วันที่ฉันตาย และกลับมามีชีวิต

โทรศัพท์ของเอวาร่วงหลุดจากมือ กระแทกพื้นไม้เสียงดัง

เสียงนั้นสะท้อนความแตกสลายของความสงบในใจเธอ

“เขาว่าอะไรนะ?”

ค่ายหุ่นยนต์ของลีโอ เธอใช้เวลาหลายเดือนในการค้นคว้า กรอกใบสมัคร ทำให้ลีโอตื่นเต้น

เขาดีใจมากตอนที่ได้รับเลือก ฝันว่าจะได้สร้างหุ่นยนต์

มันไม่ใช่แค่ค่าย มันคือความหลงใหลของเขา

เธอตกลงที่จะหย่าหลอกๆ กับมาร์ค เซ็นเอกสาร ทั้งหมดนี้ก็เพื่อ “ปกป้อง” โคลอี้

และนี่คือวิธีที่เขาตอบแทนเธอเหรอ? ด้วยการฉกฉวยสิ่งที่ล้ำค่าของลูกชายพวกเขาไป?

ความไม่ยุติธรรมมันแผดเผา

ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ต่อไป? เขาคิดว่าการที่เธอยอมทำตามหมายความว่าเธอจะทนได้ทุกอย่างงั้นเหรอ?

ลีโอเริ่มร้องไห้ น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม “ผมอยากสร้างหุ่นยนต์จริงๆ นะแม่”

เอวาคุกเข่าลงแล้วดึงเขาเข้ามากอด “แม่รู้จ้ะที่รัก แม่รู้”

หัวใจของเธอเจ็บปวดแทนเขา

เธอพยายามโทรมาร์ค ตรงเข้าวอยซ์เมล ครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาไม่รับสายเธอ จงใจ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ไอจีของโคลอี้ก็สว่างวาบ

รูปของเธอ ยิ้มแย้มแจ่มใส กับเด็กผู้หญิงที่เอวาสันนิษฐานว่าเป็นหลานสาว ลิลลี่

พวกเขาอยู่ที่งานปฐมนิเทศของค่ายหุ่นยนต์

คำบรรยายของโคลอี้: “ภูมิใจในตัวหลานสาวคนเก่งของฉัน ลิลลี่ ที่ผ่านการปฐมนิเทศค่ายหุ่นยนต์ได้อย่างฉลุย! อนาคตนักประดิษฐ์อยู่ตรงนี้แล้ว! ขอบคุณเพื่อนใจดีบางคนที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้น #ครอบครัวต้องมาก่อน #เด็กวิทย์”

คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามา: “คุณเป็นป้าที่ยอดเยี่ยมมาก โคลอี้!” “น่ารักจัง!”

ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่เอวา ความโกรธ ความอยุติธรรม

ลีโอนั่งร้องไห้อยู่ที่บ้าน และโคลอี้กำลังเฉลิมฉลองโอกาสที่ถูกขโมยไปของเขาอย่างเปิดเผย

เอวาคว้ากุญแจ “ไปกันเถอะลีโอ เราจะไปที่ค่ายนั่นกัน”

ความมุ่งมั่นฉายชัดบนใบหน้าของเธอ

พวกเขาขับรถไปที่ศูนย์เยาวชนซึ่งเป็นสถานที่จัดค่าย

รถของมาร์คจอดอยู่ในลานจอดรถ

พวกเขาพบเขาใกล้ทางเข้า กำลังหัวเราะอยู่กับโคลอี้และลิลลี่

“มาร์ค!” เสียงของเอวาแหลมคม

เขาหันมา รอยยิ้มของเขาจางลงเมื่อเห็นเธอและลีโอ

“เอวา? คุณมาทำอะไรที่นี่? คุณกำลังสร้างเรื่องนะ” น้ำเสียงของเขารำคาญ

ลีโอ ซึ่งกล้าขึ้นเมื่อมีเอวาอยู่ด้วย ก้าวไปข้างหน้า

“นั่นที่ของผมนะพ่อ! ผมได้ก่อน!”

เสียงเล็กๆ ของเขาสั่น แต่แฝงไปด้วยความท้าทาย

มาร์คย่อตัวลง เสียงของเขาหวานหยดย้อย แบบที่เขาใช้เมื่อเขาเจ้าเล่ห์ที่สุด

“ลีโอ ลูกรัก แม่ของลิลลี่กำลังลำบากมากเลยนะ เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แล้วลิลลี่ก็อยากมาที่นี่มากๆ เลย ลูกเป็นเด็กใจดีใช่ไหม? ลูกให้โอกาสลิลลี่ได้ไหม? เป็นเหมือนพี่ชายที่ดีไง”

ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง เขากำลังขอให้ลีโอเสียสละความฝันของตัวเองเพื่อคนแปลกหน้า

“ไม่!” ลีโอพูด กระทืบเท้า “มันเป็นค่ายของผม!”

เขาไม่ค่อยจะดื้อ นี่หมายความว่ามันสำคัญกับเขามาก

หน้าของมาร์คแข็งกระด้าง หน้ากากอ่อนโยนหายไป

“ลีโอ อัครเดช พอได้แล้ว! อย่าเห็นแก่ตัว แม่ของลูกต้องสอนมารยาทให้ดีกว่านี้แทนที่จะเอาแต่เรื่องไร้สาระใส่หัว”

เขาจ้องเอวา “นี่เป็นความผิดของคุณ”

ลีโอร้องไห้โฮ เสียงดัง สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ

เอวาดึงเขาเข้ามาใกล้ ปกป้องเขาไว้

เธอรู้สึกโกรธจัดจนเป็นแรงกดดันในอก

แต่เธอจำชาติที่แล้วได้ ความโกรธที่ระเบิดออกมาของเธอไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เธอหายใจเข้าลึกๆ กดมันลงไป

“มาร์ค” เธอพูด เสียงของเธอคงที่อย่างน่าประหลาดใจ “ได้โปรด คืนที่ของลีโอให้เขาเถอะ มันสำคัญกับเขามาก ฉัน... ฉันขอร้องคุณ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเคยขอร้องอะไรคุณ”

มาร์คหันไปทางอื่น มีแววของบางอย่าง—ความรู้สึกผิด?—ในดวงตาของเขา

มันหายไปเร็วเท่ากับที่มันปรากฏ

“มันสายไปแล้ว ที่นั่งเต็มแล้ว” เขาพึมพำ แล้วเหมือนจะคิดได้ “นี่ ผมจะซื้อชุดเลโก้สตาร์วอร์สชุดใหม่ที่ลีโออยากได้ให้ นั่นเจ๋งกว่าอีกใช่ไหม?”

เขาไม่เข้าใจ เขาจะไม่มีวันเข้าใจ

ของเล่นเพื่อแลกกับความฝันที่แตกสลาย

เอวารู้สึกสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง

เขาจะให้ความสำคัญกับโคลอี้เสมอ ครอบครัวของเธอ ความต้องการของเธอ

เอวากับลีโอจะเป็นรองเสมอ

“ผิดหวังจนใจสลาย” ยังไม่ใกล้เคียงกับความรู้สึกของเธอเลย

เอวาพยายามจะผลักมาร์คเข้าไปคุยกับผู้อำนวยการค่าย บางทีอาจจะมีความผิดพลาด หรือมีรายชื่อสำรอง

“ขอโทษนะคะ” เธอพูด พยายามจะไปที่โต๊ะลงทะเบียน

มาร์คคว้าแขนเธอไว้ แรงบีบของเขาแรงอย่างน่าประหลาดใจ

พนักงานรุ่นน้องสองคนจากบริษัทสถาปนิกของเขา ซึ่งดูเหมือนจะมากับเขาด้วย ขยับมาขนาบข้างเขา ดูอึดอัดแต่ก็เชื่อฟัง

“เอวา อย่าสร้างเรื่อง” มาร์คกระซิบ “คุณกำลังทำให้ตัวเองอับอาย และลีโอด้วย”

“ปล่อยฉันนะ มาร์ค!” เอวาตะโกน พยายามดึงแขนออก “ลีโอสมควรได้ที่นั่งนั้น!”

เธอสะดุด เกือบจะล้ม เสียงของเธอแตกพร่าด้วยความเจ็บปวดที่ไม่มีใครได้ยิน

ผู้อำนวยการค่ายมองมาอย่างเป็นห่วง แต่มาร์คโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

มาร์คมองเธอ ขบกรามแน่น

เขาคงกำลังคิดถึงพ่อของโคลอี้ “หนี้” ที่เขาเป็นอยู่

การ “เสียสละ” ความสุขของลีโอครั้งนี้ ในความคิดที่บิดเบี้ยวของเขา เป็นส่วนหนึ่งของการชดใช้หนี้นั้น

ปกป้องโคลอี้ แม้จะต้องแลกด้วยความสุขของลูกชายตัวเอง

สถาปนิกรุ่นน้องค่อยๆ แต่หนักแน่นพาเอวาและลีโอที่กำลังร้องไห้ไปยังทางออก

เอวา ผู้พ่ายแพ้ หยุดที่โต๊ะลงทะเบียนระหว่างทางออก

“ลูกชายของฉัน ลีโอ วงศ์วิวัฒน์-อัครเดช เขาได้รับการตอบรับ...”

ผู้ประสานงานค่าย ผู้หญิงหน้าตาใจดี มองเธออย่างเห็นใจ “ฉันเสียใจด้วยค่ะ คุณเอวา คุณมาร์คโทรมาเมื่อเช้านี้ เขาบอกว่าลีโอไม่สามารถเข้าร่วมได้แล้ว และเสนอยกที่นั่งให้หลานสาวของ...หุ้นส่วนของเขา ที่นั่งเต็มหมดแล้วค่ะ”

สุภาพ เด็ดขาด แก้ไขไม่ได้

ขณะที่เอวาพาลีโอที่หัวใจสลายเดินจากไป โคลอี้เดินเข้ามาหาพวกเขา รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า

“เอวา ขอบคุณมากนะที่เข้าใจ ลีโอเป็นเด็กน่ารักมากที่ยอมให้ลิลลี่ได้โอกาสนี้ มันมีความหมายกับเธอมากจริงๆ”

เสียงของเธอหยดย้อยไปด้วยความกตัญญูจอมปลอม เธอกำลังเยาะเย้ยเธอ

มาร์คเดินมาข้างโคลอี้ โอบแขนรอบตัวเธอ

“เห็นไหม เอวา? โคลอี้เขากตัญญูนะ คุณควรจะพยายามเป็นเหมือนเธอบ้าง รู้จักผ่อนปรนมากกว่านี้”

คำพูดของเขาคือการทรยศอีกครั้ง คือการบิดมีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เอวารู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก หายใจติดขัด

ความอยุติธรรม การบงการอย่างโจ่งแจ้ง มันน่าหายใจไม่ออก

เธอแค่อยากจะพาลีโอออกไปจากที่นั่น

มาร์คยังไม่จบ “คุณชอบทำให้เรื่องมันยากอยู่เรื่อยเลย เอวา เหมือนที่คุณทำมาตลอด ถ้าคุณเข้าใจอะไรมากกว่านี้สักหน่อย เรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้น”

ข้อกล่าวหาเดิมๆ การโยนความผิดเดิมๆ

มันเป็นความผิดของเธอเสมอ ในสายตาของเขา