ถูกอัลฟ่าของฉันปฏิเสธ แต่ถูกมงกุฎของฉันทวงคืน
ตอน 1
คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าธาม กำลังจัดพิธีตั้งชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ให้ทายาทของเขา
ปัญหามีอยู่เรื่องเดียว...
เขากำลังฉลองให้กับลูกที่เกิดกับลิตา หมาป่าไร้ฝูงที่เขาพาเข้ามาในฝูงของเรา
ส่วนฉัน คู่แท้ตัวจริงของเขาที่กำลังตั้งท้องทายาทของเขาได้สี่เดือน กลับเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับเชิญ
เมื่อฉันไปเผชิญหน้ากับเธอ เธอกลับใช้เล็บข่วนแขนตัวเองจนเลือดออก แล้วกรีดร้องว่าฉันทำร้ายเธอ
ธามเห็นการแสดงของเธอก็ไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาคำรามลั่น ใช้คำสั่งอัลฟ่าบีบบังคับให้ฉันจากไป พลังแห่งสายใยผูกพันของเราถูกบิดเบือนให้กลายเป็นอาวุธที่หันกลับมาทำร้ายฉันเอง
ต่อมา เธอทำร้ายฉันจริงๆ จนฉันล้มลง ขณะที่เลือดเริ่มซึมออกมาจากชุดของฉัน คุกคามชีวิตลูกของเรา เธอกลับเหวี่ยงลูกของตัวเองลงบนพรมแล้วกรีดร้องว่าฉันพยายามจะฆ่าลูกของเธอ
ธามพุ่งเข้ามา เขาเห็นฉันจมกองเลือดอยู่บนพื้น แต่เขากลับไม่ลังเลเลยสักนิด เขาช้อนลูกของลิตาที่กำลังร้องลั่นขึ้นมาในอ้อมแขน แล้ววิ่งออกไปตามหมอทันที ทิ้งให้ฉันกับทายาทที่แท้จริงของเขานอนรอความตาย
แต่ขณะที่ฉันนอนอยู่ตรงนั้น เสียงของแม่ก็ดังขึ้นในหัวผ่านกระแสจิตของเรา คนของครอบครัวกำลังรอฉันอยู่นอกเขตแดนแล้ว
เขากำลังจะได้รู้ว่าโอเมก้าที่เขาเขี่ยทิ้ง แท้จริงแล้วคือเจ้าหญิงของฝูงที่ทรงพลังที่สุดในโลก
บทที่ 1
ELIN POV:
ปลายนิ้วของฉันสั่นเทาขณะที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉียบแนบหู มันเป็นแค่อุปกรณ์ไร้ค่าของพวกมนุษย์ การสนทนาที่แท้จริงกำลังเกิดขึ้นในใจของฉัน เป็นเส้นใยความคิดที่เงียบงันและสั่นไหว เชื่อมโยงฉันกับแม่ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร
“เอลินจะทำแล้วค่ะแม่ เอลินจะทิ้งเขา” ความคิดนั้นเป็นเพียงเสียงกระซิบอันเจ็บปวดในพื้นที่อันกว้างใหญ่ของกระแสจิตของเรา กระแสจิต ของขวัญจากเทพีจันทรา ควรจะเป็นแหล่งของความอบอุ่นใจ เป็นหนทางให้สมาชิกในฝูงรู้สึกเชื่อมถึงกัน แต่คืนนี้ มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเส้นชีวิตที่ฉันกำลังจะตัดให้ขาด
แม่ของฉัน ลูน่าศิรินภาแห่งฝูงจันทรานิรันดร์ ตอบกลับมาทันที เสียงในใจของท่านเป็นเหมือนยาหม่องที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจ เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งแสงจันทร์และอำนาจโบราณ “ถึงเวลาแล้วล่ะลูกรัก แม่เป็นห่วงแทบแย่ เด็กคนนั้น ธาม...ความทะเยอทะยานของเขามันเหม็นเน่ายิ่งกว่าอาณาเขตของฝูงเขาเสียอีก ฝูงศิลาโลหิตน่ะสร้างขึ้นบนรากฐานที่ไม่มั่นคง”
“เอลินรู้ค่ะ” ฉันส่งกระแสจิตกลับไป ความโล่งใจระลอกใหญ่ซัดสาดเข้ามา ฉันกลัวมาตลอดว่าท่านจะผิดหวัง “เอลินแค่...อยากจะเชื่อว่าเขาคือคนนั้น ของขวัญจากเทพี”
“เทพีประทานทางเลือกให้เรานะเอลิน ไม่ใช่โซ่ตรวน เรารอหนูอยู่ ทั้งฝูงกำลังรออยู่”
ฉันตัดกระแสจิต ความเงียบงันที่เกิดขึ้นในหัวอย่างกะทันหันให้ความรู้สึกทั้งว่างเปล่าและเป็นอิสระ ฉันพิงซุ้มประตูหินเย็นเฉียบของห้องโถงใหญ่ ความเย็นยะเยือกซึมผ่านชุดบางๆ ของฉัน จากตรงนี้ ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ฉันมองเห็นทุกอย่าง
คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าของฉัน ธาม ยืนอยู่กลางห้อง
เขากำลังอุ้มทารก ลูกหมาป่าอายุยังไม่ถึงเดือน ห่อหุ้มด้วยผ้าขนสัตว์สำหรับพิธีกรรมของฝูงศิลาโลหิต และข้างๆ เขา คือลิตาที่กำลังยิ้มแย้มราวกับว่าเธอเป็นราชินีของโลกใบนี้
หมาป่าสาวไร้ฝูงที่เขาพาเข้ามาในอาณาเขตของเราเมื่อปีที่แล้ว
สมาชิกในฝูงกำลังโห่ร้องยินดี พวกเขายกแก้วขึ้นให้กับธาม ให้กับลูกหมาป่า และให้กับลิตา มันคือพิธีตั้งชื่อ หนึ่งในพิธีกรรมที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของฝูง การเฉลิมฉลองเพื่อทายาทของอัลฟ่า
และฉัน คู่แท้ที่ถูกลิขิตมาของเขา ผู้กำลังตั้งท้องทายาทตัวจริงของเขาได้สี่เดือน กลับเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับเชิญ ทั้งฝูงรู้ดี ความคิดที่พวกเขามีร่วมกันเป็นเหมือนเสียงฮัมเบาๆ แห่งความตื่นเต้นที่ฉันสัมผัสได้ที่ขอบประสาทสัมผัส แต่พวกเขาทุกคนกลับร่วมมือกันปิดบังเรื่องนี้จากฉัน
ความทรงจำอันขมขื่นผุดขึ้นมา วันที่ฉันพบธามที่คณะวิจิตรศิลป์ เขาเป็นเหมือนพลังแห่งธรรมชาติ อัลฟ่าที่ความทะเยอทะยานลุกโชนดั่งไฟป่า กลิ่นของเขาปะทะเข้ากับฉันเป็นอย่างแรก กลิ่นที่ผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัวของต้นสนหลังพายุฝนและกลิ่นดินเข้มๆ ชุ่มชื้น มันเป็นกลิ่นที่จิตวิญญาณของฉันจดจำได้ในทันที หัวใจของฉันเต้นรัวอยู่ในอกเหมือนจังหวะกลองที่บ้าคลั่ง และเสียงคำรามอย่างดุร้ายและหวงแหนก็ดังก้องอยู่ในส่วนลึกที่สุดของตัวตนฉัน
“ของข้า!” หมาป่าในตัวฉันกรีดร้อง
เขาก็รู้สึกเช่นกัน ดวงตาของเขา สีทองหลอมเหลว ล็อกเข้ากับดวงตาของฉัน และชั่วขณะหนึ่ง โลกทั้งใบก็เลือนหายไป เทพีจันทราได้ประทานพรให้เรา
หรือฉันแค่คิดไปเอง
ตอนนี้ การที่ได้เห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นและลูกของเธอ ความทรงจำนั้นกลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลกที่โหดร้าย
ความรู้สึกไม่สบายใจระลอกหนึ่งสั่นไหวผ่านกระแสจิตจากเบต้าของธาม รองหัวหน้าฝูงของเขา ฉันสามารถดักฟังช่องสาธารณะได้ถ้าฉันตั้งใจ
“ท่านอัลฟ่า เธอยังเป็นคู่แท้ของท่าน การทำเช่นนี้...” ความคิดของเบต้าเต็มไปด้วยความกังวล
ธามไม่แม้แต่จะหันไปมอง เสียงในใจของเขาเองนั้นเฉียบคมและเย็นชา “พักหลังนี้เธอทำตัวเป็นศัตรูกับลิตา มันก็แค่พิธี ไม่จำเป็นต้องให้เธอรู้”
“แล้วถ้าเธอรู้ล่ะครับ”
คำตอบที่ได้กลับมานั้นเฉียบแหลมและโหดร้าย เหมือนเศษน้ำแข็งที่แทงทะลุสายใยที่ยังคงเชื่อมโยงเราอยู่ “เราจะปิดบังให้นานที่สุด ถ้าถึงที่สุดแล้ว ฉันก็จะปฏิเสธเธออย่างเป็นทางการซะ”
ฉันเผลอสูดหายใจเข้าลึก เอามือปิดปากตัวเอง ปฏิเสธฉันงั้นเหรอ เขาจะตัดสายใยศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีประทานให้เราด้วยพระองค์เองงั้นเหรอ เพื่อพวกนั้นน่ะนะ
สมาชิกในฝูงที่อยู่รอบๆ ลิตากำลังประจบประแจงเธอ “อัลฟ่าของเราช่างเมตตา รับหมาป่าไร้ฝูงที่น่าสงสารกับลูกกำพร้าของเธอเข้ามา” หมาป่าสาวตัวหนึ่งพูดอย่างอ่อนหวาน
อีกคนหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงเรื่องเอลินหรอกน่า ถึงเธอจะรู้แล้วจะไปไหนได้ล่ะ โอเมก้าท้องแก่จะเอาชีวิตรอดได้ยังไงถ้าไม่มีอัลฟ่าคอยคุ้มครอง เธอไม่มีวันทิ้งเขาไปหรอก”
ความตั้งใจอันแน่วแน่และเย็นชาได้ก่อตัวขึ้นในอกของฉัน เปลี่ยนความใจสลายให้กลายเป็นอย่างอื่น บางสิ่งที่แข็งแกร่งกว่า
พวกเขาทุกคนกำลังจะได้รู้ว่าพวกเขาคิดผิดมหันต์แค่ไหน
คุณอาจจะชอบ
