แสนชัง
ตอน 3
"ไม่ไป! มัสไม่ไป พี่ป้องไม่มีสิทธิ์มาไล่มัสนะคะ"
ม่านมัสลินสะบัดแขนออกจากการจับกุมของปกป้อง แต่สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมหลุด ปกป้องจับแขนของเธอแน่นเขากวาดสายตามองร่างกายของเธอแล้วเหยียดยิ้ม
ผู้หญิงสกปรก ...
"อย่ามองมัสนะคะ คนลามก!"
"ม่านมัสลิน!"
"เฮ้อ รู้แล้วค่ะ รู้แล้วว่าชื่อม่านมัสลิน แต่มัสว่าพี่ป้องเรียกยาวไปนะคะ ไป ค่ะ ไปออกจากห้องของมัสได้แล้ว มัสจะนอน"
ม่านมัสลินดันร่างกำยำของปกป้องทั้งๆ ที่เขาจับแขนของเธอแน่น เธอดันเขาให้ออกไปเธอเปิดประตูออกแล้วใช้ตอนที่เขาเผลอสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดออกจากพันธนาการของปกป้อง
"บายค่ะ"
ปัง!
หญิงสาวปิดประตูใส่หน้าชายหนุ่มโดยที่เขายังยืนงงกับความรวดเร็วตรงหน้า ปกป้องมองบานประตูไม้นี่เป็นครั้งแรกที่ม่านมัสลินกล้าไล่เขาออกจากห้อง นี่เป็นครั้งแรกที่ม่านมัสลินกล้าปิดประตูใส่หน้าเขา ปกติแล้วเธอต้องพยายามรั้งให้เขาอยู่ อ่อยเขา และยั่วยวน
ก็ดี ...
ต่อไปนี้ก็ต่างคนต่างอยู่แล้วกัน ...
หญิงสาวหลังบานประตูทรุดตัวลงนั่งหลังจากที่ทำใจกล้าไล่เขาออกจากห้อง พี่ปกป้องของเธอบัดนี้กลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอเสียเอง เขาไม่ปกป้องเธออีกต่อไปแล้ว
"อึก ... อึก"
หยาดน้ำตาใสไหลล้นดวงตาเธอฟุบหน้าลงกับเข่าที่ยกขึ้นมาแล้วกอดมันเอาไว้ นอกจากลุงปราชญ์คนที่นี่ก็ไม่มีใครดีกับเธออีกเลย แม้แต่แม่บ้านคนสนิทของคุณป้าสร้อยม่วง
'มัสจะถูกข่มขืนค่ะ แต่มีคนมาช่วยมัสไว้'
'ตอแหล!'
ทำไม ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเธอ ทำไม หากเธอไม่ได้เขาคนนั้นช่วยไว้ป่านนี้เธอก็คง ...
"อึก ... อึก ... อึก"
ม่านมัสลินปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจออกมาแล้วเผลอหลับลงไปด้วยความเหนื่อยล้าแม้จะไม่ได้อยู่บนเตียงนอนก็ตาม
- เวลาค่ำ –
ติ๊ง~
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของม่านมัสลินดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่แต่งตัวอยู่หน้ากระจกหันไปมองที่เครื่องมือที่แผดเสียงร้องเมื่อครู่
Line
พนา : สวัสดีครับ
มัส : ... (Read)
พนา ... ใครกันนะ ม่านมัสลินพยายามย่นคิ้วนึกเธอกลับนึกไม่ออกว่าพนาเป็นใครเธอจึงเลือกอ่านและไม่ตอบเพราะคิดว่าคงมีใครบางคนกลั่นแกล้งเธอเสียมากกว่า
พนา : ผมพนาครับ ที่ช่วยคุณไว้
มัส : อ๋อ พี่พนาขอบคุณนะคะที่ช่วยมัสไว้
พนา : ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ คุณโอเคดีใช่ไหมครับ
มัส : ค่ะ สบายมากไม่ต้องห่วง
พนา : ผมดีใจที่ได้ยินคำตอบแบบนี้จากคุณ
ม่านมัสลินยิ้มให้กับโทรศัพท์มือถือของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอมีนัดไปสนุกกับเพื่อนๆ เพราะตอนนี้มหาลัยของเธอปิดเทอมแล้ว และเธอก็ขออนุญาตคุณลุงปราชญ์แล้วด้วย
"จะไปไหน! ตกดึกตกค่ำก็ต้องออกจากบ้านไปยืนตามต้นขนุนหรือไง"
สองขาเรียวหยุดชะงักเธอหันไปอย่างสงบเรียบร้อยก้มหน้ามองใบหน้าของคุณป้าสร้อยม่วงที่ยืนด่าเธอฉอดๆ แน่นอนว่าคุณป้าสร้อยม่วงรู้ว่าเธอขออนุญาตสามีของตนแล้วแต่มันอดไม่ได้ที่จะบ่นเป็นผู้หญิงยิงเรือแต่เที่ยวไปนั่นไปนี่กลางค่ำกลางคืน
"คุณป้าสร้อย มัสขออนุญาตคุณลุงแล้วค่ะ"
"หึ ถือหางกันเข้าไป เสียคนเข้าสักวันแล้วจะรู้สึก"
สร้อยม่วงเดินสะบัดหน้าเข้าไปในครัวในขณะที่ปกปราชญ์เดินออกมาจากห้องฟิตเนสพอดี ทำให้เขาได้ยินในสิ่งที่เมียของเขาพูดกับหลานรักทุกคำ
"อย่าถือสาป้าเขาเลย เขาแค่แสดงออกไม่เก่งน่ะหนูมัส"
"ค่ะคุณลุง"
"ไปเถอะ ถึงแล้วไลน์มาบอกลุงด้วยนะ"
"ค่ะ คุณลุงสวัสดีค่ะ"
ม่านมัสลินเดินไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเองตั้งแต่เธอลงมาก็ไม่เจอกับปกป้องอีกเลย แม้จิตใจจะห่อเหี่ยวอยู่บ้างที่ไม่เจอเขาแต่เธอก็ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจมากเหมือนเมื่อก่อน
- คลับxxx –
"ไงมึงหน้าเหมือนตูดเป็นอะไร"
"เออ ดูหน้ามันดิ ทำหน้าเหมือนเมียไม่สนใจอะ"
สุดเขตต์ บุรินทร์ และดินแดนเพื่อนของปกป้องต่างมีนัดกันมาสังสรรค์เช่นเคยเหมือนทุกๆ วัน แต่วันนี้ปกป้องมีอาการแปลกปกติเวลาเขามาก็จะมานั่งทำหน้าหงุดหงิดแบบนี้แหละ แต่จะพ่วงท้ายด้วยคำบ่นว่าที่คู่หมั้นว่าน่ารำคาญนักหนา แต่วันนี้ไม่มีคำบ่นแม้แต่คำเดียว
"ก็จะอะไรละ มันคงเบื่อคู่หมั้นมันจนไม่รู้จะพูดอะไรละสิ"
"เออ ไอ้ป้องพวกกูยังไม่เคยเห็นหน้าคู่หมั้นมึงเลย"
ปกป้องหันมองเพื่อนๆ เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจก่อนจะเอารูปของเด็กหญิงวัยสิบห้าปีให้เพื่อนๆ เขาดู ใช่รูปสุดท้ายของเขากับเธอก็คือเมื่อห้าปีก่อน
"น่ารักเหมือนกันนี่หว่า ทำไมมึงไม่ชอบวะ"
"ว่าแต่นี่มึงกินเด็กตัวแค่นี้เองเหรอวะ"
บุรินทร์กับดินแดนพูดขึ้นโดยที่สุดเขตต์กำลังจ้องดูผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างดียืนเต้นอยู่บนโต๊ะราวกับคนเมาสุดเหวี่ยง
"รูปเมื่อห้าปีที่แล้ว"
"ห้าปีที่แล้ว งั้นเท่ากับตอนนี้ก็โตเป็นสาวสะพรั่งเลยสิวะ"
"กูไม่รู้"
ดินแดนกับบุรินทร์หันไปมองตามสายตาของสุดเขตต์ก็ต้องชะงักไปกับสาวสวยที่โต๊ะไม่ไกลกำลังยืนเต้นอยู่บนโต๊ะ โดยมีกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอยืนเชียร์อยู่ข้างล่าง บางคนก็เต้นตาม บ้างก็กระดกดื่ม
"ไอ้ป้อง ผู้หญิงคนนั้นแม่งน่าล่อฉิบหาย เอวเป็นเอว ตูดเป็นตูด"
ปกป้องไม่ได้สนใจตอนนี้สิ่งที่คาใจเขาคือกลิ่นของใครบางคนที่ไม่ใช่กลิ่นเธอแต่มันกลับติดมากับตัวเธอ ใช่ เขาไม่ได้สนใจเธอ แต่เขารังเกียจเธอ ยิ่งรู้ว่าเธอไปสนุกสุดเหวี่ยงจนไม่กลับบ้านมันยิ่งทำให้เขารู้สึก ... รังเกียจ
"นั่นคู่หมั้นมึงนี่ไอ้ป้อง"
ดินแดนพูดขึ้นทำให้ปกป้องรีบหันไปมองในทันที ใช่! ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นมันเป็นเธอจริงๆ ด้วย เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะมาที่นี่ และทำตัวเละเทะแบบนี้
"ไอ้ดิน บอกเพื่อ มันไม่สนใจหรอกใช่ไหม"
พรวด!
ปกป้องลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงเขายกแก้วน้ำสีอำพันกระดกลงคอจนหมดแก้ว มือหนาคลายเนกไทออกพร้อมกับปลดเสื้อสูทของตัวเองออกเดินตรงไปที่โต๊ะเธอ
"ไหนมึงว่า มันไม่สนใจไง"
"กูจะไปรู้ได้ไง ปกติเห็นมันเอาแต่ด่าว่าเขา"
สุดเขตต์ บุรินทร์ และดินแดน เดินตามปกป้องไป ทำให้พวกเขาได้เห็นตัวจริงของว่าที่คู่หมั้นของเพื่อน เธอสวย ดูดี น่ารัก และน่า ...
"ทำบ้าอะไรของเธอหะ"
ม่านมัสลินยังคงเต้นอย่างต่อเนื่องในขณะที่เพื่อนๆ ของเธอประกอบไปด้วย มาหยา แตงไทย และพบรัก ต่างถอยกรูดยกมือไหว้ว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนอย่างหัวหด
"ฉันว่ายัยมัสตายแน่"
"ไม่เหรอเธอก็พูดเวอร์ไปนะแตง"
"แต่ฉันว่ายัยมัสน่าจะตายจริงๆ นะ"
ปกป้องยืนเท้าสะเอวมองหญิงสาวแต่เธอก็ยังไม่รู้ตัว ผู้คนมากมายเริ่มหันมามองเธอเป็นตาเดียวทำให้ปกป้องจำต้องแตะต้องร่างกายที่เขาแสนรังเกียจนี้ด้วยการขึ้นไปอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วใช้เสื้อสูทที่ถอดออกมาปกปิดร่างบางแล้วพาเธอเดินออกมาทันที
"พี่ป้อง!"
ม่านมัสลินตาโตขึ้นเธอไม่คิดว่าจะเจอกับปกป้องที่นี่เธอถึงได้ทำตัวหลุดโลกขนาดนี้ เพราะนิสัยแท้จริงของเธอแล้วเวลาอยู่กับเพื่อนก็คือเด็กน้อยตัวเล็กๆ แสนซนคนหนึ่งเท่านั้น
"ปล่อยมัสนะ!"
"ทำตัวน่ารังเกียจ ไม่มีใครสั่ง ใครสอนรึไงหะ!"
คุณอาจจะชอบ
