รักนี้ไม่ยอมหย่า

ผู้คุ้มกันทั้งสองมีท่าทางตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ความวิตกกังวลปรากฏชัดบนใบหน้า และเพียงแค่เอ่ยชื่อของวิลเลียมก็ทำให้พวกเขารู้สึกขนลุกซู่แล้ว

รีนีก้มศีรษะเล็กน้อยและรู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ แต่เธอกลับปกปิดมันไว้อย่างเชี่ยวชาญภายใต้ความนิ่งสงบ เธอสั่งว่า “คุณก็ได้ยินที่เขาพูดแล้วไม่ใช่เหรอ？” ตอนนี้คุณมิทเชลล์กำลังมีอารมณ์ร่วม คุณควรจะทำให้ดีที่สุด—อย่าทำให้เขาไม่พอใจ”

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายแวววาว และกะพริบตายั่วยวนให้วิลเลียม “คุณมิทเชลล์ ถือว่านี่เป็นบทเรียนอันล้ำค่า เรื่องบนเตียงของคุณมันเหมือนกับสนามรบ—เพื่อนทั้งสองของฉันรู้วิธีที่จะเอาใจผู้หญิง อย่างไรก็ตาม เราไม่ใช่นายทหารของคุณ แม้ว่าฉันอาจต้องอดทนกับความหยาบกระด้างของคุณ แต่จงคิดถึงคนรักของคุณไว้ เธอบอบบางเกินไปสำหรับการปฏิบัติเช่นนั้น คุณไม่คิดแบบนี้บ้างเหรอ？”

วิลเลียมตอบสนองเพียงแค่จ้องมองอย่างเย็นชา เขาเอนกายพิงพนักโซฟาแล้วจุดไม้ขีดไฟเพื่อที่จะจุดบุหรี่ ในไม่ช้า ม่านควันก็ปกคลุมตัวเขาไว้ และบดบังการแสดงออกที่ยากจะเข้าใจของเขา

ความหงุดหงิดของรีนีเพิ่มขึ้นจากท่าทีที่เฉยเมยของเขา ดูเหมือนว่าจะมีใครทำให้เขาเจ็บปวด แม้ว่าเธอจะคิดไม่ออกว่า อะไรที่จะทำให้ภายนอกที่เย็นชาของเขาบุบสลายได้

เธอหันไปตะคอกใส่คนคุ้มกันอย่างไม่พอใจ “ทำอะไรอยู่？ คุณยังจะรออะไรอีกล่ะ？ ทำตามคำขอของมิสเตอร์มิทเชลล์ จงแสดงให้เขาเห็นว่าคุณมีดีอะไร ใครจะรู้ เขาอาจได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งหรือสองสิ่งก็ได้

รีนีดึงสายชุดเดรสให้หลุดอย่างท้าทาย และปล่อยให้มันหลุดลงมาบนไหล่ของเธอ

คนเหล่านั้นสะดุ้งด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของพวกเขาหันไปมองวิลเลียมโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งจ้องมองอย่างเย็นชาและไร้ความปรานี พวกเขาหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ

“เอ่อ คุณคาร์เตอร์... หรือว่าพวกเราจะออกไปก่อนดี”

ขณะที่พวกเขากำลังก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น รีนีก็จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้พวกเขาไม่กล้าขยับ

“ฉันบอกคุณไปแล้ว อย่าทำให้เขาไม่พอใจ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเหมือนสายลมในฤดูหนาว

ความสนใจของเธอกลับไปอยู่ที่วิลเลียมอีกครั้ง พอดีกับจังหวะที่จะมองเห็นเสื้อแจ็คเก็ตลายพรางที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ มันคลุมร่างของเธอไว้อย่างแม่นยำ จนบดบังทัศนวิสัยของเธอ ก่อนที่เธอจะเอาเสื้อแจ็กเก็ตออก เธอก็ถูกมือที่แข็งแรงสองข้างคว้าตัวไว้ทันที

“วิลเลียม！ คุณกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย？ ” เธออุทานโดยที่เสียงของเธอถูกกลบไว้ใต้เนื้อผ้า

เธอไม่สนใจการแสดงออกของเขา แต่สามารถสัมผัสได้เพียงออร่าที่เคร่งขรึมและน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาแบกเธอไว้บนไหล่อย่างง่ายดาย พร้อมกับบุหรี่ครึ่งมวนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา

เขาดับบุหรี่ที่หลังชายคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงแหลมดังขึ้น ในเวลาเดียวกัน รองเท้าบู๊ตของเขาก็ไปกระแทกกับเข่าของอีกคน ส่งผลให้คนในห้องต้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ไรแลนด์ซึ่งยืนอยู่ที่ประตูด้วยความกังวล เขาได้ก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นตระหนก “คุณมิทเชลล์ เราคุยกันดีๆ เถอะครับ” เขาวิงวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไสหัวไป！” คำสั่งของวิลเลียมเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดูเหมือนสัตว์มากกว่ามนุษย์ ทำให้ไรแลนด์เซถอยหลังด้วยความกลัว เขาเฝ้าดูอย่างช่วยอะไรไม่ได้ ในขณะที่วิลเลียมพารีนีไปที่ด้านหลังรถจี๊ป โดยเสียงประท้วงของเธอค่อยๆ หายไปในยามค่ำคืน

เครื่องยนต์คำรามขณะที่ยานพาหนะเคลื่อนตัวไปข้างหน้า สะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์อันร้อนแรงของคนขับ ในขณะที่รีนีล้มตัวลงบนผ้าคลุมเตียงสีแดงเข้มอันหรูหรา ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในตอนเย็นนั้นก็เริ่มจางหายไป

เธอเบิกตากว้างและจ้องไปที่เตียงอันงดงามในห้องนอนใหญ่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการรวมกันเป็นหนึ่งที่พวกเขาไม่เคยมีให้กันเลยตั้งแต่แต่งงาน ความประชดนี้ขัดแย้งกับความเศร้าโศกของเธอได้อย่างลงตัว การแต่งงานสามปีของพวกเขาใช่ว่าจะไม่มีเรื่องอย่างว่า บางครั้งที่วิลเลียมกลับมาจากค่ายทหาร การพบปะของพวกเขา แม้จะทะเลาะกันใหญ่โต แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้นเท่านั้น อย่างไรก็ตาม การอยู่ด้วยกันของพวกเขาสามารถบอกเล่าเรื่องราวได้มากมาย นั่นคือ พวกเขาแยกห้องกัน โดยห้องนี้ยังไม่มีใครเคยได้แตะต้องเลย

แต่คืนนี้ท่าทีของวิลเลียมผิดปกติไป ขณะที่เขาลากเธอมาในพื้นที่ “ศักดิ์สิทธิ์” แห่งนี้ และโยนเธอลงบนเตียงโดยไม่ลังเล

“วิลเลียม คุณจะทำอะไรกันแน่？” รีนีอ้าปากค้าง เสียงของเธอทั้งกลัวทั้งสับสน

เธอแทบจะทรงตัวให้ยืนขึ้นไม่ได้เลย เมื่อเขาปรากฏตัวเหนือเธอ สายตาของเขาดุร้ายและขอบตาแดงก่ำ

“เตรียมตัวไว้เลย เพราะฉันจะมีอะไรกับเธอจนกว่าเธอจะอ้อนวอนขอมากกว่านี้” เขากล่าว คำพูดของเขาเดือดพล่านผ่านซอกฟันที่กัดแน่น ขณะที่เขาฉีกสายรัดชุดของเธอทีละสายอย่างไร้ความปรานี

“เรนี คุณบอกว่าผมหยาบคายเกินไปใช่ไหม？” เขาถอนหายใจแรง ลมหายใจร้อนปะทะใบหูของเธอ ฟันของเขาค่อยๆ ขบติ่งหูของเธออย่างอ่อนโยนด้วยการสัมผัสที่เย็นเยียบ “คืนนี้ผมจะมีเซ็กส์กับคุณอย่างนุ่มนวลและง่ายดาย ให้คุณลืมไม่ลงเลย”

รีนีติดอยู่ใต้ร่างของเขา การดิ้นรนของเธอมันไร้ประโยชน์ มันทำให้ทั้งคู่เข้ามาใกล้กันโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนที่เขาเลียติ่งหูของเธออย่างอ่อนโยนเพื่อเป็นการลงโทษนั้น เสียงของเขาก็ดังก้องไปในอากาศ เย็นชา และชัดเจน

“จำไว้ว่าคุณเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว”

ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์เขาก็ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่ตึงเครียด แม้ว่าเขาอยากจะปัดมันออกไป แต่เสียงดังที่ดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างต่อเนื่อง—ขณะที่เขากำลังจะถอดเสื้อผ้า—ทำให้เขาต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อจำหมายเลขผู้โทรได้ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

รีนีจ้องมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขาด้วยยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่เป็นสายเรียกเข้าจากคนรักในวัยเด็กของเขา

เสียงของเธอเต็มไปด้วยความประชดประชัน เธอพูดว่า “ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่าคุณเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว”

ดวงตาของเขามองไปที่เธอ แต่ก่อนที่เขาจะคาดเดาการเคลื่อนไหวต่อไปของเธอ รีนีก็คว้าโทรศัพท์ของเขามาแล้วรับสายด้วยความสงบ

“สวัสดี ซิลเวีย” เธอกล่าวทักทายด้วยเสียงราบเรียบ

อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง ซิลเวีย เพย์นกำลังประมวลผลเสียงที่ไม่คาดคิด “รีเน่...” “สวัสดี“ เธอกล่าวติดๆ ขัดๆ คำพูดของเธอสะดุดเพราะความตกใจ

เมื่อสังเกตเห็นท่าทียอมแพ้ของวิลเลียม รอยยิ้มของรีนีก็เปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใช่แล้ว ฉันเอง” ขอโทษนะ แต่ตอนนี้ฉันกับวิลเลียมเรากำลังยุ่งกันอยู่ คุณคงรู้นะว่า คู่รักจะรู้สึกเร่าร้อนแค่ไหนหลังจากที่ต้องอยู่ห่างกันสักพัก มันเป็นเหมือนกับความต้องการอย่างแรงกล้าที่ต้องได้รับการตอบสนอง ตอนนี้ปากของเขาไม่ว่างน่ะ ฉันก็เลยไม่แน่ใจว่าเขาจะรับโทรศัพท์ได้หรือเปล่า”