คู่มือโต้กลับ ฉบับหมอเศรษฐี

สองคนในห้องเรียนตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา ใบหน้าของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ

ในดวงตาของหลินเทียนมีไฟโกรธแฝงอยู่ ใครจะไปคิดว่าคนที่อยู่กับแฟนสาวของเขาจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา—ลู่หยาง！

เขาตะคอกด้วยความโกรธว่า ：“ลู่หยาง！ หยางเสวย！ พวกแกทำแบบนี้ ไม่ละลายใจฉันบ้างเหรอ？ ”

หลังจากที่ลู่หยางเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่มาคือหลินเทียน เขาก็ยิ้มอย่างเย้ยหยัน และจับนมของหยางเสวยอย่างเต็มแรง พร้อมกับพูดอย่างเหยียดหยามว่า ：“นายมือพิการแล้ว ของที่นายจับไม่ได้ ฉันก็ช่วยจับให้นาย นายไม่ขอบคุณฉัน ยังมีหน้ามาตะคอกใส่ฉันอีก？ ”

“แก！ ”

หลินเทียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ มือขวาก็สั่นไม่หยุดเพราะความโกรธ

เขาหันไปมองหยางเสวย เขาพูดขึ้นทั้งโกรธทั้งเสียใจว่า ：“เธอเคยสาบานว่า จะอยู่กับฉันตลอดไปไม่ใช่เหรอ？ ”

รอยแดงบนใบหน้าของหยางเสวยยังไม่จางหายไป เธอกวาดสายตามองหลินเทียนอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เอียงหน้าไปซบกับไหล่ของลู่หยาง แล้วยิ้มออกมา

“หลินเทียน ก็แค่คำสาบาน พูดออกมาลอย ๆ เท่านั้น นายก็ถือเป็นจริงเป็นจังด้วย？ ”

“นายยังไม่รู้ใช่ไหม เพราะนายพิการเลยทำให้ไม่ได้ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลบรู๊ค ตอนนี้ลู่หยางได้ไปแทนนายแล้ว”

“ลู่หยาง กำลังจะกลายเป็นหมออัจฉริยะคนใหม่ของชั้นเรียน ทำไมฉันต้องคบกับคนที่ไร้ประโยชน์อย่างนายด้วย？ ”

สารเลว！

ดวงตาของหลินเทียนแดงก่ำ สติถูกไฟโกรธครอบงำ ：“ฉันจะฆ่าพวกแก！ ”

เขาหยิบเก้าอี้ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วก็ตีไปที่ลู่หยาง

เมื่อลู่หยางเห็นมือขวาที่สั่นไม่หยุดของหลินเทียน ก็หัวเราะเย้ยหยันออกมา จากนั้นก็เดินเข้ามาจับเก้าอี้ไว้ ก่อนจะแย่งกลับไปทันที

เพราะแขนของหลินเทียนได้รับบาดเจ็บ พละกำลังไม่เหมือนเมื่อก่อน เขาแทบจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลู่หยางเลยด้วยซ้ำ！

หลังจากที่ลู่หยางแย่งเก้าอี้ไป ก็เตะหลินเทียนล้มลงกับพื้นทันที

จากนั้นก็เหยียบหัวของหลินเทียน แล้วถุยน้ำลายออกมา ：“คนที่มือพิการ นายยังคิดว่านายยังเป็นอัจฉริยะอยู่เหรอไง？ ”

เหยียดหยามหลินเทียนแล้ว ลู่หยางก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะพาหยางเสวยเดินออกไป

ทิ้งไว้เพียงหลินเทียนให้นอนอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ

หลายนาทีต่อมา หลินเทียนค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก จากนั้นก็เดินออกไปจากตึก ราวกับซากศพเดินได้

สำหรับหลินเทียนแล้ว การถูกหยางเสวยหักหลัง เหมือนฟางเส้นสุดท้ายของเขาได้ขาดสะบั้นลง

ติ๋ง！

โทรศัพท์ดังขึ้น หลินเทียนปลดล็อกแล้วเปิดอ่านอย่างไร้ความรู้สึก เขาไม่คิดว่าจะเป็นอีเมลฉบับหนึ่ง

รอจนเขาอ่านข้อความจบ รูม่านตาของเขาก็หดตัว

เป็นภาพถ่ายภาพหนึ่ง ผู้ชายสองคนกำลังคุยกันในโรงแรม

หนึ่งในนั้นคือลู่หยาง

ส่วนผู้ชายหน้าตาดุร้ายร่างกายกำยำอีกคน แม้เขาจะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน หลินเทียนก็ไม่มีวันลืม

เขาก็คือโจรที่ฟันมือขวาของเขา และทำให้เขากลายเป็นคนพิการคนนั้น！

หรือว่าตอนนั้น... ไม่ใช่อุบัติเหตุ？

และตอนที่มือขวาของหลินเทียนสั่นอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

หลังจากกดรับสายแล้ว ในนั้นก็มีเสียงเย็นเยือกของผู้หญิงดังขึ้น ：“มาที่ประตูทางทิศตะวันออกของวิทยาลัย”

พูดจบ โทรศัพท์ก็วางสายไป

หลินเทียนกำโทรศัพท์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาค่อย ๆ จากงุนงงก็เป็นประกายขึ้นมา

ไป！

เมื่อคิดว่าความโชคร้ายทั้งหมดของตัวเอง อาจจะเกิดจากแผนของลู่หยาง หลินเทียนก็โกรธจนอยากจะฉีกทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาทันที！

“ลู่หยาง ถ้านายเป็นคนทำจริง ๆ ฉันจะทำให้นายเสียใจที่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้！ ”

หลินเทียนกำหมัดแน่น และวิ่งออกไปจากหอพักอย่างรวดเร็ว

เขาวิ่งไปยังประตูตะวันออกด้วยความกระวนกระวาย แต่เมื่อไปถึงก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสลับทองจอดอยู่หน้าวิทยาลัย

เมื่อเทียบกับรถหรูที่มีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์คันนี้ เมอร์เซเดส-เบนซ์กับบีเอ็มดับเบิลยู ก็เหมือนกับคนขอทานในสลัม

เห็นเพียงประตูรถเปิดออก และมีสาวสวยเซ็กซี่ในชุดเลขาสาวก้าวออกมาจากรถ

กระโปรงรัดสะโพกสีดำ ปิดรัดบั้นท้ายของเธอไว้แน่น เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เกินจริง

เสื้อตัวในสีขาวเหมือนกำลังจะระเบิดหน้าอกขนาดสามสิบหกดีออกมา！

ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาตรงหน้าหลินเทียน ใช้นิ้วดันแว่นกรอบดำเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า ：“ขึ้นรถ ไปกับฉัน！ ”