You're My Breakfast มื้อเช้าอันแสนอบอุ่น

ในช่วงบ่ายขณะที่ฟู่ ชิงชวนกำลังนั่งอยู่ในเลานจ์ส่วนตัวของโรงแรมสุดหรูเพื่อคุยธุรกิจกับนักลงทุน เสียงรองเท้าส้นสูงดังก้องขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ ลู่ ซูฉิน อดีตคนรักที่เขาเคยหลงใหล เธอกลับมาในชีวิตของเขาอีกครั้ง พร้อมแผนการที่เต็มไปด้วยความยั่วยวน

"ชิงชวน คุณคิดถึงฉันไหม?" เธอถามด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเสน่ห์หา

ฟู่ ชิงชวน หรี่ตาขึ้นมามองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า แต่นัยต์ตาดูเย็นชาราวกับจะแช่งแข็งกาแฟที่อยู่บนโต๊ะได้ เขาเพิ่งจบการเจรจากับนักลงทุนไม่ทันไร เรื่องใหม่ในอดีตก็เข้ามาตรงหน้าทันที 

"ลู่ ซูฉิน" เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมควรคิดถึงคุณทำไม? ตอนที่คุณเลือกเดินออกจากชีวิตผม คุณได้ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง รวมถึงความเชื่อใจของผมด้วย"

เธอยิ้มบาง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความโสกเศร้า "คนเรามักทำผิดพลาดกันได้เสมอ ฉันกลับมาเพื่อแก้ไขความผิดนั้น คุณจะไม่ให้โอกาสฉันอีกครั้งเหรอ?"

ฟู่ ชิงชวนหัวเราะเบา ๆ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

"โอกาส? คุณคิดว่าผมจะเปิดใจรับคุณกลับมาอีกเหรอ ลู่ ซูฉิน? โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ โดยเฉพาะความเชื่อใจ"

ก่อนที่เธอจะทันตอบ เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นข้อความจากไป่เหวยที่ส่งรายงานเกี่ยวกับงานของฟาง ซีอัน เธอได้แก้ไขสัญญาที่หยาง ลู่จื่อทำผิดพลาดไว้เรียบร้อย และส่งให้ลูกค้าแล้ว ลูกค้าพอใจมากและสถานการณ์กลับมาราบรื่นดังเดิม 

ฟู่ชิง ชวนได้ยินรายงานจาก ไป๋ ชิงเหวยแล้วก็ขมวดคิ้ว "ผมมีงานต้องจัดการ" เขาตัดบท พร้อมลุกขึ้นยืนอย่างไม่ใยดี และเดินจากไปโดยไม่หันมามองลู่ ซูฉินเลยแม้แต่นิดเดียว ลู่ ซูฉินกัดฟันแน่น แต่ยังคงรักษาท่าทีสงบ เรายังไม่จบกันง่าย ๆ หรอก ชิงชวน ยังไงฉันก็เป็นคนรักคนเดียวของคุณ ยังไงคุณก็กลับมาหาฉัน คุณเป็นของฉันคนเดียว

หลังจากที่คุณฟู่ได้รับรายงานเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในสัญญาที่ไม่ได้รับการอนุมัติ เขาก็ไม่รอช้าที่จะเรียกฟาง ซีอันและเซียวเซิงเข้ามาที่ห้องประชุม สถานที่ที่ปกติเต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งขรึม กลับดูอึดอัดกว่าปกติ ซีอันยืนเงียบสงบอยู่ตรงมุมห้อง ส่วนเซียวเซิงนั่งไขว่ห้างด้วยสีหน้าระรื่น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คุณฟู่เดินเข้ามา น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบแต่แฝงไปด้วยความโกรธ “คุณฟาง เธอทำแบบนี้ไปได้ยังไง โดยไม่มาปรึกษาผมก่อน?”

ซีอันพยายามรักษาสีหน้าให้สงบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกผิดและสับสน “ฉันขอโทษค่ะ แต่ฉันคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อบริษัท...”

“คิดว่า? เธอคิดว่าแค่นั้นพอเหรอ!?” เสียงของคุณฟู่ดังขึ้นจนก้องทั่วห้อง “นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เธอรู้ไหมว่าเธอทำให้บริษัทเสี่ยงแค่ไหน? แล้วใครอนุญาตให้เธอทำแบบนี้?”

ซีอันลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ “เซียวเซิง...คุณบอกว่าประธานฟู่ฝากงานนี้ให้ฉันทำ”

ประธานฟู่หันไปหาเซียวเซิงทันที “เซียวเซิง เรื่องนี้มันยังไง?”

เซียวเซิงทำท่าตกใจ “ซีอัน ! เธอมาปรึกษาฉันก่อน ฉันบอกแล้วว่าคุณฟู่จะไม่อนุญาติ แต่เธอยืนยันว่าคุณฟู่พร้อมจะสนับสนุนเธออย่างแน่นอน เพราะคุณฟู่ไว้ใจเธอกว่าใครๆ เพราะเธอมีดีกรีจากต่างประเทศ”

“งั้นเหรอ?” คุณฟู่เลิกคิ้ว “ผมเคยพูดแบบนั้นเหรอ?”

ซีอันตะลึงกับความโกหกอย่างหน้าไม่อายจากเซียวเซิง เธอคิดจะเถียงต่อ แต่คิดอีกที...นี่คงจะไม่ใช่ความคิดที่ดี ถึงยังไงสัญญาที่ถูกแก้ก็ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นไปแล้ว เธอไม่อยากมาทะเลาะกับใครต่อหน้าเจ้าของบริษัท เธอเงียบอยู่ไม่นาน ถอนหายใจ และกำลังจะพูด แต่ฟู่ ชิงชวนกลับพูดขึ้นมาก่อน

“ผมส่งเสริมให้พนักงานมีความมั่นใจนะครับ แต่ถ้าเกิดอะไรผิดพลาด คุณก็ต้องรับผิดชอบ” 

“ฉันขอโทษค่ะ ท่านประธานฟู่ ฉันไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่แบบนี้ ฉันคิดน้อยไป...”

“คุณฟู่คะ เธอมาใหม่ เธอคงอยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นในความสามารถเท่านั้นเอง อย่าลงโทษเธอแรงจนเกินไปเลยนะคะ ต่อไปนี้ เดี๋ยวฉันจะช่วยสอนเธองานเอง” เซียวเซิงพูดแทรกด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ย

“ฟาง ซีอัน เป็นเลขาขึ้นตรงกับผม ผมไม่ต้องการให้ใครมาสอนเธอ เธอต้องรับผิดชอบงานด้วยตัวของเธอเอง" คุณฟู่ตัดบททันที

“คุณฟาง ผมรู้ว่าคุณเป็นคนมั่นใจในตัวเอง แต่จำไว้ว่าผมไม่ต้องการคนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความมั่นใจ และอวดเก่ง” ฃบรรยากาศในห้องประชุมเงียบสนิท ซีอันก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด

“ผมจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในครั้งนี้ แต่จำไว้ว่าผมไม่ต้องการเห็นอะไรแบบนี้อีก เข้าใจไหม?”

ซีอันพยักหน้าช้า ๆ “เข้าใจค่ะ...”

“ส่วนเธอ เซียวเซิง...” คุณฟู่หยุดชั่วครู่ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเข้ม “ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว ผมจะไม่สืบสาวเรื่องราวต่อ ว่าเรื่อง "จริง” เป็นยังไงกันแน่ " เซียวเซิงลุกขึ้นด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก จากคำที่คุณฟู่เน้น แต่ยังแสร้งทำเป็นสงบก่อนเดินออกจากห้องไป

บรรยากาศอึดอัดยังคงปกคลุมห้องประชุม ทิ้งให้ฟาง ซีอันยืนอยู่กับความรู้สึกผิดที่ทับถมในใจ เธอพลาดหลงกลเชื่อเซียวเซิงไปได้ยังไง เธอละอาย และอับอายมากที่โดนประธานฟู่ต่อว่าอย่างรุนแรงว่าทำงานโดนพละการ ไม่ปรึกษาเขาก่อน