บัลลังก์แรเงา

แม่รู้ว่าลูกผิดหวังถ้าแม่ประพฤติเช่นนั้นจริง ๆ แต่ขอให้รับรู้ว่า แม่ไม่เคยผิดต่อใคร ไม่ว่าลูกหรือพ่อของลูก...ทรงร่ำร้องในพระหทัยบอกพระโอรสผ่านทางดวงเนตรสีเดียวกันเท่านั้น

เพชฌฆาตเดินมาจับพระพาหา หากแต่ทรงเบี่ยงหลบ พร้อมพระดำเนินไปประทับนั่งยังจุดที่จัดไว้ จุดที่จะฟันฉับเดียวพระศอเล็กนวลเนียนก็คงมีรอยบากและพระเศียรจะล่วงลงพื้น ทรงได้แต่ภาวนาให้เขารับพระเศียรให้ได้ก่อนที่จะล่วงลงพื้นแข็งของตะแลงแกง หรือกระดอนไปตกบนลานกว้างที่แออัดไปด้วยผู้คนที่มารอส่งพระวิญญาณของพระองค์

ช่างเป็นการตายที่น่าดูชมและเอิกเกริกยิ่ง...ทรงนึกขันในพระหทัย

ผ้าขาวเนื้อบางเบาถูกส่งมาถวายให้ผูกพระเนตร เพื่อจะได้ไม่ต้องพบเห็นช่วงเวลาสยดสยองของคมขวานที่เงื้อขึ้นสูง แล้วจะวาดลงมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด แต่พระราชินีมิทรงรับ พระศอนวลเนียนตั้งตรง พระหนุเรียวมนเชิดขึ้น ดวงเนตรสวยพิสุทธิ์ทอดพระเนตรไปข้างหน้าในมุมสูง มิหวังมองลงต่ำเพื่อสบสายพระเนตรของลูกน้อยที่วันนี้ช่างแสดงอาการเย็นชากับแม่เสียเหลือเกิน

เมื่อทรงพร้อม ณ จุดประหาร เพชฌฆาตที่ทำหน้าที่ทรุดลงหน้าพระพักตร์ร่างที่ประทับนั่งคุกพระชานุยกมือประณมขอขมา และลุกขึ้นทำหน้าที่อีกครั้ง ขวานคมวาววับยกขึ้นสูง ก่อนจะวาดลงมาอย่างรวดเร็วเพื่อมิให้เหยื่อของคมขวานนั้นทันตั้งตัวและตกใจกลัวมาก แม้เหยื่อสังหารรายนี้จะไม่เหมือนคนอื่น ๆ ที่พอมาอยู่บนตะแลงแกงก็คร่ำครวญหวนไห้ ทั้งร้องขอชีวิตระงม

ฉึก !

มิใช่เสียงขวานสับพระศอ หากเป็นเสียงคมศรที่พุ่งเร็วและแรงตรงเข้าเสียบอกเพชฌฆาตร่างยักษ์ ร่างใหญ่สะดุ้งสุดตัว ขวานในมือที่ยกขึ้นสูงตกไปทางด้านหลัง พร้อมเสียงม้าเสียงคนดังอึงอล พระราชินีไม่ทรงรับรู้อันใด นอกจากผู้คนมากมายทั้งต่อสู้ ขัดขวางและดึงดัน ท้ายสุดพระองค์ก็ลงมาประทับอยู่เบื้องล่างนอกตะแลงแกง

“เสด็จทางนี้” เสียงที่ทูลเตือนนั้นคุ้นพระกรรณนัก แต่มิทรงทำตาม ยังคงแทรกวรกายผ่านผู้คนที่วิ่งอลหม่านขวักไขว่ไปทั่ว เพื่อมองหาพระโอรส

“ฝ่าบาท ทางนี้พระเจ้าค่ะ” เสียงเดิมเตือนขึ้นอีกครั้ง พร้อมอุ้งมือใหญ่กระชับท่อนพระกรบอบบาง

“หาสุริยการก่อน” พระสุรเสียงร้อนรน สายพระเนตรแลกราด

“เสด็จหนีเถิดพระเจ้าค่ะ” เขาเร่งเสียงระรัว

“เราจะพาลูกไปด้วย” ทรงยืนยันรับสั่ง

นายทหารคนดังกล่าวที่รูปร่างสูงกว่าจึงชะเง้อหา และเพียงไม่นาน พระวรองค์เล็กบอบบางขององค์รัชทายาทก็ปรากฏเบื้องพระพักตร์พระราชินี ที่มีคนชุดดำจำนวนหนึ่งล้อมหน้าล้อมหลัง อยู่ในอาการเฝ้าระวัง

“ไปกับแม่”

“ไม่ !”

รับสั่งสั้นเพียงคำเดียวที่ออกจากพระโอษฐ์ของเจ้าฟ้าชายรัชทายาท ก่อนทรงสะบัดข้อพระกรหลุดจากอุ้งพระหัตถ์พระมารดา ทรงพระดำเนินไปเสียโดยเร็ว แม้จะทรงได้รับการอ้อนวอนและร้องขอจากพระมารดา พร้อมคำเร่งเร้าจากกลุ่มคนชุดดำที่มาช่วยพระองค์จากการถูกตัดพระศอ

“รีบเสด็จเถิดพระเจ้าค่ะ”

“ชายไปกับแม่ ชาย !”

“ไม่ ! แม่เป็นคนไม่ดี เราเกลียดท่าน !”