ขอให้คุณรักใคร่

บทที่ 2

บทที่2 เธอเป็นฆาตกร

ชายที่อยู่ในปลายสายเอ่ยอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ คำพูดทุกคำล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หลี่อันเวยจึงตวาดกลับด้วยความโมโห "เวินหน่วนไม่ใช่ฆาตกร เธอไม่ได้ฆ่าเวินซิน.."

"หยุดพูดซะ ห้ามพูดถึงเวินซินกับผม พวกคุณมันไม่มีสิทธิแม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอ"

แล้วปลายสายก็วางสายไปทันที มีแต่เพียงเสียงสัญญาณดังขึ้น

หลี่เวยอันแทบจะเป็นบ้า เมื่อโทรกลับไปอีกครั้ง กลับมีแต่เสียงที่บ่งบอกว่าเขาปิดเครื่องไปแล้วตอบกลับมา

ปึง เขาเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือลงพื้นอย่างแรง รู้สึกโมโหจนได้ใช้เท้าเหยียบไปมาอยู่แบบนั้น

แต่ไม่ว่าเขาจะระบายความโกรธออกมาอย่างไร นั่นก็เป็นเพียงแค่โทรศัพท์มือถือ เพราะถึงอย่างไรเจียงอี้ก็ไม่มาอยู่ดี แต่เวินหน่วน เธอต้องการลายเซ็นยินยอมจากเขา

บนเตียงในห้องผ่าตัด เวินหน่วนนอนลืมตากัดฟันอย่างเจ็บปวดด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่บนเตียง หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ราวกับกำลังอยู่ในห้องอบซาวน่าอย่างไรอย่างนั้น

คิ้วของเธอได้รูป แววตาดูใสสะอาดบริสุทธิ์ จมูกได้รูป ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย เพียงแต่ขาดเลือดเสียจนซีดเซียว

คุณหมอมาพูดกับเธออยู่ตรงข้างๆหู "คุณต้องออกแรงหน่อยนะ ถ้าคุณไม่ช่วยกันออกแรง ไม่เพียงแต่เด็กจะไม่ออกมา แต่แม้กระทั่งชีวิตของคุณเองก็จะอันตรายไปด้วย"

ออกแรง?

เวินหน่วนหัวเราะออกมา รอยยิ้มของเธอซีดเซียวราวกับดอกไม้ที่กำลังจะร่วงโรยช่างดูอ้างว้างเหลือเกิน

เธอไม่มีแรงเหลือแล้ว แล้วจะเอาแรงมาจากไหนกัน?

ชีวิตนี้ของเธอ เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีในการรักเจียงอี้ไปหมดแล้ว แต่เขากลับกล่าวหาว่าเธอเป็นฆาตกร ไม่ยอมแม้แต่คิดจะรักเธอ และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่เคยเชื่อเธอเลยซักนิด

คนที่เธอให้ความรักทั้งหมดไป กลับเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ เป็นเรื่องที่น่าตลกเสียจริงๆ แล้วก็เป็นเรื่องที่น่าสมเพชและให้ความรู้สึกน่าเศร้ามากเช่นกัน...

จริงๆแล้ว เธอกับเจียงอี้เดิมทีไม่ควรจะมีลูกด้วยกันเสียด้วยซ้ำ เจียงอี้ไม่ได้รักเธอ แต่เขากลับบังคับขืนใจเธอ นั่นเป็นเพราะเขาเกลียดเธอ เขาอยากจะให้เธอทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต

เธอคงลืมไม่ลงไปตลอดชีวิตว่า เจียงอี้คนที่เขาไม่ได้รักเธอ หรือแม้กระทั่งไม่มีแม้แต่ความรู้สึกใดๆกับเธอ บังคับขืนใจเธอ ร่างกายของเธอรู้สึกราวกับอยากจะฉีกขาดออกจากกันเสียให้ได้ นั่นทำให้เธอรู้สึกถึงความอัปยศอดสูกับตัวเองยิ่งนัก

น้ำตาหยดลงมาทางหางตาของเธอ อยู่บนเตียงคลอดด้วยความหนาวเหน็บ หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

พยาบาลยังคงตะโกนบอกเธอ “ออกแรงหน่อยค่ะ ถ้าคุณไม่ออกแรงเลย จะเป็นอันตรายนะคะ”

เวินหน่วนไม่อยากจะออกแรงต่ออีกแล้ว เพราะเธอเองก็ไม่มีแรงเหลือแล้วแม้แต่นิดเดียว

เธอหลับตาลงแล้วเอ่ยกับหมออย่างไรเรี่ยวแรง “ฉันต้องการเพียงลูก ขอให้ลูกฉันปลอดภัย ช่วยลูกฉันด้วยนะคะ...”

น้ำเสียงที่ดูสงบเงียบนั้น ก็ช่างสงบเหลือเกิน

เธอดูราวกับกำลังจะนอนรอความตายอย่างเห็นได้ชัด

เก็บลูกไว้ให้เจียงอี้ก็พอแล้ว

หากเธอตายอยู่บนเตียงคลอดแบบนี้ เจียงอี้คงจะไม่เกลียดเธอแล้วใช่ไหม? เธอเองก็จะได้ไม่ต้องติดค้างอะไรกับเขาอีก ในชาตินี้ถือว่าเขาทั้งสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว

เวินหน่วนรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนแม้แต่จะพูดออกมาเธอยังแทบไม่มีแรง เธอค่อยๆหลับตาลง

ราวกับเธออยู่ในความฝันที่แสนจะยาวนาน ในความฝันที่เวินซินยังคงมีชีวิตอยู่ พวกเขายังคงเป็นคู่พี่น้องฝาแฝดที่รักกัน

ส่วนเจียงอี้ก็เป็นรุ่นพี่ที่ย้ายมาจากโรงเรียนอื่นบทที่เธอเข้ามัธยมต้น และพวกเขาก็อยู่โรงเรียนเดียวกันจนถึงมัธยมปลาย

เธอชอบเจียงอี้มาตั้งแต่ตอนอายุสิบสี่ แต่เจียงอี้กลับเขียนจดหมายรักให้กับพี่สาวของเธอ เวินซิน...

บทที่เธอรู้ว่าคนที่เจียงอี้ชอบนั้นคือเวินซินพี่สาวของเธอ ไม่ใช่เธอนั้น เธอก็ได้แต่ทนเก็บความรู้สึกของเธอไว้ ทำเพียงได้แค่แอบรักเขาอย่างเงียบๆเพียงเท่านั้น

เจี้ยงอี้ที่หลังจากกลับมาจากเรียนต่อที่ต่างประเทศขณะนั้นเขาอายุ28ปี เมื่อเขากลับมาสิ่งแรกที่เขาทำนั่นก็คือขอเวินซินที่ขณะนั้นอายุ26ปีแต่งงาน

เขาหาคนทำอัญมณีเป็นแหวนเพชรที่สวยที่สุดมอบให้กับเวินซิน ดอกกุหลาบจำนวนเก้าพันกว่าดอกล้อมรอบตัวของเธอไว้เช่นนั้น

ตอนนั้น เวินหน่วนคาดหวังเหลือเกินว่าอยากให้คนที่เขาขอแต่งงานเป็นตัวเธอเอง ใบหน้าที่เหมือนกัน แต่เธอกลับชอบในความต่ำต้อยธรรมดาๆแบบนั้น ชอบที่จะไม่ต้องเป็นที่สังเกตของคนอื่น