ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม

เซี่ยอวี๋อันกำที่จับไว้แน่นอย่างเงียบๆ ในใจอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเฟิงจี้หานถึงไม่ยอมตกลง ก่อนจะนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา

เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “คุณวางใจได้ เรื่องการหย่าฉันจะไปคุยกับคุณปู่ด้วยตัวเอง จะบอกว่าเป็นความผิดของฉัน จะไม่ทำให้คุณลำบากใจ…… อ๊า！”

ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ เขาก็เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ดูท่าจะพุ่งชนรถคันหน้า เฟิงจี้หานจึงหักพวงมาลัยอย่างแรง ก่อนจะเบรกกะทันหันและจอดรถที่ข้างทาง

ถ้าไม่ใช่เพราะมีเข็มขัดนิรภัย เซี่ยอวี๋อันคงถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปทั้งตัวแล้ว

เธอเพิ่งตั้งสติได้จากความตกใจ ก็หงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย หันไปจ้องชายหนุ่มที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยสายตาไม่พอใจ

“คุณรีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ？” นิ้วมือของเฟิงจี้หานที่กำพวงมาลัยอยู่ซีดขาว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังพยายามระงับความโกรธเอาไว้

เซี่ยอวี๋อันไม่เข้าใจว่าเขากำลังโกรธเรื่องอะไร ทั้งที่การแต่งงานครั้งนี้เขาเองก็ไม่ได้ต้องการ เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าเอง แถมยังยินดีรับภาระไปจัดการและรับมือกับคุณท่านเฟิงด้วย แล้วเขายังจะไม่พอใจอะไรอีก？

“ฉันไม่เอาหุ้นของเฟิงซื่อ กรุ๊ปเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าคุณอยากให้ทนายของคุณร่างข้อตกลงการหย่าใหม่ก็ได้ ฉัน……”

“เซี่ยอวี๋อัน！” เฟิงจี้หานพูดตัดบทเธออย่างเย็นชา แววตาและสีหน้าฉายชัดถึงความกราดเกรี้ยวและหงุดหงิดที่แทบจะระงับไว้ไม่อยู่ “งานแต่งจะจัดตามกำหนดเดิม ไปลองชุดแต่งงานเดี๋ยวนี้！”

พูดจบเขาก็สตาร์ตรถขึ้นมาใหม่ แล้วขับตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฟิงทันที

……

เวลานี้คุณปู่เฟิงได้พักผ่อนแล้ว เฟิงจี้หานลากเซี่ยอวี๋อันไปอย่างป่าเถื่อน เดินผ่านพ่อบ้านที่ทำหน้าตาตกใจ ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

“เฟิงจี้หาน ปล่อยฉันนะ！ งานแต่งนี้ฉันไม่ต้องการ！” เซี่ยอวี๋อันสะบัดมือใหญ่ที่กุมรั้งตัวเธออยู่ออกอย่างแรง แล้วหันหลังจะเดินจากไป แต่กลับถูกเฟิงจี้หานดึงตัวกลับมาอีกครั้ง

ประตูห้องนอนถูกเตะให้เปิดออกอย่างแรง ตรงกลางห้องมีชุดแต่งงานหรูหราตั้งอยู่

“คุณจะเปลี่ยนเอง หรือจะให้ผมช่วยเปลี่ยน？” เฟิงจี้หานดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ราวกับไม่ได้ยินคำปฏิเสธของเซี่ยอวี๋อันเลย

เซี่ยอวี๋อันโกรธจนหัวเราะออกมา เธอเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าอย่างเย็นชา “เฟิงจี้หาน คุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง？ ฉันบอกว่า ฉันจะหย่า！ ความหมายของการหย่าก็คือ ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว！”

ทุกคำที่เธอพูดออกมา สีหน้าของชายหนุ่มก็ดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ พอเธอพูดจบ เฟิงจี้หานก็เอื้อมมือบีบคางเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มลงจูบอย่างดุดัน

เซี่ยอวี๋อันกัดริมฝีปากแน่น

เมื่อรับรู้ถึงการต่อต้านของเธอ เฟิงจี้หานก็ใช้ท่าทีที่แข็งกร้าว งัดริมฝีปากของเธอออก ก่อนจะเข้าครอบครองและเกี่ยวพันอย่างดุร้ายราวกับสัตว์ป่า

มือของชายหนุ่มที่รัดอยู่รอบเอวเธอค่อยๆ ออกแรงมากขึ้น ก่อนจะคว้าตัวเธอยกพาดบ่าอย่างกะทันหัน แล้วก้าวตรงไปยังข้างเตียง

เมื่อเซี่ยอวี๋อันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร เธอก็ดิ้นรนสุดแรง ทุบไหล่เขาอย่างเดือดดาลและตะโกนว่า “เฟิงจี้หาน！ ไอ้สารเลว！”

“ในเมื่อไม่อยากลองชุดแต่งงาน งั้นเรามาทำอย่างอื่นแทนก็แล้วกัน！”

เฟิงจี้หานยับยั้งการต่อต้านของเซี่ยอวี๋อันไว้ได้อย่างง่ายดาย ริมฝีปากเย็นนิดๆ ของเขาประทับลงหลังใบหูเธอ ลมหายใจหนักหน่วงพ่นรดซอกคอของเธอ

“ฟืดๆ ”

เพราะการดิ้นรน โทรศัพท์ของเฟิงจี้หานจึงหล่นลงบนเตียง และในจังหวะนั้นเองมันก็ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้การยื้อยุดของทั้งสองชะงักลงทันที

เซี่ยอวี๋อันเอียงหน้าไปมอง เห็นชื่อที่กะพริบบนหน้าจอคือ เซี่ยชูหราน

เฟิงจี้หานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยเซี่ยอวี๋อันไป เขาลุกขึ้นมารับโทรศัพท์

“จี้หาน ขอโทษนะคะ ฉันรู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้ไม่ควรโทรหาคุณ แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะไปพึ่งใครแล้ว”

น้ำเสียงของเซี่ยชูหรานทั้งร้อนรนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เฟิงจี้หานพูดเสียงต่ำว่า “เกิดอะไรขึ้น ค่อยๆ เล่านะ”

ก่อนที่เขาจะกลับมา เขาได้ให้ผู้ช่วยไปส่งเซี่ยชูหรานเข้าพักที่โรงแรมเรียบร้อยแล้ว เวลาสั้นๆ แค่นี้ไม่น่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นได้

เซี่ยชูหรานสะอื้นพลางพูดว่า “จี้หาน ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ ฉันรู้สึกว่า…… รู้สึกราวกับว่าจะหายใจไม่ออกเลย คุณมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม？ แค่ครู่ก็ยังดี……”

เสียงดังออกมาจากปลายสาย เซี่ยอวี๋อันพิงอยู่ที่หัวเตียง และเดาได้แล้วว่าคำตอบของเฟิงจี้หานจะเป็นอย่างไร

แล้วก็เป็นไปตามคาด เฟิงจี้หานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ได้สิ คุณรอผมนะ”

คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ฟาดลงโดนหัวใจของเซี่ยอวี๋อันเข้าอย่างจัง