จากอดีตสู่ชีวิตใหม่ที่อบอุ่น
ตอน 1
"รุ่ง! เธอยังไม่เสร็จอีกเหรอ? พัชราปวดท้องมากเลยนะ!"
เสียงตะคอกของชัชชัยดังลั่นสำนักงานเขต ฉันมองดูชายคนรักที่กำลังประคองน้องสาวบุญธรรมของฉันด้วยความห่วงใย ภาพความทรงจำอันโหดร้ายในชาติที่แล้วไหลย้อนกลับมาตอกย้ำความเจ็บปวด
ในวาระสุดท้ายของชีวิตก่อน เมื่อรถพุ่งเข้ามาชนเรา เขากลับเลือกผลักฉันออกไปรับแรงกระแทก เพื่อปกป้องพัชราไว้ในอ้อมกอด ปล่อยให้ฉันนอนจมกองเลือดอย่างโดดเดี่ยว แม้แต่ลูกชายแท้ๆ ของฉันยังพูดใส่หน้าศพแม่ว่า "น้าพัชดีกว่าแม่" ความรักและความภักดีของฉันช่างไร้ค่าสิ้นดี
"รุ่ง! รีบๆ เซ็นสิ ฉันจะพาพัชราไปนั่งพัก" เขาโยนเอกสารทะเบียนสมรสใส่หน้าฉันด้วยความรำคาญ
ฉันหยิบปากกาขึ้นมา แววตาที่เคยโง่เขลาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า
ในช่อง 'ชื่อคู่สมรส' ฉันไม่ได้เขียนชื่อตัวเอง
แต่บรรจงเขียนชื่อ "พัชรา เจริญสุขสกุล" ลงไปแทน
อยากรักกันมากใช่ไหม? ได้... ชาตินี้ฉันจัดให้
บทที่ 1
รุ่งนภา POV:
"เร็วเข้า! มีคิวอีกเยอะนะ!" เสียงพนักงานที่เขตดังขึ้นอย่างหงุดหงิด ฉันมองไปยังกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะ เอกสารสำคัญที่ติดตาตรึงใจฉันตลอดชั่วชีวิตที่แล้ว นี่คือโอกาสสุดท้ายของฉันที่จะเขียนเรื่องราวของตัวเองใหม่
ฉันจำได้ดีถึงความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวที่ฉันต้องทนอยู่ในชีวิตก่อน ฉันเป็นแค่เด็กกำพร้าที่โชคดีได้เข้ามาอยู่ในบ้านของตระกูลเจริญสุขสกุล ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อความรักของเขา ชัชชัย นายตำรวจอนาคตไกล เขาสุภาพและอบอุ่นเสมอ แต่ความอบอุ่นนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับฉันคนเดียว
ภาพความทรงจำเมื่อนานมาแล้วแล่นเข้ามาในหัวของฉัน
ในชีวิตที่แล้ว ฉันได้แต่งงานกับชัชชัย แต่เขากลับเอาแต่สนใจพัชรา น้องสาวบุญธรรมของฉัน ซึ่งเป็นลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเจริญสุขสกุล พัชราแกล้งทำเป็นสาวน้อยบอบบาง ขี้โรค และไร้เดียงสาเสมอเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชัชชัย
"รุ่ง! เธอยังไม่เสร็จอีกเหรอ? พัชราปวดท้องมากเลยนะ" เสียงหงุดหงิดของชัชชัยดึงฉันกลับมาจากอดีต เขายังคงเป็นชัชชัยคนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง
ฉันมองไปที่เขาซึ่งกำลังประคองพัชราอยู่ พัชราหน้าซีดเล็กน้อย แต่แววตาของเธอกลับซ่อนความพึงพอใจไว้ ช่างเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน
"ชัชชัย ฉันปวดท้องจังเลยค่ะ" พัชราพูดเสียงอ่อน ชัชชัยลูบหลังเธอเบาๆ ด้วยความห่วงใย
ฉันจำได้ว่าในชีวิตที่แล้ว เขาปฏิบัติกับฉันแบบนี้ไม่เคยเกินสามครั้งเลยกระมัง
"คุณชัชชัยคะ คุณรุ่งยังไม่กรอกเอกสารเสร็จเหรอคะ" พัชราแกล้งถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ตาของเธอกลับเหลือบมองมาที่ฉันอย่างเยาะเย้ย
ชัชชัยถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาโยนเอกสารมาให้ฉัน "รุ่ง! เธอก็จัดการไปก่อนสิ พัชราไม่สบายนะ"
ฉันรับเอกสารมาอย่างเงียบๆ หัวใจของฉันเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นกับโอกาสที่จะหลุดพ้นจากวังวนนี้
ฉันมองไปที่ปากกาในมือ น้ำหนักของมันดูเหมือนจะหนักกว่าครั้งไหนๆ
สายตาชัชชัยยังคงจับจ้องอยู่ที่พัชรา พัชราสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ชัชชัยเคยบอกว่าเขาชอบ พัชราชอบแต่งตัวตามรสนิยมของชัชชัยเสมอ เธอชอบแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉัน
"ไปเถอะค่ะชัชชัย ไปดูพัชราก่อน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันไม่อยากให้ใครเห็นความรู้สึกที่แท้จริงของฉันในตอนนี้
ชัชชัยพยักหน้าอย่างโล่งอก "เธอจัดการเอกสารไปก่อนนะ ฉันจะพาพัชราไปนั่งรอข้างนอก"
"ค่ะ" ฉันตอบสั้นๆ
เขาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองฉันเลยแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่คำถามว่าฉันสบายดีไหม หรือฉันเหนื่อยบ้างหรือเปล่า
ลมหายใจที่ฉันกลั้นไว้ถูกปล่อยออกมาอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดในชีวิตที่แล้วยังคงฝังลึกอยู่ในใจฉัน ฉันจำได้ว่าในชีวิตที่แล้วฉันต้องนอนอยู่โรงพยาบาลคนเดียว ในขณะที่ชัชชัยอยู่ดูแลพัชราที่แกล้งป่วย
ฉันจำได้ถึงคำพูดของลูกชายในชีวิตที่แล้ว "แม่ไม่เหมือนน้าพัชนะครับ น้าพัชสวยและแม่ก็ไม่เห็นแก่ตัวเหมือนแม่" คำพูดนั้นเจ็บปวดเกินกว่าที่ฉันจะรับไหว และสามีของฉันก็ไม่ได้ปกป้องฉันเลย
ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเลือด
พอแล้ว ฉันจะไม่ยอมกลับไปเป็นรุ่งนภาคนเดิมอีกแล้ว
ฉันกำปากกาแน่น วางลงบนช่องว่างที่ระบุชื่อผู้สมรส "พัชรา เจริญสุขสกุล" ฉันเขียนชื่อนั้นลงไปอย่างบรรจง ไม่มีความลังเล ไม่มีความเสียดาย มีเพียงความโล่งใจอย่างประหลาด
"ฉันจะทำให้ความปรารถนาของนายเป็นจริงนะชัชชัย" ฉันพึมพำกับตัวเอง
เมื่อเอกสารเสร็จสมบูรณ์ ฉันยื่นมันให้พนักงาน พนักงานตรวจดูเรียบร้อยแล้วยื่นเอกสารอีกชุดให้ฉัน
ฉันเดินออกมาจากสำนักงานเขตพร้อมกับเอกสารในมือ ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความรู้สึกโล่งอกที่ท่วมท้น หัวใจของฉันรู้สึกเบาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าภาระอันหนักอึ้งที่แบกมานานได้ถูกปลดปล่อยออกไป
ฉันนึกย้อนไปถึงชีวิตที่แล้ว พัชรา เจริญสุขสกุล ลูกสาวแท้ๆ ของบ้านที่รับเลี้ยงฉัน เธอเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย พ่อแม่รักและตามใจเธอทุกอย่าง ในขณะที่ฉันเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง
พัชราใช้คำพูดหวานๆ เพื่อเอาใจชัชชัย ชัชชัยเชื่อทุกคำพูดของเธอและไม่เคยฟังฉันเลยสักครั้ง
ฉันจำได้คำพูดของแม่บุญธรรมที่เคยพูดกับฉัน "รุ่ง พัชราเขาร่างกายไม่แข็งแรง หอบง่าย เธอต้องดูแลเขาให้ดีนะ" แม้แต่คำพูดเหล่านั้นก็เต็มไปด้วยความลำเอียง
ฉันยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเองในอดีต
ตอนนี้ฉันจะเลือกทางเดินของฉันเอง ฉันจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง
ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบฉันอีกแล้ว
ฉันเริ่มเดินออกไปจากสำนักงานเขตแห่งนั้น โดยไม่หันกลับไปมองชัชชัยและพัชราอีก
ชีวิตใหม่ของฉันเริ่มต้นขึ้นแล้ว
คุณอาจจะชอบ
