จากอดีตสู่ชีวิตใหม่ที่อบอุ่น

รุ่งนภา POV:

ฉันมองชัชชัยด้วยความสงสัย ความอ่อนโยนในน้ำเสียงของเขาดูแปลกประหลาดเกินไป

"ฉันกินแล้วค่ะ" ฉันตอบสั้นๆ

"กินแล้วเหรอ?" ชัชชัยถามด้วยความไม่เชื่อ "เธอชอบประหยัด กินน้อยนี่นา"

คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ใช่ ฉันชอบประหยัดเงิน เพื่อที่ฉันจะได้มีเงินเก็บไว้สร้างอนาคตกับเขา เพื่อที่ฉันจะได้มีเงินไปเรียนต่อ

แต่ในชีวิตที่แล้ว เงินทั้งหมดของฉันถูกใช้ไปกับค่ารักษาพยาบาลของพัชรา และถูกใช้ไปเพื่อส่งเสริมหน้าที่การงานของชัชชัย

ตอนนี้ฉันจะเรียนต่อ ฉันต้องการเงินทุนก้อนนั้น

"คุณชัชชัยคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เงินที่เราเก็บไว้สำหรับค่าเทอมของฉัน คุณคืนฉันมาได้แล้วนะคะ"

ชัชชัยชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาซีดเผือด

"เงินอะไรของเธอ?" เขาสติแตกเล็กน้อย

"เงินที่เราเก็บไว้สำหรับค่าเทอมมหาวิทยาลัยของฉันไงคะ หรือคุณลืมไปแล้ว" ฉันพูดอย่างใจเย็น

"ผม.. ผมเอาไปใช้จ่ายให้พัชราหมดแล้ว" เขาตอบเสียงเบา

ฉันยิ้มเยาะในใจ ฉันรู้ดีว่าเขาจะต้องพูดแบบนี้

"งั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันพูด "ฉันจะปิดประตูพักผ่อนแล้วนะคะ"

"เดี๋ยวก่อนสิรุ่ง! พรุ่งนี้ผมจะเอาไปคืนให้" ชัชชัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีโทสะ "ทำไมเธอถึงได้เห็นแก่ตัวขนาดนี้ ทำไมเธอถึงได้คำนวณทุกอย่างอย่างถี่ถ้วนขนาดนี้"

ฉันหัวเราะในลำคอ "เงินของฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะเรียกกลับคืนมาไม่ใช่เหรอคะ"

ชัชชัยหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไร ฉันเห็นความโกรธในแววตาของเขา

ฉันเบื่อหน่ายกับการโต้เถียงกับเขาแล้ว

ฉันปิดประตูลงอย่างแรง โดยไม่สนใจเสียงบ่นของชัชชัยที่อยู่หน้าประตู

ในอีกไม่กี่วันต่อมา ฉันรวบรวมของใช้ส่วนตัวบางอย่างที่ไม่มีค่าอะไรออกมาขาย ฉันขายมันไปให้ร้านรับซื้อของเก่า ได้เงินมาไม่กี่ร้อยบาท

ฉันเก็บเงินนั้นไว้เป็นค่าเดินทาง

ฉันกำลังจัดกระเป๋าอยู่ ชัชชัยก็เดินเข้ามาในห้องของฉันโดยไม่เคาะประตู

"นี่เงินของเธอ!" เขายื่นธนบัตรปึกหนึ่งให้ฉันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ฉันรับเงินมาและพยักหน้าเบาๆ "ขอบคุณค่ะ"

ชัชชัยจ้องมองฉันด้วยความสงสัย สายตาของเขาเลื่อนไปที่กระเป๋าเดินทางของฉัน

"เธอ... กำลังจะไปไหน" เขาถาม

"ฉันจะย้ายไปอยู่บ้านเก่าสักพักค่ะ" ฉันตอบเลี่ยงๆ "พอคุณชัชชัยกับพัชราไปกรุงเทพฯ แล้ว ฉันก็จะย้ายกลับมา"

ชัชชัยถอนหายใจ "เธอไม่ต้องเก็บเสื้อผ้าหรอก ผมจะไปกับพัชราก่อน"

ฉันยังคงเก็บเสื้อผ้าต่อไป โดยไม่สนใจคำพูดของเขา

ชัชชัยดูจะหงุดหงิดกับท่าทีของฉัน "รุ่ง... เธอเปลี่ยนไปมากนะ"

ฉันหันหน้าหนีไป ไม่อยากให้เขารู้ความจริง ฉันไม่อยากให้เขาบังคับให้ฉันแต่งงานกับเขา

ฉันอยากจะหนีจากคนสองคนนี้ให้เร็วที่สุด

"ฉันแค่อยากจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยค่ะ" ฉันตอบ "พอคุณชัชชัยไปแล้ว ฉันก็จะย้ายกลับบ้านเก่า"

ชัชชัยถอนหายใจ "พัชราเขาอยากไปกรุงเทพฯ มากเลย เขาอยากไปเที่ยวในเมืองหลวง"

"แล้วคุณชัชชัยจะให้ฉันเดินทางไปกรุงเทพฯ คนเดียวเหรอคะ" ฉันถาม

"เปล่าหรอก ผมจะจัดการเรื่องที่พักให้เธอก่อน แล้วอีกสองสามเดือนผมจะมารับเธอไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ" ชัชชัยพูด

ฉันพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย

ฉันจำได้ว่าในชีวิตที่แล้ว เขาใช้คำพูดแบบนี้มาหลอกฉันกี่ครั้ง เขาสัญญาว่าจะมารับฉัน แต่เขาก็ไม่เคยมา

เขาไม่เคยรักษาสัญญาเลย

ชัชชัยมองฉันด้วยความประหลาดใจ เขาดูเหมือนจะรู้สึกอึดอัดกับความเงียบของฉัน

"รุ่ง... ทำไมเธอถึงได้เงียบขนาดนี้" ชัชชัยถาม

"ฉันเหนื่อย" ฉันตอบสั้นๆ

"พรุ่งนี้เราไปถ่ายรูปสตูดิโอด้วยกันไหม?" ชัชชัยถาม

ฉันนึกถึงแผนของฉันสำหรับวันพรุ่งนี้ ฉันต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหาร

ฉันกำลังจะปฏิเสธ แต่พัชราก็เดินเข้ามาในห้องของฉัน เธอกอดแขนชัชชัยอย่างออดอ้อน

"ชัชชัยคะ พัชไปถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ" พัชราถาม

ชัชชัยลูบหัวพัชราเบาๆ "ได้สิครับ"