ต้านรักสัมผัสร้าย

“ปล่อยมือจากแฟนฉันเดี๋ยวนี้นะ”

คำประกาศก้องแสดงความเป็นเจ้าของดุดันจนผู้คนที่มุงรอบกายผงะถอยห่างกันเป็นทิวแถว แต่คนถูกตวาดกลับไม่สะทกสะท้าน

เจ้าของร่างสูงใหญ่เพียงแค่ยกยิ้มมุมปากยามปรายตามองไปยังคนที่ก้าวเข้ามาอย่างเบ่งอำนาจพร้อมตรงเข้ามาคว้าแขนของพลอยชมพูหมายฉุดดึงให้ออกมาจากผู้ชายร่างใหญ่ท่าทางไร้ซึ่งความเกรงกลัวใครนั่น แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร พลอยชมพูก็แหวใส่คนอุกอาจมาคว้าแขนตนทันที

“ปล่อย!! อย่ามายุ่ง! นี่มันเรื่องของฉัน”

ถ้อยคำที่ผิดแผกไปจากพลอยชมพูยามปกติทำให้เจนภพถึงกับหน้าตึงขณะที่ปณิตาแอบชำเลืองมองเจนภพอย่างยิ้มเยาะ แล้วยืนมองเหตุการณ์เงียบๆ

“พลอย!! นี่คุณเมามากแล้วนะ มากับผม”

“ไม่! ฉันจะไปกับเขา อย่ามายุ่ง” พลอยชมพูตวาดกลับด้วยประโยคที่ทำให้คนถูกกอดแขนแน่นต้องก้มลงมองด้วยความฉงนแต่ก็นึกสะใจที่เห็นหน้าโกรธเกรี้ยวของผู้ชายที่แอบอ้างว่าเป็นแฟนเธอ

“ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ ผมขอตัวก่อนล่ะ เราไปกันเถอะฮันนี่” จบคำชวนเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็คว้าเอวคอดของคนที่เกาะกอดแขนอิงแอบอกบดเบียดให้ก้าวเดิน

ปณิตามองตามอย่างตกตะลึงเพราะแทนที่พลอยชมพูจะปฏิเสธ เพื่อนของเธอกลับเดินตามผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นไปอย่างเต็มอกเต็มใจ

หญิงสาวขยับจะเข้าไปขัดขวางแต่ก็ไม่อาจฝ่าฝูงชนที่ขยับเข้ามาขวางกั้นเจนภพซึ่งตั้งท่าจะตามไปได้ ปณิตาจึงได้แต่มองตามแผ่นหลังของพลอยชมพูที่หายลับไป

*******************************************

“ห้องคุณอยู่ไหนครับฮันนี่” เสียงทุ้มกังวานถามขึ้นหลังจากเจ้าตัวพาเจ้าของเรือนร่างระหงออกมาพ้นจากบริเวณงานปาร์ตี้

คิ้วเข้มขมวดมุ่นลมหายใจสะดุดเป็นช่วงๆ เมื่อคนในวงแขนแกร่งแหงนเงยใบหน้าขึ้นมาแล้วช้อนสายตามองด้วยสายตาหวานหยด แม้จะรู้ว่าอาการนี้เป็นผลพวงมาจากฤทธิ์ของสารอะไรสักอย่างที่ผสมลงไปใน บลูฮาวายที่เธอดื่มแต่ความเย้ายวนนั้นก็กระตุ้นให้ความเป็นชายตื่นตัวจนแทบเก็บข่มลงไปไม่ได้

ผ่านผู้หญิงมาก็มาก แต่กับคนที่เขาลากออกมาจากงานปาร์ตี้นั่นกลับให้ความรู้สึกบางอย่าง ลึกๆก็รู้สึกอยากครอบครองแต่ความรู้สึกหนึ่งก็แย้งว่าเขาไม่ควรผลีผลามตามใจตัวเองในขณะที่เธอกำลังคุมสติตัวเองไม่ได้แบบนี้

เพราะอะไรหรือ?

เพราะดวงตาราวกวางน้อยระแวงภัยคู่นั้นหรือเปล่าที่เขาบังเอิญเห็นตอนเจ้าหล่อนเดินเข้ามาในงาน ดวงตาที่ผิดกับดวงตาที่กำลังมองเขาอย่างเชื้อเชิญในตอนนี้!

“อยู่หนายน้า...ติ๊ก...ต่อก...ฮิๆๆ”

เตชัสถอนหายใจ เขาคิดผิดไหมที่พาเธอมาโดยไม่ตามเพื่อนเธอมาด้วย แบบนี้เขาจะเอาเธอไปส่งที่ไหน แล้วไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเธอถึงจะคืนสติกลับมาคุยกันรู้เรื่อง

“หนาย...อยู่หนาย...”

เตชัสก้มลงมองคนส่งเสียงอู้อี้คลอเคลียตรงต้นแขนแล้วตัดสินใจพากลับไปห้องของตัวเอง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเดินวนไปวนมาอยู่แบบนี้

เพียงอึดใจคนร่างใหญ่ก็พาคนร่างสูงโปร่งแต่สัดส่วนยั่วยวนใจมาถึงจุดหมาย ไม่รอช้าเตชัสพาคนที่กำลังหัวเราะเกินกว่าเหตุตรงเข้าห้องนอนที่แยกเป็นสัดส่วนด้านในทันที จับเธอขังไว้ในห้องนี้น่าจะดีกว่าให้ไปนัวเนียอยู่ใกล้ๆเขา เพราะนั่นรังแต่จะทำให้อะไรๆมันตื่นตัวจนยากเกินควบคุม

แต่เพียงแค่เขาประคองร่างอ้อนแอ้นให้นอนลงบนเตียงนุ่มเรียวแขนงามที่ทำท่าผละจากแต่โดยดีกลับวาดขึ้นคล้องต้นคอแกร่งแล้วออกแรงโน้มดึงจนเขาเสียหลักล้มตามลงไปด้วย

เตชัสตามพร่าเมื่อปลายจมูกโด่งสัมผัสเข้ากับพวงแก้มนุ่ม ผิวของเธอช่างนวลเนียนราวผิวของเด็กทารก ซ้ำยังให้กลิ่นหอมอ่อนๆแบบที่เขาไม่เคยพานพบ คนกำลังใจเต้นโครมครามกับความรู้สึกประหลาดล้ำได้ยินเสียงหวานพึมพำอะไรสักอย่างก่อนที่เจ้าของจะเบี่ยงหน้าหันมาหาแล้วผงกศีรษะขึ้นยื่นริมฝีปากจิ้มลิ้มจูบเบาๆที่ริมฝีปากหยักร้ายของเขาอย่างที่เขาไม่ทันตั้งสติยับยั้งการกระทำของเจ้าหล่อน

เตชัสเพิ่งรู้ก็วันนี้เองว่าอาการตัวแข็งทื่อจากการถูกจู่โจมเข้าจูบก่อนมันเป็นอย่างไร จูบผู้หญิงมาก็มากมายแต่ทำไมกับผู้หญิงคนนี้เพียงแค่ริมฝีปากของเธอจรดมาแผ่วเบาเขาถึงได้รู้สึกราวถูกไฟแผดเผาไปทั้งกายและใจ ความรู้สึกที่พยายามเก็บกดไว้พุ่งพรวดขึ้นมาจนเขาไม่อยากหักห้ามใจได้อีก บางทีดวงตาใสซื่อราวกวางน้อยระวังภัยที่เขาบังเอิญเห็นนั้นอาจเป็นเพียงภาพลวงตา แท้จริงแล้วเธอก็คือนางแมวป่าที่พร้อมจู่โจมเข้าหายั่วยวนเขาให้หลงใหลดีๆนี่เอง

“ฮันนี่...” เตชัสครางเสียงแหบห้าวด้วยกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งเสน่หา ยิ่งอยากสัมผัสโลมไล้เธอมากเท่าไรเขาก็รู้สึกราวจะขาดใจเสียให้ได้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะปรารถนาผู้หญิงคนไหนราวต้องมนตร์สะกดมากมายเท่านี้

พลอยชมพูพยายามปรือเปลือกตาแสนหนักอึ้งขึ้น เธอรู้สึกเนื้อตัวรวดร้าวไปหมด มือน้อยค่อยๆแตะสัมผัสบางสิ่งบางอย่างซึ่งทาบทับอยู่บนเรือนร่างเธอ สิ่งนั้นช่างหนักเสียเหลือเกิน หนักเกินกว่าเธอจะผลักไสออกไปไหว และตอนนี้เธอรู้สึกคล้ายภายใต้สิ่งที่ทาบทับเรือนกายเธอนั้นมีบางสิ่งบางอย่างกำลังดุนดันเสียดสีอยู่ตรงต้นขานวลเนียน

หญิงสาวหลุดครางออกมาผะแผ่วเพราะสัมผัสตรงจุดนั้นก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างในกายคล้ายกำลังมีฝูงผีเสื้อโบยบินอยู่ในนั้นมันวาบหวิวแปลกประหลาดจนเธอต้องแขม่วเกร็งหน้าท้อง หนักเข้าก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาเพื่อผ่อนความรู้สึกนั้นให้คลายตัวลง

ดวงตาคู่หวานปรือขึ้นจนเริ่มมองเห็นสิ่งที่ทาบทับบนเรือนกายเธอ ภาพที่ปรากฏคล้ายจะแจ่มชัดแต่ก็สุดท้ายพร่าเลือน หญิงสาวรับรู้ในจิตใต้สำนึกว่าภาพที่เธอเห็นคือใบหน้าของบุรุษเพศ พลันใบหน้าของใครบางคนก็ฉายวาบขึ้นในห้วงคำนึง

“คุณ...”

‘ยศวิน...’ เสียงหวานขานเรียกเจ้าของใบหน้าที่ผุดพรายขึ้นมาแผ่วเบาได้เพียงคำนำหน้าแต่ว่าชื่อของเขานั้นเธอขานได้เพียงในใจ

‘พลอยรักคุณ’ ความรู้สึกโหยไห้ในส่วนลึกของหัวใจทำให้เธอกระทำบางสิ่งที่ไม่เคยแสดงต่อเขามาก่อนในชีวิต สองมือเลื่อนมาประคองใบหน้าหล่อเหลานั้นแล้วส่งริมฝีปากแบบบางราวกลีบกุหลาบประกบจูบริมฝีปากอุ่นจัดของเจ้าของดวงหน้าคมนั้น

เตชัสหูอื้อดวงตาพร่าพรายไปชั่วขณะ ความคิดจะผละออกจากเรือนร่างเย้ายวนใจเลือนหายไปทันทีที่ริมฝีปากหยักสวยถูกประกบจูบ ความรู้สึกประหลาดล้ำในกายชายตื่นตัวขึ้นจนเกินจะยับยั้ง เขาคงคลั่งจนขาดใจหากไม่สนองตอบจุมพิตแสนรัญจวนใจนั้น!