โอกาสแก้ตัวของฉัน, ความสำนึกผิดของเขา

พริ้ม กาญจนวิวัฒน์ POV:

ห้องเงียบอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความคาดหวัง ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉัน รอคอย พวกเขารอให้ฉันแตกสลาย ปฏิเสธ วิ่งกลับไปซบอกภัทรเหมือนที่เคยทำมาตลอด

ทันใดนั้น คนรับใช้คนหนึ่ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าทำตามคำสั่งอันโหดร้ายของภัทร ได้เข็นรถเข็นของคินออกมากลางห้อง เขาดูเหมือนกับที่ภัทรบรรยายไว้ไม่มีผิด—ซีดเซียว ผอมแห้ง ถูกจำกัดอยู่บนรถเข็น เขาไม่เงยหน้าขึ้นมา สายตาจับจ้องอยู่ที่มือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก

รอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างรู้กันปรากฏขึ้นระหว่างภัทรกับพรรคพวกของเขา กับดักถูกวางไว้แล้ว ความอัปยศของฉันสมบูรณ์แบบ

ฉันอ้าปาก คำว่า “ฉันเลือกคุณคิน” อยู่ที่ปลายลิ้น

แต่แล้วฉันก็นึกถึงคำพูดของท่านธนินท์จากห้องทำงานของท่านเมื่อตอนบ่าย

“พริ้ม” ท่านพูด ดวงตาชราของท่านเฉียบแหลมและหยั่งรู้ “ปู่จะเคารพการตัดสินใจของหนู ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม แต่ครอบครัวนี้... มันคือรังอสรพิษ เมื่อหนูจะประกาศอะไร อย่าทำด้วยความโกรธหรือรีบร้อน ปล่อยให้ฝุ่นจางลงก่อน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ทุกคนจะรู้เอง”

ฉันลังเล ฉันมองไปที่คิน ที่นิ่งเงียบอยู่บนรถเข็น และฉันก็เห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขาขณะที่สบตากับฉันชั่วครู่ มันดูเหมือน... ความผิดหวัง

ท่านธนินท์พูดถูก นี่คือเกมแห่งอำนาจ และภัทรเพิ่งจะเปิดไพ่ของเขา การประกาศต่อหน้าสาธารณชนในตอนนี้จะถูกมองว่าเป็นการกระทำที่สิ้นหวังและอาฆาตแค้น มันจะทำให้ฉันดูอ่อนแอ และจะทำให้คินตกอยู่ในสถานะที่เปราะบางยิ่งขึ้น ตระกูลกิจอนันต์นั้นใหญ่โต และทุกคนต่างก็หิวกระหายส่วนแบ่งในอาณาจักร การเผชิญหน้าโดยตรงไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง

ดังนั้น ฉันจึงหุบปาก ฉันไม่โต้เถียง ฉันไม่ปกป้องตัวเอง

ฉันปล่อยให้พวกเขาหัวเราะ

จากนั้น ฉันก็หันหลังและเดินจากไป

การเดินทางกลับบ้านเป็นสงครามเงียบ จูนนั่งข้างฉันที่เบาะหลัง ทำท่าอวดดี เธอเอาแต่ขยับข้อมือ ปล่อยให้เพชรบนสร้อยข้อมือใหม่ของเธอสะท้อนกับแสงไฟถนนที่ผ่านไป แสงวาบนั้นคมกริบจนเกือบจะเจ็บปวด ทำให้ฉันต้องหรี่ตา

“รู้อะไรไหม” เธอพูด น้ำเสียงหวานปานยาพิษ “ถึงพี่แต่งงานกับเขา พี่ก็จะไม่มีวันได้หัวใจเขาหรอก”

สำหรับโลกภายนอก จูนคือตัวตนของความอ่อนหวานและไร้เดียงสา เป็นดาวเด่นในโซเชียลมีเดียที่มีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในที่ส่วนตัว เมื่อมีแค่เราสองคน หน้ากากนั้นก็หลุดออก

ฉันมองไปที่เธอ ที่เด็กผู้หญิงที่ฉันเติบโตมาด้วยกัน และอดีตก็พรั่งพรูเข้ามา ความทรงจำในชาติที่แล้วชัดเจนเหมือนเพชรบนข้อมือของเธอ ฉันจำได้ว่าเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วพบว่าเธอกำลังนัวเนียอยู่บนเตียงกับภัทร สามีของฉัน

เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ตัวสั่นเหมือนเด็กน้อยที่หวาดกลัว และเขาได้ปกป้องเธอ จ้องมองฉันราวกับว่าฉันเป็นปีศาจ ความตกใจนั้นมันรุนแรงมาก บดขยี้จิตใจจนฉันเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

หลังจากนั้น พ่อแม่ของฉันก็ส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ เธอลงเอยด้วยการแต่งงานกับทายาทชาวต่างชาติบางคน ชีวิตของเธอเป็นเรื่องราวความสำเร็จที่เปล่งประกายในขณะที่ชีวิตของฉันดิ่งลงสู่จุดจบที่โดดเดี่ยวและก่อนวัยอันควร

ครั้งนี้ ฉันคิด พลางยิ้มเล็กน้อยอย่างลับๆ คุณเอาเขาไปเลย ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นอย่างไรสำหรับเธอเมื่อเธอเป็นคนที่ถูกล่ามโซ่ไว้กับเขา

“เธอพูดถูก” ฉันพูด น้ำเสียงสงบ การยอมรับของฉันดูเหมือนจะทำให้เธอประหลาดใจ

ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเธอเต็มๆ “จะมีประโยชน์อะไรที่จะได้ตัวผู้ชายมาถ้าไม่ได้หัวใจของเขา?”

ฉันยื่นมือออกไปและตบมือเธอเบาๆ “ฉันหวังว่าเธอจะโตเร็วๆ นะจูน แล้วเธอจะได้แต่งงานกับภัทร”

ฉันส่งยิ้มที่จริงใจที่สุดให้เธอ “ฉันขอให้เธอทั้งคู่มีความสุขตลอดไป”

เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ริมฝีปากที่ทาสีอย่างสมบูรณ์แบบของเธออ้าค้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเธอก็ตั้งสติได้ เลิกคิ้วอย่างสงสัย

“พี่จะแกล้งทำเป็นอะไรก็ได้ตามใจ” เธอพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “แต่ฉันรู้ว่าพี่ก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ มันไม่สำคัญหรอก ภัทรเขารักฉัน”

สองสามเดือนผ่านไป วันขอบคุณพระเจ้ามาถึง วันสำหรับครอบครัวและการเสแสร้ง พ่อของฉันที่ไม่เคยรู้อะไรเลย ขอให้ฉันนำของขวัญไปให้ท่านธนินท์

ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในคฤหาสน์กิจอนันต์ ฉันก็เห็นเธอ จูน เธอไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว เธอยืนอยู่ในโถงทางเข้า สวมชุดราตรีของดีไซเนอร์และประดับด้วยเครื่องเพชรที่ฉันรู้ว่าเกินกว่าค่าขนมของเธอมากนัก เธอดูสง่างาม มั่นใจ และเปี่ยมไปด้วยชัยชนะอย่างที่สุด

เธอเห็นฉันและรอยยิ้มเยาะเย้ยก็แผ่กว้างบนใบหน้าของเธอ

“ชอบชุดของฉันไหม?” เธอถาม พลางหมุนตัวเล็กน้อย “ภัทรซื้อให้ฉันทั้งหมดเลย เขายืนกราน เขาบอกว่าฉันเป็นคนเดียวที่คู่ควรจะสวมใส่ของสวยงามแบบนี้”

ความรำคาญที่คุ้นเคยผุดขึ้นในใจฉัน ฉันแค่อยากจะส่งของขวัญแล้วกลับ ฉันพยายามจะเดินเลี่ยงเธอ แต่เธอก็ขยับมาขวางทาง

“ฉันแค่อยากจะแบ่งปันความสุขกับพี่นะ พี่สาว” เธอพูด น้ำเสียงหวานเลี่ยน “ทำไมพี่ถึงเย็นชาแบบนี้ล่ะ? ฉันรู้ว่าพี่อิจฉา แต่ความรักมันไม่ใช่สิ่งที่ควบคุมกันได้นะ”

ขณะที่เธอพูด ดวงตาของเธอก็คลอไปด้วยน้ำตาจระเข้ มันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม

ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันผลักเธอออกไป ไม่แรง แค่พอให้ผ่านไปได้

เธอล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเสียงหอบอย่างละคร น้ำตาไหลพราก

“พี่พริ้มผลักฉัน!” เธอร้องโหยหวน เสียงของเธอสะท้อนก้องในโถงหินอ่อน “ทำไมทำแบบนี้? เราเป็นพี่น้องกันนะ!”

และทันทีทันใด ราวกับถูกเรียกมาด้วยเสียงร้องของหญิงสาวผู้ตกทุกข์ได้ยาก ภัทรก็พุ่งเข้ามาในห้อง

“เธอทำบ้าอะไรของเธอวะ?” เขาคำราม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

เขาชี้นิ้วสั่นๆ มาที่ฉัน ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟ “เธอกำลังทำร้ายน้องสาวตัวเองเหรอ พริ้ม? เธอไม่มีหัวใจหรือไง?”

ฉันมองจากใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของภัทรไปยังร่างที่กำลังสะอื้นของจูนบนพื้น เป็นภาพฉากที่จัดเตรียมไว้อย่างสมบูรณ์แบบของการทรยศและการหลอกลวง

เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “เหลือเชื่อจริงๆ” ฉันพูด พลางส่ายหัว “เธอยังเด็กขนาดนี้ แต่ก็เก่งกาจในการเล่นบทเหยื่อซะแล้ว”

คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ความเจ็บแปลบก็ระเบิดขึ้นที่แก้มของฉัน

เขาตบฉัน

“อย่ามาพูดถึงจูนแบบนี้นะ” เขาคำราม มือของเขายังคงยกค้างอยู่

---