พ่อจำเป็น daddy
ตอน 2
แก๊ก! ผมเดินเข้าไปหามายูที่ห้องนอนแต่ก็ไม่เห็นว่าเธอนอนอยู่ในห้องเลยเดินมาดูที่ห้องไอซีนายแล้วก็เจอว่าเธอนอนอยู่ที่นี่จริงๆ “มายู”
พอเห็นว่าเฮียเดินเข้ามาในห้องก็เห็นว่าผมจะได้หลุดพ้นจากมายูแล้ว “เฮียช่วยด้วย เข้ามาตอนไหนไม่รู้เนี่ย”
“อือ~ มายูจะนอน”
มายูขานตอบกลับผมด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและเท้าเล็กที่ตะกุยถีบผ้าห่ม ท่าทางไม่พอใจนั่นของเธอมันขัดใจผมทุกครั้งที่ต้องเห็นมันแต่ก็ไม่กล้าลงมือกับเธอจริงๆ สักทีเพราะเห็นว่าเธอเป็นน้องสาวต่างแม่ ผมไม่เคยมองเธอเป็นลูกเลยเพราะผมไม่อยากมีลูกดื้อๆ แบบนี้ “ลุก..”
ฉันดันตัวลุกขึ้นมานั่งบนที่นอนก่อนที่จะโวยวายใส่แด๊ด “แด๊ด!~ ให้มายูนอนก่อนไม่ได้หรอเมื่อคืนฟ้ามันร้องทั้งคืน มายูไม่ได้นอนเลยนะ แถมยังเหม็นเหล้าแด๊ดซีนายจนนอนไม่หลับอีก” ฉันถีบเท้างอแงอยู่บนที่นอนแล้วจู่ๆ แด๊ดเคนโซ่ก็นั่งลงที่ข้างเตียงก่อนจะใช้มือรวบกดหยุดข้อเท้าของฉันที่กำลังถีบงอแงให้นิ่งสงบลง
“เมื่อวานโดดเรียนทำไม” ผมจ้องหน้าถามมายูเสียงเข้ม เพราะรู้สึกไม่ชอบใจกับท่าทางที่ดื้อรั้นและงอแงของเธอ
ครูประจำชั้นโทรมาฟ้องแด๊ดแน่เลยแก้ตัวยังไงดีเนี่ย “คือ...”
“ไม่อยากเรียนแล้วเหรอ ถ้าไม่อยากเรียนแล้วแด๊ดจะได้พาไปลาออกแล้วให้ไปไถนาซะ” คำนี้ผมจำมาจากแม่ของผมที่เคยพูดบอกผมในวัยเด็ก แต่ดูเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้กับมายู
“ไถนานี่ไม่ต้องใช้สมองใช่ไหมแด๊ด” ฉันหยุดคิดไม่นานก่อนจะตอบตกลงแด๊ดไป “งั้นพรุ่งนี้ไปลาออกเลยค่ะ” ฉันตอบกลับแด๊ดอย่างมั่นใจเพราะฉันคิดว่าเรียนไปก็ไม่มีประโยชน์บ้านฉันรวยอยู่แล้วเรียนจบมาก็มีเงินแด๊ดใช้อยู่ดีไม่เห็นจะต้องออกไปทำงานหรือเรียนให้ปวดหัวเลย...นอนอยู่บ้านเล่นเกมดูการ์ตูนกินขนมแบบนั้นยังสนุกซะกว่า
…เธอเด็กเกินกว่าที่จะคิดสร้างอนาคตด้วยตัวเอง อีกทั้งความสะดวกสบายที่เคนโซ่และซีนายสร้างไว้ให้ มันก็ทำให้เธอคิดว่าตัวเองจะมีกินมีใช้ไปตลอดแม้ไม่ต้องออกแรงทำงาน
“คึกๆ ^^” ผมกระตุกขำกับคำพูดนั้นของมายูที่พูดตอบกลับเฮียในทันที และดูเหมือนว่าคำพูดนั้นจะไม่ได้พูดออกมาแบบกวนๆ แต่มันออกมาจากใจเธอจริงๆ
ตอนนี้ผมรู้สึกเอือมระอากับเธอเต็มทนแล้วล่ะ ถ้าไม่ดัดนิสัยเปลี่ยนความคิดเธอในตอนนี้หากโตขึ้นกว่านี้เธอต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหาแน่ๆ ถ้าถึงตอนนั้นผมคงจะมานั่งสอนเธอแบบนี้ไม่ได้แล้ว
ผมยืนขึ้นก่อนจะดึงแว่นที่สวมอยู่ออกใส่กระเป๋ากางเกงและอุ้มเธอขึ้นพลาดบ่าออกมาจากห้องของไอซีนาย เป็นพ่อใจดีไม่ชอบอยากเจอพ่อเล่นบทโหดใช่ไหมมายูได้
“โอ๊ยแด๊ดทำอะไรอ่ะ ปล่อยสิอย่าตีมายูนะก็แค่โดดเรียนเอง” ฉันดิ้นและร้องโวยวายเพื่อให้แด๊ดยอมปล่อยตัวฉันลงแต่เหมือนว่าแด๊ดจะโมโหเอามากๆ กับเรื่องที่ฉันโดดเรียนนี่ “งือแด๊ด ทำไมต้องโมโหด้วยล่ะครั้งก่อนแด๊ดยังไม่เห็นโมโหขนาดนี้เลย”
ห้องนอนมายู...
ผมวางมายูลงที่เตียงนอนของเธอก่อนจะเดินไปล็อคห้องและลากเก้าอี้คอมเธอมานั่งเพื่อจะคุยข้อตกลงกับเธอ “ถ้าโดดเรียนอีกครั้งแด๊ดจะเผาหนังสือการ์ตูนนี้ให้หมด แล้วคอมนี่ก็ไม่ต้องเล่นด้วย” มายูเธอติดทั้งเกมส์ติดทั้งหนังสือการ์ตูน ถึงเธอจะไม่ได้เกเรไปในทางอื่นแต่การที่เธอโดดเรียนแบบนี้ก็เป็นการทำร้ายตัวเองในอนาคตได้เหมือนกัน “ถ้าไม่เชื่อวันจันทร์หน้าลองดูได้เลย”
แด๊ดเคนโซ่จ้องหน้าโกรธใส่ฉันอย่างไม่กระพริบตา ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธฉันมากๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ยอมให้แด๊ดเผาหนังสือของฉันหลอก “ขอโทษค่ะแด๊ด”
ฉันก้มหน้ารับความผิดพร้อมกับพูดขอโทษเพื่อให้แด๊ดเห็นใจ ก่อนจะเดินลุกขึ้นไปนั่งอยู่บนตักของแด๊ดและโน้มตัวไปกอดคอเขาไว้แน่น ฉันไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดแค่แสร้งทำมันไปแบบนั้นแหละเพื่อหวังจะให้แด๊ดอภัยในความผิดนี้และไม่ทำโทษฉันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา…
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วแด๊ดจะใจอ่อนเหมือนทุกครั้งเหรอ ฮะ?”
“ฮึ^^ ไม่หายโกรธจริงหย๋อ~” ฉันฟัดจมูกลงที่แก้มของแด๊ดอยู่หลายต่อหลายครั้งเพื่ออ้อนให้เขาหายโกรธแต่สีหน้าของแด๊ดก็ดูไม่มีทีท่าว่าจะเลิกเก๊กขรึมเลย จุ๊บ “มายูขอโทษนะแด๊ด ต่อไปจะไม่โดดเรียนแล้ว” จุ๊บๆๆ ฉันจุ๊บๆ ปากของแด๊ดอยู่ซ้ำๆ จนปากที่เก๊กขรึมอยู่เริ่มคลายยิ้มออกมาให้เห็น...
“พอแล้ว” ผมยกมือหนาขึ้นมาปิดกลั้นปากมายูไว้ไม่ให้จุ๊บผมได้อีกเพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนกับลูกอ้อนของเด็กดื้อ “รีบลุกไปอาบน้ำ แด๊ดจ้างครูพิเศษมาติวสอนให้แล้ว” หลังจากที่ผมบอกข่าวดีกับมายูเธอก็ลุกยืนงอแงกระทืบเท้าไม่พอใจทันที และท่าทางแบบนั้นมันทำให้ผมอยากจะตีเธอสักครั้งจริงๆ
“นี่มันวันหยุดนะแด๊ด ทำไมวันหยุดต้องเรียนพิเศษอีกล่ะ ไม่เอา” เมื่อได้ยินข่าวร้ายที่แด๊ดบอกฉันก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะแด๊ดกำลังจะทำลายวันหยุดอันแสนสนุกของฉัน
ยิ่งมายูทำกิริยาแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดและยิ่งโทษตัวเองที่แต่ก่อนไม่มีเวลาสอนเธอมัวแต่เอาเวลาไปทำงานและปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแต่ในห้องจนกลายเป็นเด็กเกเรไม่เอาการเรียนแบบนี้
“ถ้ายังไม่เลิกนิสัยกระทืบเท้าเอาแต่ใจแด๊ดจะให้คนมายกคอมออกจากห้อง เลือกเอาว่าจะรีบไปอาบน้ำลงไปเรียนพิเศษหรือจะให้แด๊ดจัดการกับคอมนี่”
ผมพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ และน้ำเสียงที่เย็นชานั้นก็เหมือนจะทำให้มายูเริ่มมีทีท่าว่าจะเกรงกลัวต่อคำขู่ของผมมากขึ้น...ผมลุกจากเก้าอี้เพื่อจะเดินออกจากห้องแต่ยังไม่ทันได้เดินพ้นประตูก็ได้ยินเสียงของเด็กสาวพูดขึ้นเสียงของเธอสั่นเครือเหมือนกับว่าเธอจะเสียใจไม่น้อยที่โดนผมทำโทษแบบนี้
“แด๊ดใจร้าย..”
“แด๊ดจะใจร้ายกว่านี้อีกถ้ามายูยังไม่เลิกดื้อ...” ผมหันไปพูดกับเธอจบก็ดันปิดประตูทันทีและก่อนที่บานประตูจะปิดสนิทลงผมก็ได้เห็นน้ำตาของเด็กดื้อไหลอาบแก้มใสของเธอ ผมคิดว่าการที่ผมทำแบบนี้มันถูกต้องแล้วล่ะผมควรจะดุเธอบ้าง ถ้าขืนยังตามใจสปอยเธออยู่แบบเมื่อก่อนเธอได้เสียคนแน่
ห้องอ่านหนังสือ...
สุดท้ายฉันก็ต้องลงมาเรียนตามที่แด๊ดสั่งเพราะกลัวว่าแด๊ดจะทำอย่างที่ตัวเองพูดขู่ไว้จริงๆ ซึ่งตอนแรกฉันก็คิดว่าแค่เรียนๆ อ่านๆ ไปแบบนั้นน่าจะชิวๆ ไม่มีอะไรมากแต่ตอนนี้เหมือนว่าจะไม่ชิวแล้วสิ
เด็กสาวขว้างสายตาฆ้อนมองมาทางผมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ๆ กับที่เธอนั่งเรียนดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยพอใจที่ผมมานั่งเฝ้าติดตามการเรียนของเธอแบบนี้ ซึ่งวันนี้ผมก็ให้ครูจัดตรางสอนในวิชาที่เธอโดดเรียนไปเมื่อวาน...อยากไม่เข้าเรียนดีนักต้องเจอแบบนี้แหละ
เริ่มเรียนวิชาแรกก็เจอวิชาที่ฉันเกลียดที่สุดเลย ไม่รู้ว่าคนเราจะต้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์ไปทำไม ทั้งๆ ที่ก็มีเครื่องคิดเลขให้ใช้ เฮ้อ....
ระหว่างคราบเรียนมายูนั่งหาวสัปหงกตลอด ปึง! ปึง! ผมลุกเดินเข้ามานั่งอยู่ข้างๆ มายูก่อนจะทุบโต๊ะเพื่อเรียกสติของเธอให้กลับมาเพราะตอนนี้หน้าของเธอเอนลงจนจะหมอบไปกับโต๊ะอยู่แล้ว “ถ้าไม่ตั้งใจเรียนพรุ่งนี้แด๊ดจะให้อาจานเขามาสอนอีกดีไหม” มายูมองค้อนใส่ผมก่อนจะสบัดหน้าหันกลับไปมองที่กระดานไวท์บอร์ด
ให้มันได้แบบนี้สิยัยเด็กดื้อ น่าตีจริงๆ …
“วิชาสุดท้ายแล้วมายูสู้ๆ นะจ๊ะ” ฉันเอ่ยปากบอกลูกศิษย์ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะอยากนอนมากกว่าอยากเรียนให้ฮึบสู้เฮือกสุดท้าย
“ค่ะ” รอบนี้แด๊ดนั่งประกบฉันอยู่อย่างใกล้ชิดไม่ลุกห่างไปไหนเลย...ทำไมต้องบังคับกันขนาดนี้ด้วยเนี่ย
“เรื่องที่เพื่อนเรียนกันไปเมื่อวานจะเป็นเรื่องการสืบพันธุ์ หรือ การขยายพันธุ์ การสืบพันธุ์ของสัตว์แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ การสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศ และ การสืบพันธ์แบบอาศัยเพศ ซึ่งมนุษย์เราจะจัดอยู่ในประเภทที่สอง”
“แล้วมนุษย์สืบพันธุ์กันยังไงคะ?” นี่เป็นวิชาแรกเลยก็ว่าได้ที่ฉันรู้สึกมีความสนใจเกี่ยวกับเนื้อหาการเรียน ฉันเองก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าตัวเองเกิดมาได้ยังไงและทำยังไงถึงเกิดมา
“เอ่อ ก็คือมนุษย์...”
“เอ่อ...ผมว่าวันนี้พอแค่นี้ดีกว่านะครับ” ผมเห็นท่าทางของอาจานที่พูดตะกุกตะกักกับคำถามนั้นของมายูแล้วก็เลยพูดแทรกเธอขึ้นและคิดว่าคงให้จบการเรียนแค่ตรงนี้ดีกว่าเดี๋ยวเกิดมายูจะสงสัยอะไรขึ้นมาอีกจะเป็นเรื่องเอาผมอนุญาตให้เธอติดศูนย์วิชานี้ได้วิชาเดียว “ครูกลับได้เลยนะครับ”
“เดี๋ยวสิแด๊ดหนูยังไม่รู้เลยว่ามนุษย์สืบพันธุ์ยังไง...” อยู่ๆ ก็จะให้ครูกลับทั้งที่ฉันจะตั้งใจเรียนเนี่ยนะ
“เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะครับ...” ผมเลือกที่จะเมินคำพูดของมายูและเดินไปส่งครูขึ้นรถที่หน้าบ้านแทน ดันมาอยากรู้เรื่องที่ไม่อยากให้รู้เนี่ยนะมายู เฮ้อจริงๆ เลยเด็กคนนี้
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
คุณอาจจะชอบ
