หมูน้อยคอยรัก

“หนูช่วยถือไหมคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจหนู เดี๋ยวป้าถือเอง”

“ไม่เป็นไรค่า หนูช่วยได้จริงๆ นะคะ”

เมื่อธมนเห็นว่าอีกฝ่ายคะยั้นคะยออย่างมีน้ำใจแบบนั้น ก็เลยยื่นถุงกระดาษให้ขนิษฐาช่วยถือสองถุง พร้อมกับชวนคุย

“หนูฝึกงานที่นี่หรือคะลูก” ถามออกไปแบบนั้นเพราะเห็นการแต่งกายด้วยเครื่องแบบนักศึกษา

“ใช่ค่า”

“อยู่ฝ่ายไหนจ๊ะ มาฝึกนานหรือยัง ทำไมไม่เคยเห็นหน้า”

แม้จะสงสัยว่าหญิงวัยกลางคนที่ดูใจดีท่านนี้เป็นใคร แต่ด้วยคำถามที่ถามออกมานั้นก็ธรรมดาไม่ได้เป็นความลับอะไร ขนิษฐาเลยเล่าออกไปจ้อยๆ

“อยู่ฝ่ายดิจิทัล มาร์เก็ตติ้งค่ะ”

“อ๋อ ตรงฝ่ายการตลาดนี่เอง”

“ใช่ค่า เพิ่งมาทำได้สามวันนี่เองค่ะ ยังงงๆ อยู่” ท้ายประโยคอ้อมแอ้มเล่าอย่างเขินๆ

“เรียนการตลาดเหรอคะ”

“ใช่ค่า”

ธมนยิ้มอย่างเอ็นดู และเมื่อเห็นว่าถึงชั้นที่สิบห้าของฝ่ายดิจิทัล มาร์เก็ตติ้งแต่สาวน้อยแสนจ้ำม่ำน่ารักยังไม่ออกไป จึงเอ่ยเตือน

“ถึงชั้นหนูแล้วนี่จ๊ะ มา เดี๋ยวป้าถือเอง”

“ไม่เป็นไรค่า เดี๋ยวหนูช่วยถือไปส่งก่อนได้ค่ะ”

“อ้อ ขอบใจจ้ะ”

สองสาวต่างวัยโดยสารลิฟต์มาด้วยกัน จนมาถึงชั้นที่ยี่สิบซึ่งเป็นที่ทำงานของผู้บริหารระดับสูงอย่างประธานกรรมการบริหารและผู้บริหารคนอื่นๆ

เดินออกจากลิฟต์มาราวๆ สิบก้าวก็ถึงห้องทำงานของประธานกรรมการที่มีป้ายชื่อกำกับหราหน้าห้อง และนั่นก็ทำให้ขนิษฐาได้รู้ว่าคนที่เธอช่วยถือของมาส่งให้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ คงเป็นคนสำคัญของท่านประธานแน่ๆ

“ขอบคุณหนูมากนะจ๊ะที่ช่วยถือมาส่ง หนูชื่ออะไรคะ”

“น้องอ้าย เอ่อ อุ้ยอ้ายค่ะ”

“ชื่อน่ารักจัง คนก็น่ารัก” ธมนยิ้มอย่างถูกใจสาวน้อยตรงหน้า

“ขอบคุณค่ะ” คนถูกชมยิ้มแฉ่งอย่างไม่ปิดบังความดีใจที่ถูกชมซึ่งๆ หน้าแบบนั้น

และในจังหวะเดียวกันนั้นประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามา

ชายวัยกลางคนที่ยังดูหล่อเหลาขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อเห็นว่ามีเด็กน้อยในชุดนักศึกษายืนอยู่กับภรรยาในห้องทำงานของเขาด้วย

“พี่ริวคะ”

“จ้ะ”

“น้องช่วยถือของมาส่งค่ะ น่ารักมากเลย”

“อ๋อ” สหัสวัตพยักหน้ารับรู้พลางยิ้มให้สาวน้อยที่หน้าตาน่ารักอย่างอ่อนโยน

ขนิษฐารีบยกมือไหว้ผู้ชายที่ยืนอย่างสง่าอยู่ตรงหน้าข้างๆ คุณป้าใจดีทันที และเขาก็ยกมือรับไหว้พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้อีกรอบ

“ขอบคุณมากนะ” สหัสวัตเอ่ย

“ไม่เป็นไรค่า หนูขออนุญาตลงไปข้างล่างก่อนนะคะ”

“จ้ะ ไว้ป้าลงไปเยี่ยมที่ชั้นสิบห้านะ” ธมนเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ด้วยรู้สึกชอบสาวน้อยคนนี้จริงๆ อยากได้มาเป็นลูกสาวเลยล่ะ

สองสามีภรรยายกมือรับไหว้ขนิษฐาอีกรอบ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้กันเมื่ออยู่ในห้องกันตามลำพังแล้ว...

ขนิษฐาโดยสารลิฟต์ลงมาที่ชั้นสิบห้าที่เป็นออฟฟิศหลักของฝ่ายดิจิทัล มาร์เก็ตติ้ง หรือเรียกง่ายๆ ว่าฝ่ายการตลาด ซึ่งก็เลตไปราวๆ ห้านาทีได้ พอเดินมาถึงตรงโต๊ะประจำของตน ยังไม่ทันจะนั่งก็ถูกพี่ผู้หญิงในทีมการตลาดคนหนึ่งเรียกใช้งาน ให้เอาแฟ้มไปส่งให้เลขาฯ ที่ชั้นสิบเก้า

สาวน้อยเดินกอดแฟ้มขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นดังกล่าว และพอมาถึงที่โต๊ะของเลขานุการหน้าห้องผู้บริหารคนใดก็ไม่อาจทราบได้ เพราะขนิษฐาไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้ตนมาที่หน้าห้องทำงานของใคร ได้แต่หันซ้ายแลขวามองหาคนที่เธอน่าจะสามารถส่งแฟ้มเอาไว้ได้ แต่ก็ไม่ปรากฏว่ามีผู้ใดเลย และในจังหวะนั้นก็มีเสียงเอ่ยถามจากทางด้านหลัง

“ติดต่ออะไรเอ่ย” ชายหนุ่มร่างสูงสง่าหน้าตาหล่อเหลาและท่าทางใจดีเอ่ยขึ้น

ขนิษฐาหันขวับไปมอง ก่อนจะรีบยกมือไหว้เขาแม้ไม่รู้จักก็ตาม

“หนูเอาแฟ้มมาส่งค่ะ”

“แฟ้มอะไร”

“แฟ้ม...พี่ที่ฝ่ายการตลาดให้เอามาค่ะ หนูไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร”

พี่คนที่ไหว้วานให้เธอเอาแฟ้มมาส่งบอกเธอแค่นี้จริงๆ นะ...อ้ายเอาแฟ้มไปส่งให้พี่ที แค่เนี้ย และเธอก็ไม่กล้าเปิดดูด้วย

“อ๋อ มา...เดี๋ยวพี่ถือไปเอง”

สาวน้อยลังเลอยู่เพียงครู่ แต่อีกใจก็คิดว่าคนตรงหน้าคงรู้แหละว่าเป็นงานอะไร ไม่งั้นไม่อาสาช่วยอย่างงี้หรอกมั้ง คิดได้ดังนั้นเธอจึงยื่นแฟ้มให้เขา แล้วยกมือไหว้

“ขอบคุณมากค่า”

จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปเพื่อจะลงลิฟต์ไปชั้นล่าง จึงไม่ได้เห็นว่าชายคนดังกล่าวเดินเข้าไปในห้องของรองประธานกรรมการ

นายสหัสนัย โชคศิริเศรษฐกุล