั้นกลายเป็นสามีทางกฎหมายของฉันไปแล้วเมื่อสามวันก่อน

และพ่อไม่เคยติดต่อมาหรือแอบมาดูความเป็นอยู่ของฉัน ไม่เคยมีเลย ทำไมฉันถึงรู้นะเหรอ ก็บ้านหลังนี้มีกล้องวงจรปิดนะสิ ตอนแรกฉันก็มาเปิดดูบ่อยๆ เผื่อพ่อแอบมาดูด้วยความรักและเป็นห่วงลูกสาวที่พ่อประกาศลั่นว่าไม่ใช่ลูก เชื่อก็บ้าแล้ว หน้าตาฉันเรียกว่าสำเนาถูกต้องมาจากพ่อเลย

ทำไมนะ...ทำไม ยาที่ลืมเขย่าขวดก่อนกินฤทธิ์ของมันถึงอยู่ได้นานขนาดนี้ “พ่อ...อยู่ไหน...รู้บ้างมั้ยว่าหนูกำลังจะถูกลักพาตัวไปฮ่องกงแล้วนะ!”

พรวดดดด... ดีแลน แทบสำลักไวน์แดงที่กำลังกลืนลงคอ เมื่อจู่ๆได้ยินคำคร่ำครวญของภรรยาตามกฎหมาย ลั่นสวน

“นี่ขวัญ ทำไมเธอยังไม่ลงชื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงของโรงเรียนละ หัวหน้าห้องฝากถามมานะ” ขวัญเปลี่ยนสีหน้าไปทันที เธอไม่ได้ลืมเรื่องนี้แต่เธอ...เพราะวันจัดงานเป็นวันเดียวกับที่เธอต้องเดินทางไปฮ่องกง

“ลืมไปเลย ขวัญยังไม่ได้ถามที่บ้านเลย”

“เออจริงด้วย! ตกลงคุณอาคนนั้นเขา...” ขวัญยิ้มแห้งๆ จนถึงตอนนี้ไม่มีเพื่อนคนไหนของเธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับคุณฟงเลย “คุณอาเขามีแฟนหรือยังอ๊ะ?” พรืดดดด ขวัญสำลักน้ำเปล่าที่ยกขึ้นดื่มทันที เมื่อเจอคำถามของเพื่อน

“มะ...ไม่รู้”

“ไม่รู้! อยู่บ้านหลังเดียวกันเป็นญาติกันเนี่ยนะ” ขวัญพยักหน้า สิ่งที่ส้มเพื่อนสาวพูดมาทุกอย่างถูกต้องตามนั้น

“ผิดเหรอ” ส้มพยักหน้า “ได้ไง! ทำไมขวัญจะต้องไปก้าวก่ายเรื่องของเขาด้วยละ”

“ย้ำให้อีกรอบไม่คิดตังค์...เพราะอยู่บ้านหลังเดียวกัน เป็นญาติกันไม่ใช่เหรอ หรือเป็นอย่างอื่นกัน...” ขวัญหน้าร้อนตัวร้อนขึ้นมาทันที เธอพึ่งจะผ่านอายุสิบแปดมาหมาดๆ ของขวัญวันเกิดคือใบทะเบียนสมรสกับแหวนเพชรหนึ่งวง โชคดีที่คุณฟงอนุญาตให้เธอห้อยเป็นจี้ไปก่อน แต่ตัวเขากลับสวมแหวนเกลี้ยงเกลาที่นิ้วนาง แน่นอนว่าเธอไม่ได้เป็นคนสวมให้เขาอยู่แล้ว ยังไม่จบมีอีกอย่างคือสัญญาการแต่งงานระหว่างกัน

“รถมารับแล้วไปก่อนนะ มีธุระต้องไปทำต่อนะ...บ้ายบาย” ขวัญวิ่งออกจากวงเพื่อนมาทันทีท่ามกลางสถานการณ์จนต่อการตอบคำถาม รถที่คุณฟงแจ้งไว้มาแล้วตามเวลาเป๊ะไม่ขาดไม่เกิน

ผลั๊วะ ! แต่เมื่อเธอดึงเปิดประตูด้านหลัง ที่นั่งกลับว่างเพียงที่เดียว “คุณฟง” ขวัญเอ่ยเสียงเบาทันทีเปลี่ยนเป็นค่อยๆสงวนท่าที และเข้าไปนั่งด้านหลังที่ว่างอยู่ที่เดียว ซึ่งแน่นอนเธอจะอึดอัดทุกครั้งเมื่อมีเขาอยู่ใกล้รัศมีไม่เกินหนึ่งเมตร

“ขวัญ” และเหมือนเดิมทุกครั้ง เขาจะเอ่ยทักทายเธอกลับพร้อมพยักหน้า ไม่มีรอยยิ้ม ซึ่งไม่เคยมีให้เห็น...การที่เธอคิดแบบนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเธออยากได้รอยยิ้มจากเขาหรอกนะ สาบานเลยว่าไม่เคยอยากเห็นหรอก เพราะเธอเคยใช้เวลาว่างนั่งมโนภาพเขายามยิ้ม ฮาฮาฮา มันคงตลกมากๆ แน่ๆ ที่จู่ๆใบหน้าเครารกครึ้มจะเผยฟันเปล่งประกายเป็นรอยยิ้ม

ฮิฮิฮิ เสียงหัวเราะเล็กๆของคนข้างกายทำให้ดีแลนต้องชำเลืองมองอย่างช่วยไม่ได้ เด็กนี้ชอบมโนจริงๆ ดีแลนคิดในใจและส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปสนใจหน้าจอ Macbook ต่อ

! จริงสิ! ทำไมคุณฟงถึงมาด้วยละ ไหนบอกว่าจะส่งรถมารับ ไม่ได้บอกว่าจะมารับด้วยนี่น่า “คุณฟง”