ประกาศหาแฟน

ยาตัวนี้แรงมากจนทั้งคู่ต้องมีอะไรกันหลายรอบ ตั้งแต่พื้นไปยันโซฟา จากเตียงไปจนถึงระเบียง...

บรรยากาศในห้องนั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและความน่าสมเพช ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เหวินหย่าถึงได้ตื่นขึ้นมา

เธอพยายามดันร่างกายที่รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวขึ้นมา พลางมองรอยทั่วตัวแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตอนนั้นมีเสียงน้ำไหลออกมาจากห้องน้ำ

เหวินหย่าตาสว่างขึ้นมา เขาอาบน้ำอยู่เหรอ？

เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะขอให้เธอรับผิดชอบ เธอเลยรีบสวมเสื้อผ้าแล้ววางเงินที่เหลือกับเครื่องประดับไว้บนโต๊ะข้างเตียง เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยถอนพิษยาให้

หลังจากทิ้งข้อความไว้ เธอก็หนีออกจากโรงแรมไป

ในห้องพักของโรงแรม

หมิ่นซือหางออกมาจากห้องน้ำ ผู้หญิงเมื่อกี้จากไปแล้วแต่สีแดงที่อยู่บนเตียงนั้นดูจะสะดุดตาเป็นพิเศษ

คิ้วของเขาขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็เห็นอะไรบางอย่างวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง

เฮอะ...

เขาเป็นหลานชายของหมิ่นชื่อ กรุ๊ปและเป็นซีอีโอของฮวาเซิ่ง กรุ๊ปที่ควบคุมเส้นชีวิตทางเศรษฐกิจของเมืองไห่ทั้งหมด พอนอนกับเขาก็ทิ้งเงินไว้ไม่ถึงสองพันห้ากับคำขอบคุณเป็นค่าตอบแทนแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ？

มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก！

สิบนาทีต่อมา

หมิ่นซือหางยืนตัวตรง มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหนึ่งคีบบุหรี่ไว้ เขาดูดมันอย่างสง่างาม ก่อนจะพ่นควันออกมาจากริมฝีปากบางของเขา

ผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกมัดมือไพล่หลัง คุกเข่าอยู่ต่อหน้าหมิ่นซือหาง “ฮือ ๆ ... พี่ครับ ผมทำแบบนี้ก็เพื่อพี่นะครับ พี่อายุยี่สิบแปดแล้ว แต่กลับไม่มีแฟนแถมไม่หลงใหลในตัวผู้หญิงเลย... ผมเห็นแล้วก็รู้สึกร้อนใจ เพราะงั้น... เลยมีความคิดนี้ขึ้นมา”

หมิ่นซือหางเหลือบมองคราบเลือดสีแดงบนโซฟาข้าง ๆ เขาพลางพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร？”

“ว่าไงนะ？ ผู้หญิงอะไรครับ？”

เวินเหมี่ยวรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก

พี่ชายของเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนมายี่สิบกว่าปีแล้ว เขาเลยคิดว่าพี่ชายของเขาสนใจผู้ชายซะอีก

เพราะงั้นเมื่อคืนเขาได้ส่งคนมาให้ก็จริง แต่ไม่ใช่ผู้หญิงนี่นา

ผู้หญิงงั้นเหรอ？ พอคิดแบบนี้ ตาของเวินเมี่ยวก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

“พี่ครับ ผม...”

ไม่ทันที่เวินเมี่ยวจะอธิบาย หมิ่นซือหางก็ถีบไหล่เขาทันที

“ไปดูกล้องวงจรปิดทั้งหมดแล้วตามหาผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันซะ！ ถ้าหาไม่เจอ นายก็ไปแอฟริกาเพื่อรับช่วงโครงการที่คนรับผิดชอบเพิ่งตายไปต่อซะ”

เวินเหมี่ยวมองร่างสูงและสง่างามของหมิ่นซือหางอย่างประหลาดใจ เขาอึ้งอยู่พักใหญ่ถึงได้สติกลับมา

อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อแทนผู้หญิงคนนั้นเลย

ในไฮ้ซื่อนั้น ใครไม่รู้บ้างว่าหมิ่นซือหางนั้นเป็นเสือชีตาห์ เหยื่อที่เขาเพ่งเล็งไว้นั้น จะเป็นหรือจะตายก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาล้วน ๆ

ผู้หญิงคนนั้นนอนกับพี่ของเขาจากนั้นก็หนีไป ใจกล้าจริง ๆ ！

...

เหวินหย่าออกมาจากโรงแรมก็ขึ้นรถแท็กซี่

แผนการอันชั่วร้ายของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

ต้องเปิดโปงธาตุแท้ของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินซะ！

หลังจากเรียบเรียงความคิดแล้ว เหวินหย่าก็กลับบ้านโดยแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอก้าวเข้าไป เหวินชิงชาน พ่อของเธอก็ลุกขึ้นมาจากโซฟา

“เมื่อคืนแกไปไหนมา？ โทรไปที่มหาวิทยาลัยก็บอกว่าแกไม่ได้กลับหอ！”

สายตาที่โกรธเกรี้ยวของเขาแดงก่ำขึ้นมา ราวกับว่าจะปรี๊ดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้

“ชิงชาน อย่าโกรธไปเลยค่ะ ถ้าโกรธแล้วทำให้เสียสุขภาพขึ้นมาจะทำยังไงคะ？ เหวินหย่ายังเด็กอยู่ เธอยังไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ” จ้าวเหอที่อยู่ข้าง ๆ เหวินชิงชานแสร้งพูดปลอบใจขึ้นมา ก่อนจะมองไปทางเหวินหย่าด้วยสีหน้า “ปรารถนาดี”

“เหวินหย่า เธออย่าโทษที่พ่อโกรธเลยนะ เพราะเธอเป็นผู้หญิง ถ้าไม่กลับบ้านแบบนี้ ฉันกับพ่อของเธอนั้นกังวลว่าเธอจะโดนคนรังแกหรือเปล่า เธอคิดดูว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอขึ้นมาจริง ๆ หล่ะก็ ชื่อเสียงของตระกูลเหวินนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ชื่อเสียงของเธอนั้นสำคัญที่สุดนะ...”

สายตาของจ้าวเหอเต็มไปด้วยความกังวล ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปได้ยินแผนการร้ายของเธอกับลู่หลินเซินเข้าหล่ะก็ เหวินหย่าคงจะคิดว่าเธอนั้นเป็นห่วงเธอจริง ๆ แน่นอน

แต่ตอนนี้เหวินหย่านั้นมีสติกลับมาแล้ว และรู้อย่างเต็มอกว่าเธอต้องการจะทำอะไร

และก็เป็นไปตามคาด คำพูดของจ้าวเหอทำให้เหวินชิงชานโกรธได้สำเร็จ

“อายุยี่สิบกว่าแล้วยังไม่รู้เรื่องอีกเหรอ！ ดูเหมือนว่าปกตินั้นฉันจะตามใจแกมากเกินไป วันนี้ฉันจะให้แกรู้ว่ากฎที่แท้จริงมันเป็นยังไง！”

เขาหยิบไม้แข็ง ๆ ขึ้นมาแล้วฟาดมาที่เหวินหย่าทันที！

ตอนที่ไม้กำลังจะโดนเหวินหย่านั้น เธอกลับคุกเข่าลงต่อหน้าเหวินชิงชาน