พันศักดิ์

ที่ดินบ้านป่าก็จริงแต่มีหลักฐานการถือครองกรรมสิทธิ์ เธอไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือยยากแค้นเลยมีคนหวังจะฮุบสมบัติ

ตอนบิดามารดายังมีชีวิตอยู่ ป้าจำเนียรก็ไม่ใช่จะสนใจไยดีนักหรอก หากไม่มีเรื่องรบกวนก็ไม่เคยแวะเวียนมาหา บิดายังเคยพูดในเชิงเปรียบเปรยว่าไม่มีที่หวังบังไม่มา หมายถึงหากไม่มีอะไรที่อยากได้ก็ไม่มาหานั่นเอง เสียงของป้าจำเนียรดังลั่นไปหมด เธอได้ยินพันศักดิ์สบถยาวเหยียด ปกติพันศักดิ์นับถือผู้อาวุโส แต่ถ้าหัวหงอกแล้วไม่น่านับถือเขาก็ไม่กราบไหว้

“อย่างไรก็ต้องรับผิดชอบ” จำเนียรพูดเสียงดังด่าทอหยาบคายไม่น่าฟัง พันศักดิ์อุ้มเด็กสาวขึ้นบ้าน มังคุดรีบหนีไปแต่งเนื้อแต่งตัว เห็นสายตาของลุงยุทธ์ที่มองมาแล้วรู้สึกขยะแขยงเป็นที่สุด

“รับผิดชอบอะไร” เธอได้ยินพันศักดิ์เอ่ยถามป้าจำเนียรเสียงกระด้าง สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

“แล้วไปทำอะไรกันมาล่ะ แก้ผ้าฟัดกันเละเทะแบบนั้น เสื้อผ้าฉีกขาดน่าเกลียดหาใครเกิน”

“แปลก! ถามว่าไปทำอะไรกันมา แต่บอกว่าไปฟัดกันมาแล้วจะถามทำไม” พันศักดิ์เสียงกร้าวใส่

“ไอ้ศักดิ์! ไอ้ปากหมา”

“เหอะ!” พันศักดิ์ทำเสียงในลำคอมองด้วยสายตาดุวาบ จำเนียรถอยร่นไปอยู่ด้านหลังของสามีในทันที

“เอ็งจะทำอะไร” จำเนียรถามเสียงตะกุกตะกัก พันศักดิ์ไม่ตอบแต่สายตาดุกร้าวน่ากลัว

“แล้วตกลงว่าไง จะทำกับหลานข้าแบบนี้ไม่ได้นะ” แม้จะทำท่ากลัวแต่ก็ยังปากเก่ง เนื่องจากเห็นว่ามีสามีอยู่ด้วย

“ไม่ได้ทำอะไร” พันศักดิ์ตอบเสียงเย็นชาเริ่มรำคาญความปากมากจุ้นจ้านของจำเนียร

“ไม่ได้ทำอะไร แต่กลับมาในสภาพนั้น ต่อไปนางมังคุดท้องโย้ขึ้นมาไม่วายคนจะเอาไปนินทา”

“นินทาก็นินทาไปสิ ใครไม่ได้นินทากินข้าวไม่ลงก็ปล่อยมันไป” พันศักดิ์ยักไหล่ยียวนกวนประสาท เขาเดินห่างออกมาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดเพราะรำคาญ

“ไอ้ศักดิ์! ไอ้หน้าตัวเมีย” พันศักดิ์หันขวับไปมอง ยุทธ์ถอยร่นไปตั้งหลัก จำเนียรตามไปด้วย เห็นปืนลูกซองที่สะพายอยู่ก็ไม่กล้า หันไปเล่นงานหลานสาวที่เดินลงมาจากบ้านแทน

“นางมังคุด! แกต้องแต่งงานกับไอ้ศักดิ์ ผิดผีกันแบบนี้แล้วจะปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้ ท้องโย้ขึ้นมาคนเขาจะได้เอาไปนินทา”

“จะไปกันใหญ่แล้วป้า หนูไม่ได้มีอะไรกับลุงศักดิ์”

“เหอะ! อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ เอ็งกลับมาในสภาพนั้น”

“ป้าไม่เชื่อก็ตามใจ” เธอขี้คร้านจะอธิบาย รู้ดีว่าอธิบายไปก็ไม่มีใครเชื่อ

“งามหน้าไหมล่ะ พ่อแม่ตายไม่ทันไรก็พาผู้ชายไปฟัดกันนัวเนียกลับมาเสื้อผ้าขาดกระจุยกระจาย”

“ป้า! มันไม่ใช่แบบนั้นนะ”

“ตามใจแกแล้วกัน ท้องขึ้นมาอับอายขายขี้หน้า จะหาว่าไม่เตือน กลับกันเถอะพี่” จำเนียรหันไปเอ่ยกับสามีก่อนพากันเดินกลับบ้าน ยุทธ์มองมังคุดอย่างเสียดาย แต่กลัวเมียเลยไม่กล้าหือ เดินตามเมียกลับต้อยๆ หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตจนถึงหูผู้ใหญ่บ้านว่าเธอไปกอดปล้ำกับพันศักดิ์จนเสื้อผ้าขาดวิ่น คนเอาไปนินทากันสนุกปาก

เด็กสาวรู้ดีว่าเป็นฝีมือของป้าจำเนียรที่อยากให้เธอแต่งงานออกเรือนไปกับพันศักดิ์จะได้ทำตัวเป็นญาติผู้ใหญ่ได้สินสอดทองหมั้น

มังคุดไม่ค่อยสนใจปากชาวบ้านแต่รอบนี้เธออายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คนนินทาก็พ่อแม่ของพวกผู้ชายที่จะรุมข่มขืนเธอด้วย พอเธอพูดแบบนั้นกับผู้ใหญ่บ้าน ให้ท่านไปตามเอาผิด พ่อแม่ของพวกนั้นก็เข้าข้างลูกหาว่าเธออ่อย ร้ายไปกว่านั้นพวกมันยังพูดหมาๆ อีกว่าเธอชวนพวกมันไปทำบัดสีเองที่กระท่อม

มังคุดนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่ลำธารหลังบ้าน ตอนนี้เธอคิดถึงบิดามารดาจับใจ คนลือกันให้แซดว่าเธอนัดผู้ชายทั้งหมู่บ้านไปเอากันที่กระท่อม ปากหอยปากปูพูดใส่สีตีไข่กันใหญ่ ทั้งๆ ที่เรื่องไม่เป็นความจริงสักนิด ซ้ำร้ายไปกว่านั้นเด็กสาววัยเดียวกันที่ไม่ชอบเธอก็ปั้นน้ำเป็นตัวหาว่าเธอมั่วผู้ชายอีก

พอพันศักดิ์เข้าข้างเด็กสาวก็มีความคิดเห็นแตกกันไปหลายฝ่าย มังคุดมีข่าวแอบไปกินพันศักดิ์ลับหลังด้วย คนเลยนินทาว่าพันศักดิ์เลยเข้าข้างเธอ แล้วคนเป็นพ่อแม่ อย่างไรก็ต้องเข้าข้างลูกของตัวเองอยู่วันยังค่ำ นั่นทำให้พวกนั้นยังลอยนวลอยู่

“ผู้ใหญ่ครับ ผมจะทำให้พวกมันยอมรับให้ได้” พันศักดิ์พูดกับผู้ใหญ่บ้าน

“พ่อแม่มันตามใจลูก ถ้าทำให้มันยอมรับได้คนจะได้รู้ ไอ้พวกนี้มันเลว ทำตัวเหลวไหลแถมยังไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขอีกด้วย ฉันละหนักใจจริงๆ” ผู้ใหญ่บ้านนั้นเชื่อถือในตัวพันศักดิ์ แต่ก็ต้องมีหลักฐานมายืนยัน เพราะข่าวเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ความคิดของชาวบ้านแตกเป็นหลายฝ่าย