วายุไฟ

บทที่ 3

ขณะที่วา นายแบบหนุ่มยืนโชว์ชุดราตรีสีทองอยู่นั้น ทางเดย์และเอ็มต่างลุกยืนขึ้นพร้อมกัน แล้วเอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบขนาดใหญ่มาประครอง กุหลาบสีแดงช่อใหญ่ของเดย์ประดับด้วยสร้อยเพชรหรูจากต่างแดน ทางด้านของเอ็มก็ไม่น้อยหน้า เป็นกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ส่วนด้านบนช่อกุหลาบมีซองสีชมพูเสียบอยู่ ทั้งคู่เดินออกจากเก้าอี้แทบจะพร้อมกันเช่นกัน ก่อนจะเดินตรงมายังหน้าเวที ช่างภาพข่าวจากหลายสำนักต่างกดชัตเตอร์เป็นช่วงๆ เมื่อทั้งคู่เดินถึงขอบเวที นายแบบหนุ่มหน้าหวานนั่งย่อลงรับช่อกุหลาบจากทั้งคู่พร้อมกันแล้วส่งยิ้มให้คนทั้งคู่ แสงแฟลชกระพริบรัวๆ ตกกระทบบุคคลทั้งสามจนวินาทีที่ชายหนุ่มทั้งสองเดินกลับที่นั่งจึงหยุดลง

จากสายตาของนายแบบหนุ่มที่มองคนสนิทสองคนที่มอบช่อกุหลาบให้เขาเมื่อซักครู่นี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเพราะเขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปหลังจากนี้...

หลังจากเดินแบบเป็นที่เรียบร้อย นายแบบหนุ่มได้ร่วมถ่ายภาพหมู่และภาพคู่ยื่นโพสต์ท่าสวยๆ ให้บรรดานักข่าวและช่างภาพจากสำนักข่าวต่างๆ สัมภาษณ์พร้อมทั้งถ่ายภาพกันพักใหญ่ จากนั้นเขาจึงขอตัวกลับ ระหว่างที่นายแบบหนุ่มกับผู้จัดการส่วนตัวกำลังเดินกลับไปที่รถยนต์ ทันใดนั้นได้มีสายสำคัญโทรเข้ามือถือของวาพอดี

"สวัสดีครับคุณเดย์ ตอนนี้อยู่ไหนครับ" เขาทักทายปลายสายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แทนที่จะเป็นสายที่โทรหาไถ่ถาม

"ผมน่าจะถามคุณมากกว่า ว่าคุณอยู่ไหน อยู่กับใคร"

"วาไม่ได้อยู่กับใครหรอกครับ ก็อยู่กับนะสองคนนี่แหละ คุณโทรมามีอะไรหรือเปล่าครับ" เขาฟังน้ำเสียงของคนปลายสายก็พอจะรู้ว่า คนปลายสายต้องมีอะไรไม่พอใจเขาอย่างแน่นอน

"เดี๋ยวผมจะไปรอคุณที่บ้านนะครับวา"

"วาว่าเราไปร้านประจำดีกว่าครับ อย่าไปที่บ้านเลย"

"ทำไมไปที่บ้านไม่ได้ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับวา"

“ไม่มีอะไรครับ วาหิวแล้วอ่า นะครับ"

"ครับ ถ้าอย่างงั้นผมจะรอที่ร้านนะครับ"

"ได้ครับ" เขากดวางสายด้วยความไม่สบายใจเล็กน้อย

"มีอะไรหรือเปล่าวา ดูหน้าเครียดๆ"

"ดูคุณเดย์ไม่ค่อยพอใจที่คุณเอ็มให้ดอกไม้วาน่ะ"

"แล้ววาจะทำยังไงต่อ"

"ก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวแวะไปที่ร้านประจำก่อนได้ป้ะ วาให้คุณเดย์ไปรอที่นั่นไม่อยากให้เขาไปที่บ้านเลย"

"ได้ซิ.."

"ขอบใจนะ"

วายุพูดจบก็มีสายของเอ็มโทรเข้ามือถือเขาตามมาอีกสาย

"ฮัลโหล... สวัสดีครับคุณเอ็ม"

"สวัสดีครับคุณวา อยู่ไหนครับเนี่ย ผมรอคุณที่หน้าบ้านได้เกือบ 10 นาทีแล้วนะครับ ถึงหรือยังครับ!" เมื่อเขาได้ยินปลายสายพูดแบบนั้น วารู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

"คุณไปรอวาที่คอนโดดีกว่ามั๊ยครับ วากำลังขับรถไปคอนโดครับ"

"อย่างนั้นผมไปรอที่คอนโดคุณก็ได้ครับ"

"คุณเอ็มครับ สักครู่นะครับมีสายเข้าครับ"

"ครับคุณวา" นายแบบหนุ่มรีบกดพักสายแล้วโทรออกหาเดย์ทันที

"คุณเดย์ครับ วาไปที่ร้านไม่ได้แล้วนะครับ บังเอิญมีธุระด่วนครับ เดี๋ยวค่อยเจอกันวันหน้าได้มั๊ยครับ?" ปลายสายเงียบไปพักหนึ่งราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะตอบคนปลายสายมา

"ผมถึงร้านพอดีครับ คุณแน่ใจนะครับว่าไปทำธุระจริงๆ"

"จริงครับคุณเดย์ วาจะโกหกคุณทำไมแค่นี้ก่อนนะครับ"

"ถ้าอย่างนั้นค่อยนัดเจอกันอีกทีก็ได้ครับ" เขาวางสายจากเดย์ แล้วกดเลิกพักสายจากเอ็มเพื่อสนทนาต่อ

"คุณเอ็ม วาขอโทษนะครับ เมื่อครู่นี้มีลูกค้าโทรมาอยากให้วาเข้าไปแก้งานใหม่ คงไปเจอคุณที่คอนโดไม่ได้แล้วครับ เดี๋ยวค่อยเจอกันใหม่นะครับ วาขอโทษคุณจริงๆ ครับ"

"ไม่เป็นอะไรครับคุณวา เราค่อยนัดเจอกันใหม่ก็ได้ครับ รู้มั๊ยครับว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน แต่ไม่เป็นอะไรครับ หากคุณมีงานด่วนเข้ามา"

วายุรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง ท้ายที่สุดมันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ทำแบบนี้

"ขอบคุณนะครับที่เข้าใจวา"

"ครับผมเข้าใจคุณ สวัสดีคุณวา"

"สวัสดีครับ" สีหน้าของเขาแสดงออกว่าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด...

"นะวาไม่ได้ทำผิดใช่มั๊ย ที่ทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้เขาทั้งสองคนทะเลาะกัน วาทำถูกใช่มั๊ย"

"อย่าคิดมากเลย วาทำถูกแล้วเพื่อให้เกิดความสบายใจทั้งสองฝ่าย ถ้าเป็นนะนะก็ทำแบบนี้... สรุปกลับบ้านใช่มั๊ยครับ?"

"คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ ในเมื่อวาไปหาใครไม่ได้ก็คงต้องกลับบ้าน อีกอย่างวาอยากพักเต็มทีแล้ว" การตัดสินใจของนายแบบหนุ่มนับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด ณ เวลานั้น

ตารางงานของเขาเต็มทุกวัน แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะแทรกวันหยุด 1 วันของแต่ละสัปดาห์นั้นด้วย เพราะเขาคิดเสมอว่าการพักผ่อนเป็นช่วงเวลาชาร์จแบตร่างกายได้ดีที่สุด สิ่งสำคัญทุกๆ วันหยุด วาจะปิดมือถือทุกเครื่องเพื่อที่จะได้พักผ่อนได้เต็มที่ที่บ้านพักของเขา

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั๊ยวา?"

"วาว่าบาร์บีคิวทะเลดีมั๊ย ไขมันน้อยดี โปรตีนสูง"

"ได้เลย ไปรอที่สระว่ายน้ำเลยนะ เดี๋ยวนะเตรียมอุปกรณ์ไปทำกินตรงนั้นกัน"

"จ้า มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ"

"ได้ซิ"

ทุกวันหยุด นายแบบหนุ่มและผู้จัดการหนุ่มจะชอบหาอะไรหรือไม่ก็ทำกิจกรรมสนุกๆ กันสองคน เพื่อเป็นการพักผ่อนร่างกายซึ่งเป็นการชาร์จแบตร่างกายแบบนี้เป็นประจำ

"ติ๊งน่อง... ติ๊งน่อง…" เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นระหว่างที่ทั้งคู่กำลังสนุกกับการกินบาร์บีคิวทะเลที่เพิ่งสุกได้ที่