หัวใจรักเทียบเท่าเพียงเศษฝุ่น

บทที่ 2

กรีดเลือด

ไม่รู้ว่าสายอีกฝั่งหนึ่งพูดอะไรไป สายตาเย็นชาของยอร์ชเริ่มตื่นขึ้นมา วางสายแล้วจับมือโมไว้ “ หุบปาก! คุณรีบไปที่ที่หนึ่งกับผม!”

จากนั้น ก็เร่งความเร็วไปมากขึ้นเลื่อยๆ!

ขับมาถึงโรงพยาบาล

“ ยอร์ช ลูกของฉัน……”

โมถูกยอร์ชดึงไปตลอดทาง สุดท้ายมาถึงห้องผ่าตัดจึงจะค่อยๆดันให้เข้าไปหาหมอ “ นี่ครับ คนที่จะกรีดเลือดให้มาแล้วครับ จะกรีดเท่าไหร่ก็เอาเลย กรีดให้ตายก็ไม่เป็นไร!”

พูดจบ เขาก็มองไปที่โม “ คุณบอกอยากเจอลูกไม่ใช่หรอครับ? ดีเลย กรีดเลือดออกมาช่วยบีก่อนค่อยว่ากัน ถ้าบีเป็นอะไรขึ้นมาเพราะการวุ่นวายของคุณ ผมจะเอาลูกคุณไปให้สุนัขกินทันที!”

ซัว!

เหมือนน้ำเย็นๆถังหนึ่งลากลงมาที่หัวโม โมเย็นสั่นไปทั้งร่างกาย เธอจ้องยอร์ชอย่างไม่น่าเชื่อ ความรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักเขามาก่อน

เขากลับ……กลับพูดแบบนี้!

เธอรู้มาตลอดว่าเขาเย็นชา แต่เธอไม่เคยรู้ว่าก่อนเขาจะเลือดเย็นขนาดนี้

แอบรักเขาเป็นเวลาสิบปี แต่งงานกันสามปี ตลอดสิบสามปี เป็นช่วงเวลาวัยที่ดีที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้ทุ่มให้เขาไปหมด แต่ถึงแม้จะเช่นนี้แล้ว ถึงเธอควักหัวใจที่น่าสงสารไว้ต่อหน้าเขาแล้ว ก็สู้บีไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!

“แค่ฉันยอมกรีดเลือดแล้วคุณจะพาฉันไปหาซีซีจริงๆเหรอ……?

โมอยากถามเขาที่สุด คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ยังมีหัวใจความเป็นมนุษย์อยู่ไหม แต่ตอนนี้ ไม่มีใครจะสำคัญกว่าลูกเธอแล้ว

“อยากไร้สาระกับผมเยอะ!”

ยอร์ชมองเธออย่างรำคาญ แล้วส่งสายตาให้หมอ เธอก็ถูกลากทิ้งไปวางที่เตียงอย่างแรง

เหมือนกระดูกจะแตก เจ็บจนสั่น

โมไม่กล้าดิ้นรน เธออยากเจอลูก! เธอไม่เชื่อว่าลูกตายแล้ว เธออยากเจอเขาเหมือนจนบ้า!

จากนั้นเธอได้แต่มองเสื้อข้อมือที่ค่อยๆถูกดึงขึ้นสูงๆ แต่ก็ไม่กล้าจะขยับแม้แต่นิด

เข็มค่อยๆเข้าใกล้ตัวเธอ เธอเหมือนแรงในตัวค่อยๆถูกเอาออก

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เธอได้ยินเสียงหมดังขึ้น

“คุณยอร์ชครับ กรีดต่ออีกไม่ได้ละครับ 800mlเเล้วนะครับ อีกอย่างคุณผู้หญิงคนนี้เลือดน้อย กรีดต่อถึงขั้นเสียชีวิตได้นะครับ!”

“ผมบอกให้ต่อก็คือต่อ!”

“กรีด! กรีดต่อไป!”

ฮึม นี่ก็คือสามีตัวเอง

น้ำตาเธอไหลท่วมหน้า แยกไม่ออกว่าเจ็บกายหรือเจ็บใจ

ตาเธอยิ่งอยู่ยิ่งมืด แต่ตอนนี้เธอยังตายไม่ได้ ลูกเธอยังรอเธออยู่ เธออยากได้ยินเขาเรียกตัวเธอว่าแม่ เสียงเขาต้องอ่อนโยน เธอยังเพ้อคิดว่าได้ยินลูกตัวเองกำลังเรียกตัวเองว่า ‘แม่’

จนในที่สุดเธอก็สลบไปแล้ว

ตอนเธอตื่นขึ้นมา เธอนอนอยู่ที่เตียงผู้ป่วยแล้ว

สีหน้าเธอดูซีด ดีจัง เธอยังมีชีวิตอยู่ สวรรค์ยังให้เธอใช้ชีวิตต่อ ให้เธอได้อยู่กับลูกจนโต

เธอทุ่มเวลาสิบสามปีที่ดีที่สุดของตัวเองไปกับคนที่ชื่อเกียรติพล ยอร์ช พอแล้ว!

ชีวิตที่เหลือเธอจะอยู่เพื่อซีซี จะไม่หวังกับอย่างอื่นอีก เธอติดลูกตัวเองเยอะเกิน

โมเห็นมือถือที่อยู่หัวเตียง ไม่รู้ว่ายอร์ชไปไหนแล้วเธอยอมฟังเขา ยอมกรีดเลือดให้แล้ว เขาตกลงจะพาเธอไปพบซีซี!

“ป๊า——“

มือถือหล่นลงกับพื้น เธอล้มจากเตียงจะไปเก็บ ก็มีขาข้างหนึ่งกลับเหยียบมือถือไว้ จากนั้น มือของโมก็ถูกเหยียบไว้ใต้ขา เธอพยายามดึงออกสุดแรง

“ อ๊า……”โมเจ็บจนร้องออกมา

“ น้องสาว คุณทำอะไรเนี่ย! ถึงแม้อยากให้พี่สาวมาเยี่ยม ก็ไม่ต้องคุกเข่าต้อนรับฉันหรอกนะ!”

เสียงนี้ทำเอาโมตกตะลึง เพราะคนที่มาคนนี้เป็นคนที่โมเกลียดที่สุดในชีวิต เขมพิน หรือบี