เพื่อนร้าย ซ่อนรักWTF is this relationship.
ตอน 3
สิ้นประโยคที่วางสาย แฟนหนุ่มของเธอเอ่ยกับเธอคนนั้นว่า " เค้าอยากบอกเลิกกับแคลร์มันนะ แต่เค้าสงสารมัน รอนึดนึงนะเดี๋ยวก็จบ "
ยิ่งเมื่อได้ยินดังนั้น แคลร์ทรุดลงก้มหน้าร้องไห้ ในมุมมืด ให้กับคำพูดของแฟนหนุ่ม อย่างทรมาน
โดยอีกฝากของถนน สายเล็ก ๆ ภายในโซนร้านค้า มีใบหน้าของซีลีนจ้องมองมาที่เธออยู่ ด้วยมโนสำนึกที่สงสารเธอขึ้นมา เมื่อเขามองตั้งแต่เธอคุยโทรศัพท์ พอจะเข้าใจ เหตุการณ์คร่าว ๆ
เขาเดินข้ามมายังตัวเธอ ที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างถนน ยื่่นกระดาษชำระซองเล็กที่เขาพกพามันประจำ ให้กับเธอ
" นี่เธอ อ่ะทิชชู่เป็นไรเปล่า " น้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับยื่นมันให้กับเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตา และมือเล็กถูกยกขึ้นมาเช็ด
แต่ทันใดนั้น เธอส่งสายตามองใครคนหนึ่งสีหน้าท่าทางดูตกใจราวกับเห็นผี มีใครบางคนพุ่งตรงมาที่เธอ ผมกวาดสายตาไปตามใบหน้าที่เธอส่งสายตาไปมอง รู้สึกเหมือนถูกกระชากแขนไปอย่างแรง
" เฮ้ยมันอยู่นั้น ตามเร็ว "
ยัยหลับลึกคว้ามือของซีลีน วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตด้วยความตกใจ โดยเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพาไปไหนแล้วทำไมต้องหนีด้วย ทำไมต้องวิ่งมากับเธอด้วย คนที่ถูกกระชากแขนวิ่งได้แต่สงสัย
จนมาถึงที่น่าจะพ้นแล้ว " เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ "เสียงหอบหายใจเหนื่อยเพราะวิ่งมาไกลมาก
"เดี๋ยว หยุด ปล่อยเดี๋ยวนี้ นี่เธอ จะพาฉันวิ่งไปไหน? ชายหนุ่มสะบัดมือของเธอออก เพื่อให้แขนเป็นอิสระ
" ฉันขอโทษฉันตกใจกลัว คว้าอะไรได้ก็คว้า วิ่งไปโดยไม่รู้ตัว "
" นี้เธอจะบ้าเหรอ " สิ่งนี้เป็นเหตุให้ซีลีนหัวร้อนอย่างหนักให้กับ เธอ ขณะที่เขาหันหลังเพื่อจะกลับ ทันใดนั้นชายร่างท้วมยืนขวางกั้นไว้
" จะไปไหน? เสียงเข้มของคนที่เขากำลังวิ่งหนีเอ่ยถาม ซีลีนหันกลับไปมองใบหน้าของเธอ ที่ยืนตัวสั่นราวกับเห็นผี อยู่ข้างหลัง
" ผมไม่เกี่ยว ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ ขอตัว " เมื่อพูดจบ ขณะที่กำลังถอดเท้าเดินนั้น เสียง ของแคลร์ พูดขึ้น
" เดี๋ยวสิคะที่รักทำไมพูดแบบนี้" เธอแกล้งเอ่ยแบบนั้นออกไป เพื่อให้เขาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากสถานการณ์สุ่มเสียงอันตรายนี้
" นี่เธอ? " ซีลีนยิ่งโมโหที่เธอใส่ความแบบนั้น แต่ขณะเดียวกัน เธอก็ทำแววตาสีหน้าอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
" เฮ้ ใช้หนี้มาเลยแม่สาวน้อย " เสียงเข้มของชายร่างท้วมเอ่ยทวงหนี้กับเธอ
" ฉันไม่มี เดี๋ยวเอาไว้ อีก 2 วัน นะคะพี่ขา "
" อย่ามาผลัดวันประกันพรุ่งน่า ฉันต้องการตอนนี้เดี๋ยวนี้ไม่งั้นแกสองคนตาย " ประโยคนี้ส่งผลให้แคลร์สะดุ้งเฮือก
" ผมบอกแล้วไงว่าไม่รู้จักใยหลับลึกนี่ "
" ไหน ใครหลับลึก พูดดี ๆ นะ " เมื่อเขาเอ่ยประโยคนี้ทำให้แคลร์พลันนึกขึ้นได้ ชายเจ้าของวันเกิดใบหน้าคุ้นๆเหมือนพึ่งเจอกัน อ้อ ไอบ้าคนนั้นที่อวดว่าเป็นดาวคณะเมื่อกลางวันนี่นา
" ไม่ต้องมาเนียนเถียงกัน จ่ายมาเลย 5 หมื่นเร๊ว!! "
เพื่อเป็นการตัดปัญหาซีลีนยอมที่จ่ายหนี้แทนแคลร์ เขาทั้งคู่จึงรอดพ้นจากเงื้อมมือของชายฉกรรจ์พวกนั้นมาได้ ไม่เช่นนั้น สภาพของทั้งคู่อาจจะเป็นศพไปแล้วก็ได้
" หนี้แค่ 5 หมื่น นี่เธอหนีหัวซุกหัวซุนขนาดนี้เลยเหรอแถมยังดึง ผมไปเกี่ยวด้วย เอาเบอร์ ที่อยู่ พร้อมบัตรประชาชนมาเดี๋ยวนี้ " ซีลีนขอเอกสารไว้เป็นของมัดจำว่าเธอจะไม่หนีหนี้
" เดี๋ยวฉันผ่อนคืนให้นะ คุณ ชื่ออะไรอะ "
" ชื่ออะไรไม่สำคัญ เอาโทรศัพท์ เธอมานี่" มือหนาของเขา กระชากโทรศัพท์ออกจากมือของเธอแล้วจัดการ โทรเข้าเครื่องตัวเอง และเมมเบอร์โทรของตัวเองให้กับเธอ
โดยเซฟชื่อของเธอว่าใยหลับลึก ส่วนตัวเธอหลังจากที่ได้เธอโทรศัพท์คืน ก็เมมชื่อของเขาว่าเจ้าหนี้จอมโหด เพราะเธอไม่คิดจะโกงเขาหรอก
" ถ้าฉันโทรไปตอนไหน ห้ามดังเกินสามครั้งต้องรับทันทีเข้าใจมั้ย 5 หมื่นล่ะ อย่าลืม " ซีลีนเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนที่จะเดินแยกจากเธอไปหากลุ่มเพื่อนที่รออยู่ในร้านอาหาร
"เดี๋ยวนายเจ้าหนี้ ขอบใจนะที่ช่วย เราแคลร์" หญิงสาวยื่นมือเพื่อญาติดี กับผู้ที่หันหลังกำลังจะเดินจากไป..
ขณะเดียวกันเขายกยิ้มหันกลับมา มองมือเล็กที่ยื่น ก่อนเคลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของแคลร์ มือหนาเพียงแค่แตะที่ปลายนิ้วของเธอแล้วปล่อย
" อึม "
แคลร์ พูดอีกว่า "เราอยู่ ปี 1 การตลาด นายล่ะ "
"เหมือนกัน" เขาพูดขณะที่มือสองข้างล้วงกระเป๋าราวกับยืนถ่ายแบบ
" งั้นคงรุ่นเดียวกัน เราเป็นเพื่อนกันนะถ้านายมีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้เลย"
เมื่อซีลีนได้ยินดังนั้นในหันพลันนึกสนุกเพราะทั้งรายงาน ทั้งเรื่องที่คอนโด เขาย้ายออกมาอยู่คนเดียวเพื่อสะดวกต่อการเดินทางมามหาวิทยาลัย
เสียงในหัวของเขาผุดขึ้นมา..ได้มีงานส่งอาจารย์แล้วเรา ใยหลับลึกนี่ท่าทางคงน่าจะใช้ได้
" พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเจอกัน ภารกิจเริ่มใช้หนี้ของเธอ"
"แต่ฉันยังไม่มีเงินเลยนะ "
"เออน่าฉันรู้ จ่ายเป็นอย่างอื่นแทน "
" ฮ้า จ่ายอย่างอื่นแทน "แต่สิ่งที่คนฟังอย่างแคลร์คิดดันไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อสิ้นสุดประโยคดังกล่าว เธอเข้าใจว่าเขาจะนัดเธอไปทำมิดีมิร้าย เหมือนนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่าน เมื่อไม่มีเงินจ่ายก็ใช้ตัวเองขัดดอก
" ไอ้บ้า ไม่นะ ฉันเก็บไว้ให้คนที่ฉันรัก "
"เธอพูดอะไรของเธอ เก็บอะไร ฉันหมายถึงให้เธอทำรายงาน ให้ฉันพูดอะไรไม่ดูสภาพตัวเองเจอกันพรุ่งนี้ห้ามเบี้ยว " คราวนี้เจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาชี้นิ้วสั่งยื่นไปที่ใบหน้าของเธอก่อนเดินจากไป
โปรดติดตามตอนต่อไป...
คุณอาจจะชอบ
