จุมพิตอสรพิษ: แค้นภรรยา

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นในอีกสองวันต่อมา

เอิร์ธ ศิลปินผู้เปราะบางในสามพี่น้อง แทบจะกระโจนจากโซฟาไปเปิดประตู

“เธอมาแล้ว!” เขาตะโกนเรียก เสียงสดใสเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ริมหน้าต่าง แกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ แต่สายตาของฉันจับจ้องไปที่ประตู ท้องของฉันบิดเป็นเกลียวเย็นเฉียบ

เด็กสาวที่เดินเข้ามาเป็นอย่างที่ฉันจำได้ไม่ผิดเพี้ยน

แก้ว

เธอสวมชุดเดรสเรียบๆ ที่ดูเก่าเล็กน้อยซึ่งตั้งใจจะเน้นย้ำสถานะนักเรียนทุนของเธอ ผมของเธอถูกรวบเป็นหางม้าเรียบๆ และใบหน้าของเธอก็เป็นหน้ากากที่สมบูรณ์แบบของความไร้เดียงสาและตาโต

เธอคือภาพลักษณ์ของเด็กสาวผู้ยากจนและกตัญญูที่ไม่เชื่อในโชคของตัวเอง

เธอยังเป็นอสรพิษที่โหดเหี้ยมและทะเยอทะยานที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมา

“พี่เจต! พี่ภัทร! พี่เอิร์ธ!” เธอพูด น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ

“แก้ว! มาได้ด้วย!” เจตทักทายเธอ รอยยิ้มของเขากว้างและจริงใจกว่ารอยยิ้มใดๆ ที่เขาเคยให้ฉัน

“ฉันรีบมาทันทีที่ได้ยินข่าวเลยค่ะ!” เธอพูด ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหลริน เธอชูวัตถุเล็กๆ ที่ส่องประกายขึ้นมา “ฉันชนะแล้วค่ะ! การประกวดโครงการสุดยอดนวัตกรรมเทคโนโลยีแห่งชาติ! โครงงานของฉันได้ที่หนึ่ง!”

ใบหน้าของเธอคือภาพที่สมบูรณ์แบบของความดีใจจนไม่น่าเชื่อ

ฉันมองจากเก้าอี้ของฉันขณะที่พี่ชายทั้งสามคนของฉันรุมล้อมเธอ

ฉันจำคำสาบานที่พวกเขาเคยกระซิบกับฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้

“พี่จะปกป้องเธอเสมอ บรูค”

“ความฝันของเธอก็คือความฝันของพี่”

“จะไม่มีใครสำคัญไปกว่าเธออีกแล้ว”

ตอนนี้ คำสาบานเหล่านั้นกำลังถูกมอบให้กับคนอื่น

“สุดยอดไปเลยแก้ว!” ภัทรพูด ตบไหล่เธอ “พวกเรารู้อยู่แล้วว่าเธอทำได้!”

“ขอดูหน่อยสิ” เอิร์ธพูด รับเหรียญทองจากมือเธอด้วยความเคารพที่เขามักจะสงวนไว้สำหรับงานศิลปะล้ำค่า “มันสวยมาก เหมือนเธอเลย”

แก้วหน้าแดงระเรื่อ สีชมพูอ่อนๆ ปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอ “ฉันคงทำไม่ได้ถ้าไม่ได้รับการสนับสนุนจากพวกพี่ๆ มูลนิธิที่ให้ทุนการศึกษาฉัน พวกพี่ทุกคนที่คอยให้กำลังใจ...”

เสียงของเธอขาดห้วง และน้ำตาหยดหนึ่งที่สมบูรณ์แบบก็ไหลลงมาบนแก้มของเธอ

“เฮ้ อย่าร้องไห้สิ” เจตพูดทันที เสียงของเขาต่ำและปลอบโยน เขาดึงเธอเข้ามากอดอย่างนุ่มนวล “เธอสมควรได้รับมัน เธอเก่งมาก”

ฉากนั้นช่างคุ้นเคยจนน่าคลื่นไส้

ตลอดหลายปีที่พวกเขายกย่องชมเชยฉัน มันเป็นเพียงการฝึกซ้อม การฝึกซ้อมเพื่อเธอ

ความรักที่ฉันคิดว่าเป็นของฉันเป็นเพียงของที่ยืมมา รอให้เจ้าของที่แท้จริงมาถึง

แก้วผละออกจากอ้อมกอดของเจต เช็ดน้ำตา แล้วหันมาหาฉัน รอยยิ้มของเธอหวาน แต่ดวงตาของเธอมีความลิงโลดแวบหนึ่ง

“บรูคลิน ฉันอยากให้เธอเป็นคนแรกที่รู้ เธอน่ารักกับฉันเสมอมา”

เธอเดินเข้ามาและยื่นเหรียญรางวัลให้

“ฉันอยากจะให้เหรียญนี้กับเธอ เพื่อเป็นการขอบคุณ”

สายตาของฉันลดลงไปที่เหรียญในมือของเธอ ฉันเห็นข้อความสลัก

โครงการสุดยอดนวัตกรรมเทคโนโลยีแห่งชาติ - รางวัลชนะเลิศ

ฉันรู้จักการประกวดนี้ดี ฉันเคยส่งโครงงานเข้าร่วมด้วยตัวเอง

สายตาของฉันเหลือบผ่านเหรียญรางวัลไปยังใบประกาศนียบัตรพับเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลัง

โครงงานที่ชนะ: 'AURA' - AI ทำนายผลเพื่อการจัดสรรสวัสดิการสังคม

ผู้ออกแบบ: แก้ว

แต่ผู้ออกแบบไม่ใช่แก้ว

ผู้ออกแบบคือฉัน

'AURA' คือวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของฉัน โครงงานที่ฉันทุ่มเทหัวใจและจิตวิญญาณมานานกว่าหนึ่งปี ฉันเพิ่งจะโชว์ข้อเสนอฉบับสุดท้ายให้เจตดูเมื่อเดือนที่แล้ว ภูมิใจในผลงานของฉันมาก เขาให้กำลังใจดีมาก

เขาต้องเป็นคนเอาไปให้เธอแน่ๆ

มือของฉันที่ซ่อนอยู่ในรอยพับของหนังสือ กำโทรศัพท์แน่นขึ้น ข้อนิ้วของฉันขาวซีด

“เหรียญนี่...” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันเงียบสงัดอย่างอันตราย “มันเป็นของฉัน”

คำพูดของฉันหล่นลงในห้องเหมือนก้อนหิน

เหรียญหลุดจากนิ้วที่ไร้เรี่ยวแรงของแก้วในทันใด มันกระทบพื้นหินอ่อนดังแกร๊ง ชิ้นส่วนเล็กๆ บิ่นออกไปด้านหนึ่ง

แก้วจ้องมองเหรียญที่แตกหัก ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว

“บรูคลิน... ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ” เธอพูดตะกุกตะกัก เสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด “ฉันแค่อยากจะแบ่งปันความสุขของฉันกับเธอ ถ้า... ถ้าเธอไม่ชอบ เธอก็ไม่เห็นต้อง...”

“แก้ว อย่าเลย” เจตพูด พุ่งเข้าไปอยู่ข้างๆ เธอและดึงเธอให้ห่างจากรางวัลที่แตกหักบนพื้น “อย่าแม้แต่จะพยายามเก็บมัน เดี๋ยวจะบาดมือเอา”

“ก็แค่เหรียญโง่ๆ” ภัทรพูด พลางจ้องมาที่ฉัน “พวกเราซื้อให้เธอใหม่ได้เป็นร้อยๆ อันเลยแก้ว”

เอิร์ธอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขน “ไม่เป็นไรนะ เรารู้ว่าเธอทำงานหนักแค่ไหน เธอเป็นคนที่เก่งที่สุดที่เรารู้จัก”

เขาส่งสายตาที่เต็มไปด้วยพิษสงมาทางฉัน

“บรูคลิน เธอเป็นบ้าอะไรไป แก้วมาที่นี่เพื่อแบ่งปันข่าวดี แต่เธอกลับอาละวาดเหมือนเด็กๆ”

แก้วที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเอิร์ธ เงยหน้ามองพวกเขาด้วยดวงตาที่คลอด้วยน้ำตาแห่งความกตัญญู รอยยิ้มแห่งชัยชนะเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอชั่วครู่ก่อนที่เธอจะซบหน้าลงบนไหล่ของเขา

ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าในบ้านของตัวเอง

ผู้บุกรุกในเรื่องราวความรักที่สมบูรณ์แบบของพวกเขา

พวกเขาคิดว่าฉันแค่กำลังอิจฉา พวกเขาไม่รู้อะไรเลย

ไม่ใช่แก้วที่ขโมยโครงงานของฉันไป เธอไม่ได้ฉลาดพอ

เป็นพวกเขา ต้องเป็นเจต เขาเป็นคนเดียวที่เข้าถึงและมีความรู้ทางเทคนิคที่จะส่งมันใหม่ในชื่อของเธอ พวกเขาขโมยผลงานของฉัน ความฝันของฉัน และมอบมันให้เธอในพานเงินพานทอง

“ขอโทษแก้วซะ” เจตพูด เสียงของเขาลดต่ำลงเป็นโทนข่มขู่ที่เขาใช้เมื่อเขาโกรธจริงๆ “เดี๋ยวนี้”

เขาก้าวเข้ามาหาฉัน

“ถ้าเธอไม่ขอโทษนะ บรูคลิน ฉันสาบานเลยว่าเธอกับฉันจบกัน”

ในชาติที่แล้ว ฉันคงจะพังทลาย ฉันคงจะสะอื้นและขอร้องให้ยกโทษให้ กลัวที่จะสูญเสียความรักของเขา

ฉันคงจะขอโทษในความผิดที่ฉันไม่ได้ก่อ เพียงเพื่อรักษาสันติสุข

ฉันจำเด็กสาวคนนั้นได้ ฉันจำความอ่อนแอของเธอได้

เธอตายไปแล้ว

“ไม่” ฉันพูด สบตากับสายตาที่โกรธเกรี้ยวของเขาโดยไม่สะทกสะท้าน

พี่ชายทั้งสามคนจ้องมองฉัน ความตกใจของพวกเขาชัดเจน ฉันไม่เคย ไม่เคยเลยสักครั้งในชีวิต ที่จะท้าทายเจต

แก้วแอบมองออกมาจากไหล่ของเอิร์ธ การแสดงของเธอหลุดไปชั่วขณะ เธอดูประหลาดใจอย่างแท้จริง

แล้วเธอก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เสียงของเธอสั่นอีกครั้ง

“เป็นความผิดของฉันเองค่ะ” เธอกระซิบ ดึงแขนเสื้อของพวกเขา “ฉันไม่น่ามาเลย ฉันเป็นแค่เด็กจนๆ ที่ได้ทุน ฉันไม่ใช่... ฉันไม่ใช่หนึ่งในพวกคุณ ฉันไม่คู่ควรกับความเมตตาของพวกคุณ”

มันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ!” ภัทรพูดทันที

“เธอมีค่ามากกว่าใครๆ นะแก้ว” เอิร์ธเสริม กอดเธอแน่นขึ้น

ดวงตาของเจตอ่อนลงเมื่อเขามองเธอ แล้วก็แข็งกร้าวขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาหันกลับมาหาฉัน

ความเจ็บปวดในอกของฉันเป็นความเจ็บปวดที่คุ้นเคยและทื่อด้าน

ฉันจำวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉันได้ ฉันได้รับรางวัลการออกแบบที่สำคัญครั้งแรก พวกเขาจัดงานปาร์ตี้ใหญ่ให้ฉัน

“เธอเป็นอัจฉริยะนะ บรูค” เจตพูด จูบฉันใต้แสงพลุ “อัจฉริยะของพวกเรา”

ตอนนี้อัจฉริยะของพวกเขากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว