ลูน่าคนใหม่ของอัลฟ่าฉัน – ชีวิตที่ถูกช่วงชิง และ คู่แท้ที่ถูกทอดทิ้ง

หลังจากถูกกักขังอยู่ในห้วงนิทราต้องสาปนานถึงห้าปี ในที่สุดฉันก็ตื่นขึ้นมา

สิ่งแรกที่ฉันทำคือการเดินตามกลิ่นของคู่แท้ของฉัน อัลฟ่าของฉัน คีริน

ฉันพบเขาในห้องทำงาน กำลังจูบกับผู้หญิงคนอื่น...โอเมก้าสาวท่าทางหงิมๆ ที่ฉันแทบไม่รู้จัก เขาบอกฉันว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีความหมายอะไร เป็นแค่คนที่ช่วยปลอบประโลมความเศร้าโศกของเขา และฉันก็โง่พอที่จะเชื่อเขา

แต่เมื่อฉันไปที่หอจดหมายเหตุของฝูง ผู้เฒ่ากลับบอกฉันว่าฉันถูกประกาศให้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตตามกฎหมายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน คำร้องลงนามโดยพ่อแม่ของฉันเอง และดำเนินการโดยคีริน เขามีลูน่าคนใหม่แล้ว...ผู้หญิงคนนั้น

ลูกชายของฉันเองบอกว่าฉันน่าจะตายไปซะ เขาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นใจดีกว่าและควรจะเป็นแม่ของเขา

จากนั้น ผู้หญิงที่มาแทนที่ฉันก็พยายามจะฆ่าฉัน เธอผลักฉันตกหน้าผาลงไปในแม่น้ำที่เชี่ยวกราก คีรinกระโจนตามลงไป ว่ายผ่านมือของฉันที่ยื่นออกไป...แล้วช่วยหล่อน

ฉันนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ถูกบังคับให้ต้องทนฟังคีรินใช้คำสั่งอัลฟ่าของเขาสั่งให้มีการถ่ายเลือดเพื่อช่วยชีวิตหล่อน เขาไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าผู้บริจาคคือใคร เขาแค่สั่งให้สูบชีวิตของฉันออกไปเพื่อช่วยคู่ที่เขาเลือก

ขณะที่ชีวิตของฉันกำลังเหือดหายไป ฉันเห็นครอบครัวทั้งหมดของฉัน...คู่แท้ของฉัน พ่อแม่ของฉัน ลูกชายของฉัน...กำลังห้อมล้อมเตียงของหล่อน เป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข

วินาทีนั้นเองที่ฉันเข้าใจในที่สุด การตื่นขึ้นมาคือความผิดพลาด หนทางเดียวที่เหลืออยู่ของฉันคือการหายตัวไป และภาวนาให้พวกเขาไม่มีวันตามหาดวงวิญญาณที่ฉันกำลังจะกลายเป็นเจอ

บทที่ 1

มุมมองของไลลา:

สิ่งแรกที่ฉันรับรู้ได้เมื่อตื่นขึ้นมาคือกลิ่นของเขา

คีริน คู่แท้ของฉัน

มันเป็นกลิ่นของป่าสนในฤดูหนาวหลังพายุพัดผ่าน กลิ่นสนที่สดชื่นคมชัดและกลิ่นดินที่เย็นสะอาด เป็นเวลาห้าปีเต็มที่กลิ่นนี้เป็นเพียงเงาในความฝัน เป็นความทรงจำที่ฉันยึดเหนี่ยวไว้ในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดของคำสาป

แต่ตอนนี้ มันคือของจริง

และมันผสมปนเปอยู่กับกลิ่นอื่น...กลิ่นหวานเลี่ยนราคาถูก เหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา

ฉันเพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ร่างกายแข็งทื่อและอ่อนแอจากการหลับใหลที่ยาวนานราวกับศตวรรษ ในที่สุดคำสาปของแม่มดก็สลายไป ฉันกลับมาแล้ว

แต่เมื่อฉันเดินตามกลิ่นของเขาไปยังห้องทำงาน ฉันก็ได้เห็นเขา

อัลฟ่าของฉัน คีรินของฉัน

เขากำลังจูบกับหล่อน โอเมก้าสาวท่าทางหงิมๆ ที่ชื่อศรัณยา

ริมฝีeปากของเขาอยู่บนริมฝีปากของหล่อน มือที่แข็งแรงของเขาประคองใบหน้าของหล่อนไว้ หัวใจของฉันซึ่งเพิ่งจะเริ่มเต้นระรัวด้วยความยินดี กลับบีบรัดแน่นอยู่ในอก

เขารีบผละออกเมื่อสัมผัสได้ถึงตัวตนของฉัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“ไลลา” เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า

“หล่อน...หล่อนช่วยปลอบประโลมหมาป่าของฉัน” เขาพูดตะกุกตะกัก รีบปรี่เข้ามาหาฉัน “มันคลุ้มคลั่งเพราะความเศร้าโศกที่ mất เธอไป ไลลา มันไม่มีอะไรเลย หล่อนไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น”

และฉันก็โง่พอที่จะเชื่อเขา ความรักที่ฉันมีให้เขากว้างใหญ่และลึกล้ำดุจมหาสมุทร และนี่เป็นเพียงระลอกคลื่นอัปลักษณ์ระลอกหนึ่ง ฉันเลือกที่จะมองข้ามมันไป ฉันยอมให้เขากอด ปล่อยให้กลิ่นที่คุ้นเคยของเขาขับไล่กลิ่นหวานเลี่ยนของหล่อนให้จางหาย

แต่ตอนนี้ ฉันกำลังยืนอยู่ในหอจดหมายเหตุของฝูงจันทราสีนิล ความเย็นเยียบที่น่าหวาดหวั่นค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ผู้เฒ่าหมาป่าผมสีเงินหลีกเลี่ยงที่จะสบตาฉัน

“ฉันไม่เข้าใจ” ฉันพูด เสียงสั่นเทา “หมายความว่ายังไงที่แฟ้มประวัติของฉันถูกปิดผนึก?”

เขาถอนหายใจ เสียงเหมือนใบไม้แห้งที่เสียดสีกัน “ไลลา...เมื่อสามปีก่อน เธอถูกประกาศให้เป็น ‘ผู้สาบสูญแด่จันทรา’”

คำพูดเหล่านั้นฟังดูไร้สาระ มันเป็นเพียงพิธีการสำหรับผู้ที่หาร่างไม่พบ เป็นวิธีให้ฝูงได้ไว้อาลัยและก้าวต่อไป “ประกาศ? โดยใครคะ?”

“คำร้องริเริ่มโดยพ่อแม่ของเธอ” เขาพูดเบาๆ พร้อมกับเลื่อนแผ่นหนังหนาๆ ข้ามโต๊ะมาให้ “เพื่อความมั่นคงของฝูg และ...มันถูกดำเนินการโดยอัลฟ่าคีริน”

สายตาของฉันกวาดไปทั่วเอกสาร ลายเซ็นของพ่อแม่ฉัน ตราประทับอย่างเป็นทางการของคีรินที่กดลงบนขี้ผึ้งสีแดงเข้ม พวกเขาไม่ได้แค่ไว้อาลัยให้ฉัน พวกเขาลบฉันออกจากทะเบียนตามกฎหมาย

“ตอนนี้เขามีคู่ที่เขาเลือกแล้ว” ผู้เฒ่าพูดต่อ เสียงเต็มไปด้วยความสงสาร “มีลูน่าแล้ว ชื่อของหล่อนคือศรัณยา”

ศรัณยา ชื่อนี้รสชาติเหมือนเถ้าถ่านในปาก ฉันจำหล่อนได้เมื่อห้าปีก่อน เป็นเพียงเงาที่อยู่ตามมุมห้อง ฉันจำวันที่ถูกพวกนอกคอกโจมตีได้ หล่อนเป็นคนนำฉันเข้าไปในทุ่งโล่งนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวจอมปลอม ตรงเข้าไปสู่กับดักของพวกมัน ฉันต่อสู้เพื่อปกป้องคีรินที่อยู่ห่างออกไปหลายไมล์โดยไม่รู้ตัว กรงเล็บของพวกนอกคอกฉีกร่างฉันเป็นชิ้นๆ และคำสาปของแม่มดก็ลากฉันเข้าสู่ห้วงนิทราอันยาวนาน

คีรินพบฉันในสภาพเลือดท่วมตัว เขาประคองฉันไว้และสาบานต่อเทพีจันทราว่าจะรอฉัน “ตลอดไป ไลลา” เขาร่ำไh “ฉันจะรอตลอดไป”

เครื่องรางประจำฝูงของฉัน หมาป่าแกะสลักตัวเล็กๆ ที่ฉันกำแน่นอยู่ในมือ รู้สึกเย็นชืดและไร้ค่า “มันเป็นโมฆะแล้ว” ผู้เฒ่ายืนยันเมื่อเห็นสายตาของฉัน “เป็นโมฆะมาหลายปีแล้ว”

เสียงแหลมดังขึ้นในหัวของฉัน มันคือกระแสจิต เส้นใยที่มองไม่เห็นซึ่งเชื่อมต่อสมาชิกทุกคนในฝูงเข้าด้วยกัน ทำให้เราสามารถพูดคุyกันทางจิตได้ เสียงของอัลฟ่าคีริน อบอุ่นและนุ่มนวลราวกับน้ำผึ้ง ห่อหุ้มความคิดของฉันไว้

“ไลลา ที่รักของฉัน เธออยู่กับผู้เฒ่าหรือเปล่า? อยู่ที่นั่นนะ เดี๋ยวฉันจะให้หมอของฝูงไปพบเธอที่โรงพยาบาล แค่ตรวจร่างกายเพื่อความปลอดภัย อย่าเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์นะ”

อย่าเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์ เพราะหล่อนอยู่ที่นั่น เพราะคีตะ ลูกชายของฉัน พาหล่อนมาที่นั่น เขาเรียกหล่อนว่า “ครูสอนพิเศษ”

ฉันไม่ได้ตอบกระแสจิต ฉันเดินออกจากหอจดหมายเหตุเหมือนวิญญาณ เท้าพาฉันไปยังที่เดียวที่เขาบอกไม่ให้ไป

คฤหาสน์ของอัลฟ่า บ้านของเรา สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังลอดออกมาในยามค่ำคืน ฉันหลบอยู่ในเงาไม้ หูทิพย์ของฉันได้ยินทุกคำพูด

ฉันเห็นพวกเขาบนระเบียงใหญ่ คีริน พ่อแม่ของฉัน และคีตะ ลูกชายของฉัน มือเล็กๆ ของเขาอยู่ในมือของศรัณยา หล่อนสวมมงกุฎดอกไม้สีขาว พวกเขากำลังฉลองให้หล่อน

“หนูไม่อยากให้เขาตื่นเลย” ฉันได้ยินเสียงใสๆ ของลูกชายพูด “พี่ศรัณยาใจดีกว่า พี่ศรัณยาควรจะเป็นแม่ของหนู”

แม่ของฉันหัวเราะ เสียงที่เคยปลอบโยนฉันเสมอมา ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง “쉿 ลูกหมาน้อย พ่อของลูกเป็นอัลฟ่า ฝูงต้องการลูน่า เราทำในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนตอนที่จัดพิธี”

พ่อของฉันพยักหน้าเห็นด้วย “มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง คีรินไม่สามารถปกครองคนเดียวได้ตลอดไป”

พวกเขาทำสิ่งนี้ พวกเขาทุกคนทำสิ่งนี้ พวกเขาฝังฉันทั้งที่ฉันยังหายใจอยู่

พันธะคู่แท้ การเชื่อมต่ออันศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีจันทราสร้างขึ้นระหว่างสองวิญญาณ ไม่ใช่แค่ร้าว แต่มันแตกสลาย ความรู้สึกนั้นรุนแรงและเจ็บปวดทรมานอยู่ใจกลางตัวตนของฉัน เป็นความว่างเปล่าที่ gaping อยู่ในที่ที่เคยมีจักรวาลแห่งความรักอยู่ ฉันหอบหายใจ สะดุดถอยหลัง มือยกขึ้นกุมหน้าอก

กระแสจิตอีกสายหนึ่งแทรกผ่านความเจ็บปวดเข้ามา เป็นเสียงที่แก่ชราและใจดี เป็นเสียงของแม่ครูเอมอร ผู้เยียวยาที่ฉลาดที่สุดของฝูง

“ไลลา เด็กน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าได้เรียนรู้อะไรมา มีที่สำหรับเจ้า ถ้าเจ้าต้องการ ดินแดนที่เป็นกลาง หุบเขาเสียงกระซิบ ที่ที่เจ้าไม่ต้องตอบใครนอกจากตัวเอง”

ลมหายใจของฉันสะดุด ที่ที่จะเป็นอิสระ

“ค่ะ” ฉันส่งกระแสจิตกลับไป เสียงในหัวของฉันแหบพร่าด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหล “หนูยอมรับ”

ฉันหันหลังให้กับคฤหาสน์ ให้กับครอบครัวที่ลบฉัน ให้กับคู่แท้ที่แทนที่ฉัน ความรักที่ฉันเคยมีให้พวกเขาตอนนี้กลายเป็นซากศพ และฉันจะไม่ทนดูมันเน่าเปื่อย

---