รับผมเป็นพ่อของลูกนะครับ[Mpreg]

“เราอยากรู้ว่าเมื่อคืนที่เรามีอะไรกัน นายได้ป้องกันไหม”

แน่ล่ะว่าไม่ ทุกอย่างมันฉุกละหุก ใครจะไปเตรียมตัวทัน อีกอย่าง สิงหาไม่ใช่คนที่จะพาใครต่อใครมานอนด้วยสักหน่อย เรียกได้ว่านภัทรเป็นคนแรกเลยเถอะ จะไปมีของพรรค์นั้นเตรียมพร้อมไว้ได้ยังไง

เขาไม่ตอบ แต่การไม่ตอบคือคำตอบอย่างชัดเจน นภัทรถอนหายใจออกมาเต็มแรง ถามขึ้นอีกครั้ง

“แล้วนายได้ปล่อยนอกหรือเปล่า”

เรื่องนี้ก็...

ไม่ตอบแล้ว! ตอบไปก็เท่านั้น เขาแสดงความรับผิดชอบเลยดีกว่า!

“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เราจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง นายไม่ต้องห่วง”

สิงหารีบออกตัว ขณะที่นภัทรตีหน้าเครียดขึ้นมา

“สรุปแล้วนายไม่ได้ป้องกันอะไรเลยเหรอ”

สิงหาจำต้องพยักหน้ายอมรับโดยดุษณี และพอคำตอบชัดเจนขึ้น นภัทรก็ตบหน้าผากตัวเองเสียเต็มแรง

“ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไงเนี่ย”

ไม่แปลกถ้าวัยรุ่นอายุสิบเก้าปลายๆ ย่างยี่สิบ มิหนำซ้ำยังอยู่ในวัยเรียนจะกังวลเรื่องนี้ แต่สำหรับสิงหาที่มองอีกฝ่ายอยู่ เขากลับไม่คิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมัน...

“เราไม่คิดว่าเรื่องจะหว่างเราเป็นความผิดพลาดนะ”

“หา?”

“คือเราหมายถึง... เราพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างถ้าเกิดอะไรเหนือความคาดหมายขึ้น ทุกอย่าง...ตั้งแต่ความรู้สึกของนาย จนถึงเรื่อง...”

สายตาไล่มองต่ำไปยังหน้าท้องของนภัทร เขาไม่อยากพูดหรอกว่าหมายถึงเรื่องอะไร นภัทรเองก็ไม่อยากคิด มองหน้าสิงหาอีกเล็กน้อย ก่อนจะลุกพรวด

“มันไม่เกิดกันง่ายๆ หรอก ไม่ใช่ว่ามีอะไรกันครั้งเดียวจะท้องซะหน่อย ช่างมันเถอะ ถือว่าเป็น one night stand ก็แล้วกัน นายไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ทำตัวตามปกติเถอะ”

หมายถึงให้เขากลับไปเป็นหลืบ อยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว อย่ามายุ่งให้วุ่นวายอย่างนั้นล่ะสินะ

“แต่ว่าเมื่อคืนเราทั้งคู่มีอะไรกัน...”

“ก็บอกแล้วไงว่าให้เป็น one night stand”

นภัทรว่าอย่างหงุดหงิด ไอ้บ้านี่ นอกจากจะมีอะไรกับเขาโดยไม่ป้องกันแล้ว ยังจะมีหน้ามาท้วงบ้าท้วงบออะไรอยู่ได้ ความสัมพันธ์ข้ามคืนแบบนี้ จะมาหวังอะไรกัน

“มันเป็น one night stand ไม่ได้นะภัทร”

สิงหายังไม่หยุด เรียกชื่อออกมาราวกับสนิทสนมด้วย ทำเอาหัวคิ้วของนภัทรย่นยู่ทันที

“ทำไมจะเป็นไม่ได้”

“ก็เพราะเราชอบนายยังไงล่ะ ถึงได้บอกว่าเป็นไม่ได้”

ในที่สุด ทุกสิ่งที่อยู่ในใจก็ถูกเปิดเผย นภัทรนิ่งงันไปครู่ มองหน้าสิงหาอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอีกครั้ง

“อะไรวะเนี่ย”

“...”

“แล้วเราต้องรับผิดชอบความรู้สึกของนายเหรอ”

“...”

“ทั้งๆ ที่เราควรเป็นฝ่ายต้องกังวลเรื่องท้องไม่ท้อง เราต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบความรู้สึกนายหรือไง เราเมา ไม่รู้เรื่อง ควบคุมตัวเองไม่ได้ นายไม่ได้เมา”

“เมานิดนึง”

“เออ อาจจะไม่ได้เมามากเท่าเรา แต่เมานิดนึงของนายก็น่าจะมีสติดีกว่าเรา นายหยุดเรื่องบ้าๆ นี่ได้ แต่ไม่หยุด เป็นคนทำเองด้วยซ้ำ พอเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็มาทวงให้เรารับผิดชอบความรู้สึกของนายเนี่ยนะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่เรา...”

สิงหาพยายามจะให้เหตุผล แต่เขาก็พูดไม่ออก ความจริงมันก็ถูกของนภัทร เป็นความเห็นแก่ตัวของเขาเองแหละที่อยากจะรั้งนภัทรไว้ให้อยู่กับตนเมื่อมีโอกาส ทว่าดูอีกฝ่ายจะไม่อยากสักเท่าไร

“เราเริ่ม นายฟิน ถือว่าแฟร์ๆ ไม่มีใครต้องรับผิดชอบใคร โอเค้? จบแล้วก็จบกัน”

สิงหาเข้าใจ คนอย่างเขา นภัทรคงจะไม่มาชอบหรอก ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยนี่นอกจากเรื่องเรียน เป็นถึงเดือนคณะ มาคบกับคนอย่างนี้คงอายตาย

“เรากลับละ ขอบใจมากที่แบกเรากลับมานอนที่ห้อง”

นภัทรว่าส่งๆ ทิ้งตัวลงจากเตียง มองหาเสื้อผ้าของตัวเองเป็นพัลวัน ก่อนสิงหาจะร้องบอก

“เสื้อผ้าของนายตากอยู่น่ะ เดี๋ยวใส่เสื้อผ้าของเราไปก่อน น่าจะยังไม่แห้งดี”

“ไม่เป็นไร ขอบใจมาก”

นภัทรดูไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เดินดุ่มๆ ไปที่ระเบียง คว้าเอาเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังชื้นอยู่น้อยๆ มาสวมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โบกมือลาให้กับเจ้าของห้อง พร้อมประโยคส่งท้าย

“ขอบใจมาก ไว้เจอกันที่ ม.”

ไว้เจอกัน... ก็คงจะเป็นการเจอแบบเดิม ย้ำมาสองรอบแล้ว สิงหาเข้าใจแล้วล่ะ