อุ้มรักเจ้านายใจร้าย

แต่อย่านึกเชียวนะว่าเขาจะพิศวาสอะไรเธอจนไม่ยอมหาเลขาคนใหม่มาแทนซักที เหตุผลเดียวที่เธอยังคงรั้งเก้าอี้หน้าห้องของเขาได้เหนียวแน่นนั่นก็คือ...ความอึด ถึก ทน รถสิบล้อวิ่งชนยังไม่ตาย นี่แหละ

แน่ล่ะสิ ก็ใครมันจะไปทนมือทนปากทนนิสัยเจ้านายประสาทแดกอย่างเขาได้ล่ะ เลขาคนก่อนหน้าเธอนั่นไงพยานชั้นเยี่ยม ถ้าไม่ชิงป่วยตายไปก่อน ก็ล้วนแล้วแต่โดนไล่ตะเพิดออกไปหางานใหม่ ไม่ก็โดนเด้งไปอยู่แผนกอื่น เพราะทำงานไม่ถูกใจพระเดชพระคุณท่านนี่แหละ ยังไม่นับเลขาคนก่อนหน้าอีกเกือบสิบคนที่ไม่ผ่านด่านอรหันต์เพราะเหตุผลต่างๆ กันไป

มีก็แต่เธอนี่ไง ตอนแรกว่าจะมาสมัครทำงานเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ตามที่เคยร่ำเรียนมา แต่ผีดันผลักให้ต้องมารับตำแหน่งเลขาจำเป็นเพราะว่าตอนนั้นหาคนมาแทนไม่ได้ จะปล่อยให้ตำแหน่งนี้ว่างก็ไม่ได้อีก เพราะนายท่านจะไม่มีใครรองมือรองเท้าให้โขกสับจนทั้งบริษัทต้องวุ่นวาย

หัวหน้าฝ่ายบุคคลจึงยื่นข้อเสนอด้วยรายได้งามๆ สำหรับเด็กจบใหม่คนหนึ่งที่เพิ่งโดนเรียกตัวมาสัมภาษณ์เป็นที่แรก หลังจากรองานมาเกือบเก้าเดือน ด้วยเหตุที่ว่าเจ้าของตำแหน่งคนเก่าเพิ่งช็อกหัวใจวายเฉียบพลันจนเสียชีวิตกะทันหันคาโต๊ะทำงานก่อนวันที่เธอถูกเรียกตัวมาสัมภาษณ์เพียงแค่สองวัน ทำให้ส้มหล่นทับหัวเธอเข่งบะเริ่ม พร้อมกับฉายาใหม่ที่ใครๆ ต่างขนานนามลับหลังว่าเธอเป็น ‘เลขาผีผลัก’

เวรเอ๊ย! นี่เธอต้องขอบคุณคุณเลขาคนเก่าที่ทำหน้าที่จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตไหม ดีนะที่จิตแข็ง ไม่ค่อยกลัวผีสาง ไม่งั้นคงได้โกยเถอะโยมกันตั้งแต่วันแรกที่รู้เรื่องไปแล้ว

คนเพิ่งได้งานตอนนั้นก็คิดแค่ว่าตัวเองโชคดีที่มีงานทำ เพิ่งมารู้ตัวว่าเข้าใจผิดก็สาย เลยต้องมาติดแหงกอยู่กับเขานี่ไง แล้วหากกำลังสงสัยว่าถ้ามีเจ้านายซังกะบ๊วยขนาดนั้นทำไมไม่ลาออกไปหางานใหม่เสียล่ะ จะทนทำไม

ขอตอบตรงนี้เลยว่า หาแล้ว แต่มันหาไม่ได้ไง ไม่มีใครบ้าจี้ให้เงินเดือนเธอมากเท่าเขานี่ ขนาดขอลดเงินเดือนลงมาครึ่งหนึ่งแล้วก็ยังไม่มีใครสู้ค่าตัวอยู่ดี จะบ้าตาย

นพรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยกมือเคาะประตูห้องเพื่อนำรายงานสรุปการประชุม พร้อมกาแฟกลิ่นหอมกรุ่นเข้าไปให้คนที่นั่งหน้าหงิกในห้อง

“บอสคะ นี่ค่ะรายงานการประชุม แล้วก็กาแฟ”

“อืม วางตรงนั้นแหละ”

ดวงตาคมกริบเหลือบมองมาแวบหนึ่ง ก่อนหันไปสนใจสิ่งที่อยู่บนหน้าจอแท็ปเลตของตนต่อ

“วันนี้ผมมีนัดที่ไหนบ้าง”

“มีค่ะ เที่ยงนี้มีนัดทานข้าวกับมิสเตอร์หวังที่โรงแรมเอ็มไพร์ บ่ายโมงครึ่งมีนัดพบมิสเตอร์พอลคู่ค้ารายใหม่ที่จะมาเซ็นต์ MOU ด้วยที่บริษัทเรา บ่ายสามมีนัดไปดูสถานที่ที่จะทำโครงการใหม่แถวชานเมือง ช่วงหัวค่ำมีนัดกินเลี้ยงกับลูกค้าอีกหนึ่งเจ้าที่คลับเลาจน์แถวทองหล่อค่ะ เก้าเตรียมเอกสารต่างๆ และชุดสำหรับใส่ออกงานเย็นนี้ให้แล้วนะคะ แล้วคืนนี้บอสจะให้เก้าโทรนัดใครไปรอที่เพนท์เฮ้าส์ดีคะ”

นี่ก็อีก นอกจากจะเป็นเลขาแล้ว ต้องมาเป็นฝ่ายจัดหาคู่ควงไปยันคู่นอนให้อีกหน้าที่ นี่ยังไม่นับต้องคอยสับรางรถไฟเวลาแม่พวกสาวๆ ของเขาบุกมาหาถึงออฟฟิศ แล้วเปิดศึกแย่งชิงคุณเจ้านายเจ้าเสน่ห์ของเธออีกงานนะ

อันนั้นบอกเลยว่าน่าปวดหัวสุดๆ ยังเหลือก็แต่งานบนเตียงของเขากระมังที่เธอยังไม่โดนเจ้านายรีเควสมา

ถึงจะเย็นชา ใจร้าย ไร้หัวใจ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ภาสกฤตยึดถือมาตลอดนั่นคือเรื่องสมภารไม่กินไก่วัดให้เสียการปกครอง ถึงเขาจะเจ้าชู้เพลย์บอยแค่ไหน ก็ไม่เคยมีข่าวคาวว่าท่านประธานจ้องจะงาบพนักงานสาวคนไหนในบริษัทขึ้นเตียงให้เป็นที่ครหา

แม้ว่าจะมีพวกพนักงานสาวๆ ตั้งหน้าตั้งตาอยากจะถวายตัวกันแค่ไหน ท่านก็ไม่สน ทำให้เธอยังคงทำงานกับเขาได้อย่างสบายใจมาจนถึงทุกวันนี้โดยที่ไม่ถูกจับกินตับเสียก่อนก็เพราะเหตุนี้

เสียของชะมัด!

ยัยพลอยพราวเพื่อนซี้มักจะคอยแดกดันเธอประจำ แต่ก่อนรายนั้นเคยทำงานเป็นเซลล์ที่บริษัทเดียวกัน จนกระทั่งได้งานใหม่ไปเป็นเซลล์ขายรถที่โชว์รูมซุปเปอร์คาร์สาขาสำนักงานใหญ่เพราะงานสบายได้เงินดีกว่า แถมเจ้านายไม่โหดเท่าที่นี่ด้วย อันนี้สำคัญสุด

‘แกอุตส่าห์ได้อยู่ใกล้คนหล่อๆ รวยๆ ทั้งที ทำไมไม่ใช้เต้าใหญ่ๆ นั่นให้เป็นประโยชน์วะ ไต่ได้ไต่ เผื่อเขาเอ็นดูจนอยากให้แกดูเอ็น แล้วก็อาจจะยกขึ้นเป็นหวานใจก็ได้นะเว้ย’

หวานใจกับผีน่ะสิ

คนอื่นน่ะอาจใช่ แต่กับผู้ชายคนนี้บอกตามตรงว่าเธอไม่กล้าคิด เกิดเอาเต้าไต่แล้วพ่อเจ้าประคุณไม่เอ็นดูเล่นด้วย แต่เกิดอยากจะเลาะเอ็นเธอออกมาดูสดๆ แทนล่ะ ใครจะรับผิดชอบ

อย่าว่าแต่หวานใจเลย เอาแค่ให้เขามองมาด้วยสายตาแบบมนุษย์ทั่วไปใช้มองกันก็พอใจแล้ว ปรายตามาแต่ละที ขนหัวขนคอเธองี้ลุกเป็นแผง ไม่รู้จะโดนกินหัวตอนไหน

“ยังไม่ต้องนัดใครหรอก เพราะคืนนี้ผมอาจจะกลับดึก”

“แล้วงานเลี้ยงลูกค้าช่วงหัวค่ำวันนี้บอสจะให้เก้าไปด้วยไหมคะ” ถามไปแล้วก็แอบไขว้นิ้วภาวนาในใจ