บอกแล้วไงว่าจะไม่รัก
ตอน 2
มหาวิทยาลัย KTU
โต๊ะม้าหินอ่อนรายล้อมไปด้วยกลุ่มนักศึกษาพากันนั่งเล่นตามกลุ่มเพื่อนของใครของมัน
“ลิน” เพลินเพลงเรียกคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ข้าง ๆ ตัวเอง ทว่าไร้วี่แววตอบสนอง
“ลิน” เพลินเพลงเรียกอีกครั้ง
“...” ปาลินยังคงนั่งเหม่อเช่นเคย
“ยัยลิน-!” นานะช่วยเพลินเพลงเรียกเพื่อนอีกแรง
เสียงตะโกนจากเพื่อนของตัวเองทำให้ปาลินถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ “ฮะ ฮะ อะไร... มีอะไรเหรอ?”
“ช่วงนี้แกดูเหมือนสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?” เพลินเพลงถามด้วยความสงสัย
“ใช่ ฉันว่าช่วงนี้แกแปลก ๆ ไปนะ” นานะเห็นด้วยกับเพลินเพลง
“ฉันดูแปลกไปเหรอ?”
“มากกกกก” ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
ช่วงวันเวลาที่ผ่านมาพวกเธอสังเกตได้ว่าเพื่อนตัวเองแปลกไป บางครั้งนั่งเรียนอยู่ดี ๆ ก็เอามือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาราวกับเห็นอะไรบางอย่าง หรือกินข้าวอยู่ดี ๆ ก็สำลักข้าวเสียอย่างนั้น
ปาลินเม้มปากเป็นเส้นตรง เธอเองก็พอรู้ว่าตั้งแต่เจอเรื่องตอนนั้นสติเธอไม่ค่อยอยู่ดับเนื้อกับตัวจริง ๆ เรียนก็เรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง บางครั้งก็มีอาการผวาอีก
แต่ถ้าไม่เล่ามันก็อัดอั้นอยู่ในใจ แต่เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องที่เธอเจอให้เพื่อนฟังยังไงดี
“ทำไม? จับได้ว่าลีโอมีคนอื่นเหรอ?” เพลินเพลงถามหาต้นตอสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเธอเป็นแบบนี้
“ใช่ที่ไหนเล่า!” ปาลินปฏิเสธเสียงแข็ง
“เอ้า! ถ้าอย่างนั้นแกเป็นอะไร? ฉันเห็นแกเหม่อแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ” น้ำเสียงของนานะมีทั้งความสงสัยกับปนห่วงใย
ระยะหลังมานี้เพื่อนของเธอแปลกไปจริง ๆ เธอกับเพลินเพลงยังคิดว่าอาจจะเป็นเพราะปาลินจับได้ว่าลีโอนอกลู่นอกทางก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นเพื่อนเธอคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก
ปาลินมองตาเพื่อนทั้งสองคน เธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอเป็นห่วงเธอขนาดไหน แต่ประเด็นคือมันติดอยู่ที่ปากเธอนี่แหละ เพราะไม่รู้จะเล่าเรื่องที่เจอมาให้ใครฟังดี แต่พอเห็นสายตาของเพื่อนทั้งสองคนแล้ว ปาลินก็นึกใจอ่อน เธอมองซ้ายมองขวาก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เธอเจอให้เพื่อนของตัวเองฟัง
“คืองี้พวกแกคือ... ฉัน...ฉันไปเห็น...” ปาลินเริ่มเล่าสิ่งที่เธอเจอมาให้กับเพื่อนของตัวเองฟัง
ทุกวันนี้ภาพของสองคนนั้นยังตามหลอกหลอนเธอมาจนถึงทุกวันนี้ เรียกว่าติดตาเลยจะดีกว่า
หลังจากปาลินเล่าเรื่องราวสาเหตุที่เธอเจอให้เพื่อนฟังแล้ว ทั้งสองคนถึงหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ
“โอ๊ยย ยัยลิน ฮ่า ๆ ๆ ตลกว่ะ ฉันไม่รู้จะพูดคำไหนกับแกเลย ฮ่า ๆ ๆ” เพลินเพลงหัวเราะจนน้ำตาไหล หลังจากรู้ต้นตอสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเธอเป็นแบบนี้
“จริงแก ไอ้เราก็นึกว่าไปเจออะไรมา โอ๊ย... ลิน ฮ่า ๆ ๆ”
เสียงหัวเราะของสองสาวนั้นไม่เบา ทำเอาคนที่นั่งใกล้ ๆ ต่างพากันหันมามองเป็นจุดเดียวกัน
“หยุดหัวเราะเลยนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริง ๆ ด้วย” ปาลินเสียงแข็งใส่เพื่อนตัวเอง เพราะตอนนี้เธอทั้งโกรธและอายในเวลาเดียวกัน
สองคนที่โดนดุต่างพากันหุบปากลงเช่นเดิม แต่ก็ไม่อาจหยุดหัวเราะได้ พวกเธอพากันกลั้นขำจนไหล่สั่นไปหมด
“แกเปิดไปเห็นขนาดนั้นทำไมไม่นั่งเชียร์เป็นกำลังใจให้พวกนั้นหน่อย”
“นั่นสิ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะเข้าไปนั่งเชียร์แบบติดขอบเลย เข้าออก เข้าออก” เพลินเพลงไม่พูดเปล่า เธอปรบมือเป็นจังหวะพูดเข้า-ออก เหมือนกำลังเชียร์อยู่จริง ๆ
“จะบ้าเหรอ!” ปาลินพูดด้วยน้ำเสียงดุ
ขนาดแค่เห็นเธอยังผวาขนาดนี้ ให้เธอไปนั่งเชียร์ให้กำลังใจนี่นะ ฝันไปเถอะ!
ทั้งสองสาวได้แต่อมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางแง่งอนของปาลิน สองสาวโอบกอดเพื่อนตัวเองที่กำลังทำหน้าตาบูดบึ้ง
“โอ๋ ๆ แม่สาวเวอร์จินของพี่ ไปเจอเหตุการณ์นั้นคงทำให้ขวัญเสียไม่น้อยเลยสินะ โอ๋ ๆ” เพลินเพลงพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้น
“วาสนาบักใด๋น้อ ที่จะได้เพื่อนฉันไปครอง” นานะพูดด้วยน้ำเสียงไม่ต่างกัน
ปาลินได้ยินอย่างนั้นถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงุนงง “อะไร? วาสนาบักใด๋? คืออะไร?”
“คำพูดที่เขาฮิต ๆ กันตอนนี้น่ะ ถ้าแปลก็จะประมาณว่า วาสนาผู้ชายคนไหนนะ ที่จะได้ความซิงของเพื่อนฉัน” นานะพูดจบก็หันไปหัวเราะกับเพลินเพลงในความใสซื่อของเพื่อนตัวเอง
ใครจะไปเชื่อล่ะ ว่าเพื่อนพวกเธออายุก็ปาไปยี่สิบเอ็ดปีแล้ว แค่จูบกับแฟนตัวเองที่คบมานานก็ยังไม่เคยเลยสักครั้งเดียว อย่างมากก็แค่จับมือควงแขนแล้วก็หอมแก้มกันเท่านั้น
“หรือชายหนุ่มผู้โชคดีคนนั้นจะตกเป็นของลีโอน่า~”
คนที่ถูกล้อเลียนได้แต่ทำจมูกย่นใส่เพื่อนตัวเองด้วยความหมั่นไส้
ลีโอที่พวกเพื่อนเธอกล่าวถึงก็คือแฟนคนปัจจุบันของเธอเอง ทั้งคู่คบหาดูใจกันตั้งแต่เรียนอยู่ปีสองแล้ว แม้จะคบหากันมานานแต่จูบปากสักครั้งก็ยังไม่เคย อย่างมากก็แค่จับมือควงแขนกับหอมแก้มกันแค่นั้น ถึงไม่มีเรื่องนั้นเข้ามาเกี่ยวข้องมันก็ไม่ใช่ปัญหาซะหน่อย เพราะความรักของเธอกับลีโอก็ยังไปได้ดี
หากจะเลิกกันจริง ๆ ลีโอก็คงเลิกนานแล้ว เพราะช่วงสมัยก่อน สภาพเธอดูแทบไม่ได้ เป็นสาวเฉิ่มคนหนึ่งเลยแหละ ทั้งใส่แว่น และยังไม่ดูแลตัวเอง ไม่รู้ว่าลีโอหลงมาชอบเธอได้ยังไง นี่เธอก็เพิ่งมาดูแลตัวเองช่วงขึ้นปีสามนี่เอง
“อ๋อ~ แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่แกหนีหน้าไอ้นายเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?” เพลินเพลงเอ่ยถามเพื่อตัวเองด้วยความสงสัย
เธอสังเกตความผิดปกติของทั้งสองคนนี้มาได้หลายวันแล้ว ปกติกลุ่มของพวกเธอกับกลุ่มของซีนายจะชอบมานั่งเล่นด้วยกันเวลาว่าง เพราะนานะเป็นแฟนกับดรีมที่อยู่ในกลุ่มซีนาย ส่วนปาลินก็เป็นเพื่อนสนิทกับซีนาย เลยได้มานั่งเล่นด้วยกันบ่อย ๆ
นานะก็นึกสงสัยว่าทำไมพักหลังมานี้ เพื่อนของเธอถึงหนีหน้าซีนายทุกครั้งที่เจอกัน เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้นี่เอง
“ใช่น่ะสิ ใครมันจะไปสู้หน้าไหว เห็นเต็มสองตาขนาดนั้น” นึกถึงเรื่องนั้นเธอยังขนแขนลุกอยู่เลย
“อย่างว่าแหละ สาวซิงอะเนอะ เจอแบบนั้นก็ต้องผวาเป็นเรื่องธรรมดา” นานะยังคงพูดหยอกล้อเพื่อนตัวเองด้วยน้ำเสียงทะเล้น
ในระหว่างที่ทั้งสามสาวกำลังพูดคุยกันนั้น ก็ได้มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“ลิน...”
**********
คุณอาจจะชอบ
