คุณกู้ คุณนายทอดทิ้งท่านไปแล้ว

สีหน้าของเจียงเนี่ยนอันซีดเผือดขึ้นมาทันที

กู้ซ่างชินพูดขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว จะให้เธอเอาลูกออก ทำไมเขาถึงมีจิตใจที่โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้นะ？！

“ทำไมเหรอ？” เจียงเนี่ยนอันส่ายหน้าด้วยความเหลือเชื่อ “กู้ซ่างชิน ต่อให้คุณจะไม่ต้องการเด็ก แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องพูดคำพูดที่มันโหดร้ายขนาดนี้ก็ได้！”

สายตาของกู้ซ่างชินเย็นชา พูดขึ้นด้วยเสียงที่เคร่งขรึม “เดิมทีพวกเราแต่งงานกันตามสัญญา ถ้ามีลูกมันก็จะกลายเป็นภาระ”

เจียงเนี่ยนอันก้มศีรษะลง ไม่กล้ามองกู้ซ่างชินอีก แต่ภายในใจมันเจ็บปวดราวกับถูกมีดทิ่มแทง

ผ่านไปสักพัก เจียงเนี่ยนอันถึงได้เอ่ยปากพูดขึ้น “คุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่คลอดลูกให้คุณหรอก！”

ถ้าเธอจะคลอดลูก ก็จะคลอดให้กับตัวเอง

หลังจากที่ลูกโตแล้ว เธอก็จะบอกกับลูกว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว！

กู้ซ่างชินขมวดคิ้ว “คุณคิดแบบนี้ก็ดีแล้ว ในเมื่อไม่สบาย ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนให้มากๆ ช่วงนี้ยังไม่ต้องไปทำงาน”

เขาพูดจบ ก็หันหลังออกจากห้องนอนของเจียงเนี่ยนอันไป

วันรุ่งขึ้น เจียงเนี่ยนอันยังคงมาปรากฏตัวอยู่ที่บริษัท

เนื่องจากว่าเธอจะกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว จึงต้องการเงินจำนวนมาก แล้วก็ไม่มีสิทธิ์ดื้อรั้นด้วย

สถานที่ทำงานของเธอก็คือที่กู้ซื่อ กรุ๊ป

ในตอนนั้นเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับกู้ซ่างชินมากขึ้น หลังจากเรียนจบแล้วเธอก็สมัครงานในแผนกเลขา

พวกเขาแต่งงานกันอย่างลับๆ นอกจากหลินต๋าผู้ช่วยของเขา และผู้บริหารระดับสูงบางส่วนแล้ว คนส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาอีก

เจียงเนี่ยนอันเพิ่งจะมาถึงแผนกเลขา ก็เห็นทุกคนกำลังยืนซุบซิบอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้าห้องประชุม

“ว้าว ที่แท้นี่ก็คือแฟนสาวในข่าวลือของคุณกู้นี่เอง”

“แฟนสาวในข่าวลืออะไรกัน เธอเป็นถึงสุดที่รักของคุณกู้เลยต่างหากล่ะ เมื่อสองปีก่อนคุณกู้ของพวกเราหงอยเหงาเศร้าซึมมาเป็นเวลานานก็เพราะเธอ”

“ว่ากันว่า ทั้งสองคนเริ่มรู้จักกันตั้งแต่ชั้นประถมแล้วนะ”

“การประชุมเมื่อตะกี้นี้ คุณกู้ไม่ได้ด่าใครเลย ที่แท้ก็เพราะว่ามีคนในดวงใจอยู่ด้วยนี่เอง”

“ต่อไปคุณหลินก็จะมาเป็นที่ปรึกษาทางด้านกฎหมายระดับสูงส่วนตัวของท่านประธาน พวกเขาสองคนเหมาะสมกันมากจริงๆ ！”

……

สุดที่รัก คนในดวงใจ คำพวกนี้มันราวกับเป็นมีดที่แหลมคม แทงเข้ามาในใจของเจียงเนี่ยนอัน

ก็จริง แม้แต่พวกพนักงานก็ยังจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อนกู้ซ่างชินรักหลินเจียเจียมากขนาดไหน

ส่วนเธอมันไม่ได้สำคัญมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

เจียงเนี่ยนอันกัดริมฝีปากแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

เธอบีบบังคับให้ตัวเองไม่ไปฟัง ไม่ไปมอง แสร้งทำงานต่อไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ว่าคำพูดพวกนี้มันราวกับเป็นมนต์ขลัง ดังเข้ามาในหูของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ทันใดนั้น ท้องไส้ของเธอก็ปั่นป่วน

เธอลุกขึ้นพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ

กลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็น เธอจึงจงใจเปิดก๊อกน้ำเสียงดังที่สุด

จนกระทั่งอาเจียนออกมาจนหมด เจียงเนี่ยนอันถึงได้รู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย

เธอล้างหน้าด้วยน้ำเย็น หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าตัวเองดูไม่ผิดปกติ ถึงได้ลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

ตอนที่เดินผ่านห้องประชุม ประตูก็ยังปิดไม่สนิท เธอเห็นกู้ซ่างชินกับหลินเจียเจียนั่งอยู่ข้างในอย่างชัดเจน

หลินเจียเจียนั่งอยู่ข้างกายของกู้ซ่างชิน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงคอที่สูงยาวและไหปลาร้าที่สวยงาม

น้ำเสียงของเธออ่อนโยน สายตาฉอเลาะ แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ดึงดูดคน

ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก แทบจะแนบชิดติดกันแล้ว

จากมุมมองของเจียงเนี่ยนอัน มันเหมือนกับคนรักที่สนิทสนมกันมาก

เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน

ชีวิตแต่งงานครั้งนี้ เธอเป็นคนนอกมาตลอด

น้ำตาของเจียงเนี่ยนอันร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบๆ

เธอหันหลังจากไป แต่ไม่ทันระวังกลับไปชนเข้ากับกระถางต้นไม้ที่อยู่ด้านข้างเข้า จนเกิดเสียงดังลั่น

เสียงเคลื่อนไหวข้างนอกทำให้กู้ซ่างชินตกใจ เขาเงยขึ้นมองตรงมา ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่เจียงเนี่ยนอันอย่างแม่นยำ

เจียงเนี่ยนอันหงุดหงิด ทำไมเดินแค่นี้ก็ยังซุ่มซ่ามอีกนะ

ส่วนกู้ซ่างชินก็ลุกขึ้นออกมาแล้ว หลินเจียเจียเองก็เห็นเขาแล้วเช่นกัน เธอเดินตามติดอยู่ข้างหลังเขา

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？”

กู้ซ่างชินเห็นเจียงเนี่ยนอัน ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่นิดหน่อย

วินาทีนั้น หลินเจียเจียที่อยู่ด้านข้างก็เดาสถานภาพของเจียงเนี่ยนอันได้ในทันที

เพียงแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ถามขึ้นมาอย่างฉอเลาะ “อาชิน เธอเป็นใครเหรอคะ？”

ใช่น่ะสิ

เธอเป็นใคร？

เจียงเนี่ยนอันเองก็อยากรู้เหมือนกัน ภายในใจของกู้ซ่างชิน เธอมีสถานภาพอะไรกันแน่

บางทีอาจเป็นเพราะความเสียดสีบนใบหน้าของเธอมันชัดเจนเกินไป กู้ซ่างชินรู้สึกไม่สบอารมณ์ เพียงแค่พูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยเท่านั้น “แค่พนักงานของผมเท่านั้นน่ะ”

พนักงานงั้นเหรอ？

เมื่อได้ยินเข้าไปในหูของเจียงเนี่ยนอัน ความหมายเสียดสีมันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นไปอีก

ดูสิ

เธอไม่ได้มีสถานภาพอะไรทั้งนั้น

กู้ซ่างชินพูดจบก็จากไป

หลินเจียเจียจ้องมองเธออยู่สักพัก เจตนายั่วยุในแววตามันชัดเจน จากนั้นก็ก้าวเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เจียงเนี่ยนอันยืนอยู่ข้างหลังของพวกเขา ราวกับว่าถูกแบ่งแยกระหว่างสองโลก

สมองเบลอไปจนกระทั่งเลิกงาน เจียงเนี่ยนอันได้รับสายจากคุณยายโดยไม่คาดคิด

“อันอัน ยายอายุมากแล้ว เหลือเวลาไม่มากแล้ว”

“ความปรารถนาเดียวของยายก็คืออยากให้หลานแต่งงาน มีลูก……”

“เมื่อไรหลานจะพาแฟนกลับมาให้ยายเจอสักที？”

เมื่อได้ยินเสียงบ่นจากปลายสาย จู่ๆ เจียงเนี่ยนอันก็รู้สึกแน่นจมูกขึ้นมาทันที

ใช่

เรื่องแต่งงานของเธอ แม้แต่คุณยายที่พึ่งพาอาศัยใช้ชีวิตด้วยกันมา ท่านก็ยังไม่รู้เลย

ตอนที่แต่งงาน กู้ซ่างชินก็บอกแล้วว่านอกจากคณะกรรมการบริษัทแล้ว ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไรก็ยิ่งดี

ในตอนนั้นเขาคงคิดว่าหลินเจียเจียจะกลับมาสินะ？

เขาปูทางมาเพื่อหลินเจียเจียตั้งแต่ต้นแล้ว

เจียงเนี่ยนอันไม่รู้ว่าตัวเองวางสายไปตั้งแต่เมื่อไร

เธอเพียงแค่จำได้อย่างคลับคล้ายคลับคลา เธอสัญญากับคุณยายไว้แล้ว ว่าวันเสาร์นี้จะพาแฟนกลับไปพบกับท่าน

แต่ว่าเธอจะพาใครไปล่ะ？