บุพเพลงทัณฑ์

“ยังไง เสียจิ้นแบบแฟร์ๆ”

“ก็เสียจิ้นให้คนที่แกพึงใจไงยะ ไปๆ เดี๋ยวฉันพาไป” เอ่ยจบพรพรรณก็ลากแขนญาตาวีให้ลุกจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่แบบไม่รีรอให้เพื่อนได้ซักถามรายละเอียดใดๆ

“เดี๋ยวแกเดี๋ยว”

“ไม่ดงไม่เดี๋ยวมันแล้ว เพราะงานเขากำลังจะเริ่ม”

“งานอะไรของแก” ญาตาวีที่ถูกจับยัดเข้าไปในรถโดยพรพรรณยังคงถามต่อ

“ไปถึงก็รู้เองแหละ ไปๆ ขึ้นรถ เดี๋ยวฉันขับให้เอง” พรพรรณเอ่ยรวบรัด ก่อนจะเข้ามาทำหน้าที่คนขับรถ จากนั้นก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมันเป็นความลับเฉพาะสมาชิกเท่านั้น งานนี้ก็จะมีแค่สมาชิกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในสถานที่จัดงานได้ โดยสามารถพาเพื่อนสาวเข้างานเพิ่มได้อีกหนึ่ง แม้เธอปฏิเสธการเข้าร่วมงานไปแล้ว แต่เปลี่ยนใจตอนนี้ก็คงไม่เสียหายอะไร

ตลอดทางที่นั่งรถอยู่นั้น ญาตาวีก็ซักไซ้ถามพรพรรณว่าจะพาเธอไปที่ไหน ไปทำอะไร ยังไง แต่สุดท้ายพรพรรณก็เอาแต่ยิ้มแล้วบอกให้เพื่อนใจเย็นๆ รับรองว่ามันไม่มีอะไรน่ากลัวสักนิด

กระทั่งรถมาจอดหน้าเซฟเฮาส์แห่งหนึ่ง ที่ภายนอกนั้นเหมือนโกดังร้างไม่มีผิด แต่ทันทีที่ขับรถเข้าไปข้างในทุกอย่างเปลี่ยนไปในทันที เพราะภายในตกแต่งอย่างหรูหราราวกับอยู่คนละโลก สวยเสียจน ญาตาวีมองตาค้าง เพราะไม่คิดว่าหลังประตูเก่าๆ จะถูกออกแบบและตกแต่งได้ลงตัวสวยขนาดนี้

“ที่นี่มันที่ไหนวะแก”

“เซฟเฮาส์ลับของเหล่าสาวโสด” คำตอบของพรพรรณทำเอาคนฟังหูผึ่ง

“หืม…อย่าบอกนะว่าแกเคยมาที่นี่”

“ก็แค่ครั้งสองครั้ง” พรพรรณหันมายักคิ้วให้คนข้างๆ นั่นเพราะเธอเคยมาปาร์ตี้อะไรทำนองนี้บ้าง ซึ่งครั้งแรกที่มาคือมากับลูกค้า ซึ่งเธอมองว่าสนุกดีและไม่ได้ทำอะไรเสียหายเกินขอบเขต แต่ถ้าต้องการอะไรที่เร้าใจก็สามารถเลือกได้ จะว่าไปเธอก็แค่แอบคิดแต่ยังไม่เคยทำจริงๆ จังๆ เหมือนกัน

“แค่ครั้งสองครั้งแต่ได้บัตรวีไอพี ฉันว่าแกไม่ธรรมดาแล้วนะ” เอ่ยจบญาตาวีก็ก้มมองบัตรวีไอพีในมือ เพราะแค่รถไปจอดเทียบหน้าประตู ก็จะมีการ์ดร่างยักษ์เข้ามาสอบถามบัตรสมาชิกทันที ถ้ามีก็ให้เข้าได้ แต่ถ้าไม่มีก็ไล่กลับ

“เออน่ะ แกอย่าสงสัยอะไรมาก เข้าไปข้างในกัน งานจะเริ่มแล้ว” พรพรรณยักคิ้วให้เพื่อนรัก ก่อนจะพาไปยังห้องวีไอพีซึ่งมันก็มีความวีไอพีสมชื่อ ทั้งการตกแต่งห้องทั้งการบริการล้วนแล้วแต่มากกว่าสมาชิกธรรมดาทั่วไป แต่ก็ใช่ว่าในห้องจะมีเพียงญาตาวีกับพรพรรณแค่สองคนเท่านั้น เพราะมีแขกวีไอพีอีกสี่ห้าคนนั่งอยู่ด้วย ซึ่งแต่ละคนดูจะกระเป๋าหนักพร้อมเปย์ทั้งนั้น

ในห้องนอกจากโต๊ะเก้าอี้แล้ว ยังเห็นเวทีอยู่ไม่ไกล ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ง่ายๆ ว่าเวทีที่เห็นนั่นไว้ทำอะไร บรรยากาศแบบนี้ อารมณ์แบบนี้เหมือนซีรีส์ญี่ปุ่นแบบมีโฮสต์ชอบกล

“นี่มันกึ่งๆ บาร์โฮสต์ป่ะ”

“อื้อ…ทำนองนั้น”

“แล้วแกจะให้ฉันหิ้วผู้ชายจากที่นี่ไป…อย่างว่าเหรอ” ถามไปแล้วญาตาวีก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แค่คิดว่าเธอต้องทำอะไร ยังไง หัวใจก็เต้นโครมคราม เหงื่อนี่ซึมไปทั้งตัว

“เออ…ขอบอกว่าผู้ที่นี่โปรไฟล์ดีๆ ทั้งนั้นนะแก แล้วที่สำคัญสะอาด โรคร้ายไม่มีด้วย”

“แต่ฉัน...” สีหน้าของญาตาวีนั้นเต็มไปด้วยความลังเล

“เลือกเอาระหว่างเสียจิ้นให้ผู้ชายล่ำๆ หล่อๆ แมนๆ ซิกแพคเป็นซิกแพค หรือตาแก่ตัณหากลับ หัวล้าน อ้วน ลงพุง ปากเหม็น” แม้นี่จะไม่ใช่ทางออกที่ดีนักก็ตาม แต่สำหรับพรพรรณแล้วเธอจะไม่ยอมมีอะไรกับตาเฒ่านั่นแน่ ไหนๆ ก็จะเสียจิ้นสู้เสียในแบบที่เธอเลือกเองไม่ดีกว่าเหรอ

“คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะเลือกอย่างหลัง”

“ก็ใช่ไง ฉันถึงพาแกมาที่นี่ อยากได้ผู้คนไหนแกเลือกจิ้มเอาเลยตามสบาย ส่วนค่าตัวฉันเปย์ให้เอง”

“ไม่ได้” ญาตาวีรีบปฏิเสธ

“ต้องได้ ถือซะว่านี่เป็นของขวัญวันเกิดแกล่วงหน้าจากฉัน...โอเค้”

“แก…” มือเย็นเฉียบของญาตาวีคว้ามือของพรพรรณไปกุมไว้ นั่นเพราะเวลานี้เธอทั้งกลัวทั้งประหม่าไปหมด

“มันไม่มีอะไรน่ากลัวเลยแก คิดเสียว่ามันคือวันไนท์สแตนด์งี้ก็ได้...ชิลๆ”

“ชิลบ้าแกน่ะสิ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด” เวลานี้ญาตาวีนั้นสองจิตสองใจ เธอลังเลว่าจะหยุดแค่นี้หรือไปต่อ

“อย่าไปเครียดสิ จิ้นนี้เป็นของแก แกมีสิทธิ์เลือกว่าจะให้ใครทะลวง”

“ไอ้บ้า!”

“เดี๋ยวพองานเริ่ม บรรดาหนุ่มๆ ก็จะออกมาเดินตรงเวที แกก็แค่สบตาหนุ่มๆ พวกนั้น คนไหนใช่ก็เลือกได้เลย

เสร็จจากห้องวีไอพี หนุ่มๆ ถึงจะลงไปหาสาวๆ ที่ข้างล่าง”

“แล้วถ้าไม่ใช่สักคนอ่ะ”

“หลับตาจิ้มเหมือนทำข้อสอบก็ได้ งานเริ่มแล้วแก” ทันทีที่ไฟตรงเวทีดับลง พรพรรณก็รู้ว่างานเริ่มแล้ว เธอจับญาตาวีที่หน้าเหวอกับวิธีที่ได้ยินเมื่อครู่ให้หันหน้าไปยังเวทีทันที

ไม่นานบรรดาหนุ่มๆ ก็ทยอยกันเดินออกมาจากด้านหลัง แต่ละคนเรียกได้ว่าหล่อเหลาราวกับดารา นายแบบหรือไม่ก็นักร้องเกาหลี หุ่นดีมีซิกแพคกันแทบจะทุกคน ยิ่งใส่แค่กางเกงยีนส์ตัวเดียวแบบนี้ก็ยิ่งเรียกเลือดกำเดาจากบรรดาสาวโสดหรือแอบโสดภายในห้องวีไอพีได้เป็นอย่างดีทีเดียว

เพราะมีเหตุจำเป็นให้ต้องมองเพื่อเลือกใครก็ได้ ทำให้ญาตาวีมองสบตาหนุ่มๆ ทุกคนด้วยความใสซื่อ เธอไม่ได้มีจริตจะก้านหรือชั้นเชิงแพรวพราวแฝงความเชื้อเชิญเหมือนสายตาจากบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ ที่บางคนหรือเกือบทั้งหมดนี้อาจจะผ่านเรื่องเซ็กซ์มาแล้ว