ลิขิตเสน่หามนตรารัตติกาล
ตอน 1
“กรี๊ด! ช่วยด้วยค่ะ!”
เสียงลมหวีดหวิวรอบๆ กายกับสายลมหนาวที่เย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูก ไม่ได้น่ากลัวเท่าสัตว์สี่เท้าสองสามตัวที่กำลังวิ่งไล่ตามหลังเธอมาติดๆ ร่างระหงวิ่งหนีไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต ปากเล็กก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังก้องอยู่ในความมืดสลัว
ตุบ!
“โอ๊ย!” เท้าเล็กที่วิ่งไปโดยไม่มองทางสะดุดเข้ากับตอไม้จนล้มลงไถลไปกองกับพื้นหญ้ารกๆ ที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้ง กิ่งไม้ผุๆ และความชื้น ขณะที่เจ้าสัตว์หน้าขนวิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงตัว เจ้าของร่างเล็กกระถดถอยหนี รู้สึกหวาดกลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น ลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นเจ้าสุนัขตัวโตกระโจนพุ่งเข้าใส่
“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องดังลั่นผืนป่า แล้วทุกอย่างก็เหมือนจะเงียบงันลง เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมโดยมีสองมือป้องประสานกันอยู่ตรงหน้า ความเงียบอย่างฉับพลันนั้นทำให้สาวน้อยค่อยๆ เอามือที่บังตาตัวเองออก กะพริบตาสองสามครั้งเพื่อมองภาพตรงหน้าให้เต็มตาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
บุรุษนิรนามรูปร่างสูงเปรียวคนหนึ่งกำลังหันไปเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าสามตัวที่มีท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือน้ำลายสอที่อยากจะกระโจนขย้ำเหยื่อตรงหน้าให้หนำใจ แต่พวกมันก็ต้องหยุดเท้าไว้กับที่ เพียงเพราะมีผู้ชายคนนี้ยืนจ้องหน้า เขาเพียงแค่ยืนอยู่นิ่งๆ เธอเห็นเพียงแค่ด้านหลังของร่างสูงในชุดดำทมิฬที่น่าเกรงขามเท่านั้น
...เขาเป็นใคร ทำไมฝูงหมาป่าถึงได้กลัวเขา...
เกิดคำถามขึ้นมาในใจของสาวน้อยที่ยังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นหญ้า เธอยังหวาดกลัวเจ้าสัตว์หน้าขนทั้งสามตัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน กระทั่งหมาป่าตัวโตทั้งหมดเดินลับหายเข้าไปในป่า ร่างเล็กในชุดกระโปรงสีขาวบางเบาจึงได้ขยับกายค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วใช้มือปัดเศษใบไม้ใบหญ้าออกจากตัว
“ขอบคุณมากนะคะ ที่มาช่วยฉัน” เจ้าของร่างสูงที่น่าเกรงขามยังคงยืนอยู่ในท่าเดิม หญิงสาวจึงเดินเข้าไปใกล้อีกนิดอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เธอก็อยากให้เขาหันมา แล้วเหมือนชายหนุ่มจะล่วงรู้ความในใจ เขาค่อยๆ หมุนร่างเพื่อที่จะหันหน้ามาทางเธอช้าๆ
...เธอกำลังจะได้เห็นหน้าผู้มีพระคุณแล้ว...
พรึบ!
มือเรียวตวัดผ้าห่มออกจากตัวโดยไม่รู้ตัวพร้อมกับดวงตากลมโตลืมตาขึ้นมาในความมืดสลัว ไม่รู้ว่าเวลานี้มันตีไหนแล้ว ทุกอย่างรอบกายดูเงียบสงบ มีเพียงผ้าม่านสีขาวตรงหน้าต่างเท่านั้นที่ยังปลิวไสว สงสัยว่าเมื่อคืนก่อนนอนเธอคงลืมเปิดหน้าต่างเอาไว้กระมัง หญิงสาวลุกขึ้นนั่งหย่อนปลายเท้าลงข้างขอบเตียง
“ไม่น่ารีบตื่นเลยยัยบาบี้เอ๊ย เธอเกือบจะได้เห็นหน้าเขาแล้วเชียว” รุ้งราตรีบ่นอุบอิบกับตนเองอย่างเสียดาย ก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่างแล้วเดินมาที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กริ๊งๆ!
มือเรียวยื่นออกไปควานหาโทรศัพท์ตรงโต๊ะโคมไฟข้างเตียง
“บาบี้ ตื่นหรือยังลูก”
“สวัสดีค่ะพ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ โทรมาหาหนูแต่เช้าเลย” เสียงอ้อแอ้ของคนที่เพิ่งตื่นนอนถามออกไป พร้อมกับขยี้ตาไปพลาง ก่อนจะได้ยินเสียงนุ่มๆ ของบิดาท้วงมาตามสาย
“เช้าอะไรกันลูก นี่มันเจ็ดโมงกว่าแล้วนะ รีบลุกอาบน้ำเตรียมตัวเดินทางมาเชียงใหม่ได้แล้ว”
“เจ็ดโมงกว่าแล้วหรือคะ! ได้ค่ะบาบี้จะรีบลุกอาบน้ำเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” คนขี้เซาวางสายเสร็จแล้ว ก็งัวเงียลุกขึ้นมาเอามือขยี้ตาอีกสองสามครั้งเพื่อขับไล่ความง่วงงุนออกไปจากหัว ก่อนจะเดินคว้าเอาผ้าขนหนูสีขาวเดินเข้าไปห้องน้ำ
รุ้งราตรีหรือบาบี้ สาวน้อยลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ซึ่งได้ถือกำเนิดใน ‘คืนพระจันทร์ทรงกลด’ ที่เพิ่งคว้าปริญญาโทภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการสื่อสารและพัฒนามาหมาดๆ ถูกบิดาขอร้องแกมบังคับให้มาทำงานเป็นผู้ช่วยเธมเจ้านายใหญ่ของเขา ซึ่งเป็นผู้ที่ควบคุมดูแล ‘อรุณดารา รีสอร์ต’ สาขาสอง
เนื่องจากเธมต้องไปเปิดรีสอร์ตอีกหนึ่งแห่งทางภาคใต้ของไทยและจำเป็นต้องให้บิดาของเธอซึ่งสามารถพูดภาษาปักษ์ใต้ได้ไปประสานงานอยู่ที่รีสอร์ตในเครืออรุณดาราสาขาสามที่กำลังดำเนินการก่อสร้างอยู่ในขณะนี้ ทำให้ขาดคนดูแลรีสอร์ตสาขาสองที่บิดาของเธอกำลังทำงานอยู่
ทั้งที่รุ้งราตรีอุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่า พอเรียนจบปุ๊บเธอก็จะไปทำงานเป็นไกด์นำเที่ยวในหลายๆ จังหวัดทั่วประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านใกล้เคียง แต่ก็ถูกบิดาเรียกตัวมาทำงานให้กับนายจ้างจอมเผด็จการของเขาเสียก่อนโดยที่สาวน้อยไม่ได้รับสิทธิ์ในการอุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น นั่นเพราะที่เธอเรียนจบมาได้ก็เพราะเงินทองของบิดาล้วนๆ นั่นเอง
รุ้งราตรียังจดจำวันที่บิดาได้พูดขอร้องแกมบังคับให้เธอมาทำงานแทนท่านเมื่อวันก่อนได้ วันนั้นเป็นวันที่แฟนหนุ่มคนที่เท่าไรก็ไม่รู้ของเธอบอกเลิกอย่างไม่เหลือเยื่อใย เหตุผลที่คู่ควงคนล่าสุดบอกเลิกกับเธอก็คือ
‘ผมทนความเป็นผู้หญิงหัวโบราณของคุณไม่ได้’
เธอผิดด้วยหรือที่ไม่คิดชิงสุกก่อนห่าม
ไกรวุธ เขาก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ เขาพยายามขอนอนกับเธอหลายครั้งแต่หญิงสาวก็ปฏิเสธมาโดยตลอด จนกระทั่งคืนหนึ่งในผับเขาควงสาวสวยคนหนึ่งมาเย้ยเธอแล้วบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นคือเมียของเขา มันหยามหน้ากันชัดๆ
‘ชิ ผู้ชายคนไหนก็คิดว่าเธอหัวโบราณอย่างนั้นหรือ ถึงได้พากันบอกเลิก
แต่มันก็ไม่แน่หรอก หากวันใดที่เธอพบเทพบุตรสุดหล่อแสนดี ที่ถูกตาต้องใจเข้าจริงๆ เธออาจจะยอมมอบทั้งตัวและหัวใจให้กับผู้ชายคนนั้นตั้งแต่แรกพบสบตาเลยก็เป็นได้ใครจะรู้ ก่อนจะเดินทางออกจากบ้านรุ้งราตรีก็โทรไปโอดครวญกับบิดาของเธออีกครั้งเพื่อขอความเห็นใจ
“พ่อคะ หนูเพิ่งถูกแฟนบอกเลิก ยังทำใจไม่ได้เลย พ่อก็จะให้หนูไปทำงานแล้วเหรอคะ หนูขอไปเที่ยวให้สบายใจก่อนไม่ได้เหรอ”
“ไม่มีเวลาแล้วบาบี้ ที่รีสอร์ตกำลังต้องการคนไปทำงานแทนพ่อที่เก่งภาษาและไว้ใจได้ด่วนที่สุด”
“แต่พ่อคะ หนู...”
“อย่าเพิ่งปฏิเสธบาบี้ ฟังพ่อพูดให้จบก่อน” คนเป็นพ่อรีบห้ามก่อนจะพูดแทรกขึ้นในหัวข้อที่เขามั่นใจว่ารุ้งราตรีต้องสนใจอย่างแน่นอน
“ใกล้ๆ รีสอร์ตที่พ่อทำงานอยู่ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งอยู่ใกล้ๆ มันคือบ้านของผู้ชายที่ชื่อแดเนียลที่ลูกเคยบอกพ่อว่าอยากเจอหน้าไง ทีนี้สนใจอยากจะไปทำงานที่ อรุณดารา รีสอร์ต บ้างหรือยัง”
รุ้งราตรีนัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความสนใจเมื่อได้ยินถึงสิ่งที่บิดาบอกกล่าว ‘สนใจสิ...เธอสนใจแน่นอน แต่ไม่ได้สนใจที่จะไปทำงานเป็นผู้ช่วยฯ อย่างที่บิดาของเธอต้องการหรอกนะ เหตุผลที่เธอตัดสินใจทำงานในครั้งนี้ ก็เพราะอยากจะไปเจอหน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นต่างหาก’
“ตกลงก็ได้ค่ะพ่อ”
“บาบี้ พ่อมีเรื่องจะเตือนลูกอย่างหนึ่งนะ”
“อะไรคะพ่อ” น้ำเสียงที่จริงจังของบิดาทำให้รุ้งราตรีต้องตั้งใจฟัง
“เรื่องที่พ่อบอกว่ามีผู้ชายที่ชื่อแดเนียลอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น ลูกต้องเก็บไว้เป็นความลับนะ และถ้าไม่จำเป็นอย่าได้เอ่ยชื่อนามสกุลของผู้ชายคนนั้นให้ใครฟังเป็นอันขาด!”
“ทำไมคะพ่อ เขาเป็นคนอันตรายมากเลยเหรอคะ”
“เปล่าหรอกลูก เขาเป็นคนสำคัญของเจ้านายพ่อ คุณเธมเจ้านายของพ่อบอกว่าคุณแดเนียลชอบอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับใคร สัญญากับพ่อนะว่าลูกจะทำตามคำสั่งของพ่อ”
คิ้วเรียวสวยย่นเข้าหากันจนเป็นรูปโบว์กลางหน้าผากเนียนหลายวินาทีก่อนจะตอบรับหนักแน่นเพื่อความสบายใจของบิดา
คุณอาจจะชอบ
