ได้เกิดใหม่ข้าจะร่ำรวย

"เจ้ายังเดินไหวใช่รึไม่"

เดินขึ้นเขามาได้ไม่ถึงเค่อ สามีออปป้าป้ายแดงของนางก็หยุด และหันมาถามนางเป็นรอบที่10 ใช่คะนางเดินได้ครึ่งเค่อสามีก็จะถามและหยุดพัก เฮ้อชาตินี้จะถึงไหมนะนางล่ะอยากจะร้องไห้ ร่างกายนางแค่อ่อนเพลียเล็กน้อย แต่สามีทำอย่างกับนางป่วยหนักถ้าแบกนางเดินได้ คงแบกนางขึ้นเขาไปนานแล้ว ดีนะมีบุตรสาวมาด้วยไม่งั้นนางได้เขินอายมากกว่านี้แน่ คนอะไรหล่อละมุนมากแม่

"ท่านพี่ท่านจะหยุดถามข้าแบบนี้แล้วเราจะได้ขึ้นเขาไหมเจ้าค่ะ ถ้าข้าไม่ไหวเอาเป็นว่าข้าจะรีบบอกนะเจ้าค่ะ" อิงอิงค้อนสามีอย่างแรงเขาช่างห่วงนางจนโอเวอร์

"!!กรี๊ดดดด!!!...ท่านพี่หยุดก่อนเจ้าค่ะ หยุด! "

"น้องหญิงเจ้าเป็นอะไรเจ็บตรงไหน?"

"ท่านแม่ท่านร้องกรี๊ดทำไมเจ้าค่ะ"

"ท่านพี่ เหมี่ยวเมียวข้าเจอผักสมุนไพรแล้ว"

นางชี้ไปยังต้นกระเพราแดง แถมยังมีต้นพริกกะเหรี่ยงเต็มไปหมด นี้เพียงแค่ป่าชั้นนอกยังมีผักและเครื่องเทศให้นางเยอะแบบนี้ ไม่รู้เข้าไปในป่าชั้นในจะเจอะกับอะไรมั้งนะ

"น้องหญิงผักพวกนี้กินได้ด้วยเหรอ” อี่หมิงมึนงงผักพวกนี้ขึ้นเต็มป่า แต่ไม่เคยเห็นมีใครเก็บไปทำอาหาร

“พี่ว่าเจ้าอย่าเอาไปเลยเชื่อพี่เถอะ”

"หยุดเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องบอกข้ามาช่วยข้าเก็บผักพวกนี้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

นางหันกลับมามองเขาและสั่งให้เขาเก็บผักประหลาดนั้น อี่หมิงไม่อยากขัดใจภรรยาได้แต่ทำตามนางบอก ช่างเถอะเดียวค่อยๆสอนนางนางเพิ่งเข้าป่า อาจจะไม่ค่อยรู้จักผักป่าบางชนิดอี่หมิงได้แต่คิด

"พอแล้วเจ้าค่ะ เท่านี้ก็เยอะมากแล้ว” เมื่อได้พริกกับกระเพราเยอะสมควร อิงอิงก็เริ่มชวนสามีและบุตรสาวเข้าป่าด้านในต่อ

"ท่านแม่รู้จักผักป่าพวกนี้ด้วยรึเจ้าค่ะ” เหมี่ยวเมียวเอียงคอถามอย่างน่ารัก

"ต้นแดงๆนี้เรียกว่ากระเพราแดง มันมีกลิ่นหอมเอาใบมาทำอาหารได้ ส่วนต้นก็ต้มทำยาได้เช่นกันช่วยขับลม ส่วนเม็ดเล็กสีเขียวสีแดงนี้เรียกพริกกระเหรี่ยง มันค่อนข้างเผ็ดเจ้ายังเด็กคงกินไม่ได้" อี่หมิงฟังเสียภรรยาเจื้อแจ้วตลอดทาง

"เจ้ากับเหมี่ยวเมียวหาผักอยู่แถวๆนี้รอพี่กลับมานะ พี่จะเข้าไปล่าสัตว์ด้านในอย่าเดินไปไหนไกลรู้ไหม"

"เจ้าค่ะท่านเองก็ระวังตัวด้วยนะเจ้าค่ะ” คล้อยหลังสามีอิงอิงก็จูงมือบุตรสาว เดินตรงไปริมน้ำตก

"อ่า^-^ช่างงดงามยิ่งนัก เจ้าคิดเช่นแม่รึไม่เหมี่ยวเมียว?"

ภาพตรงหน้านางหาไม่ได้อีกแล้วในภพที่เธอจากมา น้ำตกที่ใสจนเห็นปูปลาแหวกว่าย ต้นไม้ใบหญ้าที่เขียวชะอุ่มนี้มันบริสุทธิ์สุดๆไปเลย

"ท่านแม่ข้าเล่นน้ำได้ไหมเจ้าค่ะ"

"เด็กดีถ้าเจ้าสัญญาว่าจะเล่นแค่ด้านข้าง แม่ก็ไม่ว่าอะไรเจ้า” อิงอิงยิ้มอย่างอ่อนโยน เล่นรอแม่แถวนี้นะแม่จะเดินดูผักรอบๆ

"เจ้าค่ะท่านแม่ เย้ๆ ข้าจะจับปลาให้ท่านแม่นะเจ้าค่ะ อิอิ”

อิงอิงเดินไปรอบๆบริเวรน้ำตก เอ๋!!..ว่าแต่ท่านยมบอกจะให้ท่านยมอีกตนมาอยู่กับข้า แล้วเราจะให้ท่านยมอยู่ในร่างของสัตว์ตัวไหนดีนะ เสือชีตาร์ หมีแพนด้า แมว รึว่าหมาดีนะ ...!!ใช่แล้วคิดออกแล้ว เอาเป็นนกแก้วดีกว่าอย่างน้อยก็สื่อสารกับสามีและลูกเธอได้ด้วย ฮ่าๆๆๆข้านี้ก็ฉลาดนะ เอาสัตว์อื่นสามีและลูกของเธอคงไม่เข้าใจเวลาพูด เอ๊ะ..นั้นมันต้นอะไรนะ...หรือว่า?

"นี้มันใช่จริงๆด้วย...กรี๊ดดดดเงินจ๋าพี่มาแล้วฮ่าๆๆๆๆ"

สมุนไพรห้ามเลือดถ้าจะถามว่าทำไมนางถึงรู้จัก ต้องขอบคุณอาม่าของเพื่อนสนิทของลูกปลา อาม่าชอบสอนเรื่องสมุนไพรให้เธอกับหมวยเล็ก ฟังทุกครั้งที่เธอไปบ้านหมวยเล็กและนี้คือสิ่งที่อาม่าพยายามยัดเยียดความรู้ให้ มันคือต้นฉั่งฉิกเป็นยาห้ามเลือดแถมยังมีสรรพคุณมากมาย สงสัยชาวบ้านแถวนี้ยังไม่ค่อยมีใครรู้จัก นางจะลองเอาไปเสนอขายตามร้านยาดู

ด้านอี่หมิงวันนี้เขาล่าได้กระต่ายป่ามา2ตัวกับไก่ป่าอีก3ตัว ขณะที่เดินกลับมาถึงยังจุดที่ทิ้งภรรยาและบุตรสาวไว้ เขาเห็นเพียงบุตรสาวที่เล่นน้ำอยู่เพียงคนเดียว แล้วอิงอิงไปไหน เขาวางสัตว์ที่ล่ามาได้ลง

"เหมี่ยวเมียวท่านแม่ไปที่ใดแล้ว?"

"ท่านพ่อกลับมาแล้วรึเจ้าค่ะ ท่านแม่เดินไปทางนู้นเจ้าค่ะ ท่านแม่บอกให้ข้าเล่นน้ำได้" นางกลัวท่านพ่อจะดุ ถ้าท่านแม่อนุญาติท่านพ่อจะไม่ดุ ด้านที่นางชี้ไปนั้นเดินอ้อมทางน้ำตกไปด้านหลัง

"เจ้าเล่นอยู่ตรงนี้นะเดียวพ่อไปตามท่านแม่เจ้าก่อน"

"เจ้าค่ะ"

"น้องหญิงนั้นเจ้ากำลังทำอะไร" อี่หมิงเห็นภรรยาสาวนั่งลงพยายามขุดต้นอะไรสักอย่าง อย่างระมัดระวังและดูนางจะตั้งใจเป็นอย่างมาก

"ท่านพี่มาแล้วรึเจ้าค่ะพอดีเลย ท่านมาช่วยข้าขุดต้นพวกนี้ก่อน ว่าแต่ท่านพี่รู้จักต้นนี้รึไม่?" อิงอิงลองสอบถามสามีนางดูก่อน

"พี่ไม่รู้จักนะน้องหญิง มันคือต้นอะไรแล้วเจ้าจะเอาไปทำอะไรเยอะขนาดนั้น” อี่หมิงเห็นต้นที่ถูกขุดออกมาแล้วบ้างส่วน แทบจะล้นตะกร้าสะพายแล้วนี่นางยังจะขุดอีกเหรอ?

"พอก่อนไหมน้องหญิงไว้เราค่อยกลับมาขุดอีก ของเต็มตะกร้าแล้วเจ้าจะหนักได้"

"ท่านอย่ากลัวว่าข้าจะหนักเลยเจ้าค่ะ นี้คือไข่มุกแห่งสมุนไพรเงินทั้งนั้น ข้าจะเอาไปเสนอขายที่ร้านยาในวันพรุ่งนี้"

"เจ้าต้นนี้ขายได้จริงรึน้องหญิง?" อี่หมิงรู้สึกตื่นเต้นถ้าเป็นไข่มุกแห่งสมุนไพร อย่างน้อยต้องได้หลายอีแปะแน่ ตั้งแต่ภรรยาเขาฟื้นจากป่วยไข้รอบนี้ช่างต่างจากเมื่อก่อนนัก แต่นางที่เป็นอยู่ตอนนี้ช่างงดงามนัก อิงอิงที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาขุดไม่ได้รับรู้ถึงสายตาหวานเยิ้มของสามีที่จ้องมองมาที่นาง

"เร่งมือเข้าท่านพี่นี้ก็สายมากแล้ว ข้าเริ่มหิวข้าวแล้วด้วยจะได้รีบลงเขากัน"

อิงอิงเอ่ยน้ำเสียงเข้ม ให้ตายเถอะ...นางแอบบ่นสามีในใจก็คุณสามีเล่นมานั่งจ้องหน้าแบบนี้ หัวใจจะละลายยิ่งหล่อๆแบบนี้โอ๊ยนึกว่าอี มิน-โฮ ฮ่าๆๆๆๆ

"ขอรับๆ...นายหญิงข้าน้อยจะรีบทำงานขอรับ" อี่หมิงล้อภรรยา อ่าทำไมมันรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจกันนะ นี้เขาหลงรักภรรยาตัวเองซ้ำๆอีกรอบแล้วใช่ไหม

"ท่านพ่ออออ...ท่านแม่.... พวกท่านอยู่ที่ไหนกัน?"

เสียงเหมี่ยวเมียวตะโกนก้องป่า นางไม่กล้าเดินออกจากจุดที่ท่านพ่อสั่งไว้ นางกลัวหลงกับท่านพ่อท่านแม่ นางเล่นน้ำจนเหนื่อยแล้วท่านพ่อท่านแม่ก็ยังไม่กลับมา

"เหมี่ยวเมียว พ่อกับท่านแม่เจ้ากลับมาแล้วเด็กดี"

อี่หมิงสะพายตะกร้าใส่สมุนไพรมาจนเต็มตะกร้า อิงอิงที่เดินตามหลังสามีมาก็รีบเดินไปหาบุตรสาว ก่อนจะพากันเก็บของและสัตว์ที่ล่ามาได้ใส่ตะกร้าสะพายที่เหลืออีกใบ

"ป่ะเหมี่ยวเมียวกลับบ้านกัน วันนี้ท่านแม่จะทำอาหารอร่อยๆให้เจ้าทาน” อิงอิงเดินจูงมือบุตรสาว มีสามีที่สะพายตะกร้าทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เขาไม่ยอมให้ภรรยาต้องเหนื่อย

"เจ้าค่ะท่านแม่...ท่านพ่อเรารีบกลับบ้านกันเถอะข้าหิวแล้ว อิอิ"

"เจ้าตัวตะกละ” อี่หมิงได้แต่ล้อบุตรสาว ฮ่าาาาาเสียงหัวเราะของสามคนพ่อแม่ลูกดังลั่นป่า