ชาติภพนี้ขอไม่เป็นเมียจำยอม

"ฉันมีความสุขจริงๆ" ฉันบอกกับตัวเองในใจ

ความสุขที่ได้เห็นศรัณย์พรมีความสุข ความสุขที่ได้ปลดเปลื้องเขาจากพันธนาการที่ฉันสร้างขึ้นมา

แม้ว่าความสุขนั้นจะแลกมาด้วยความเจ็บปวดของฉันเองก็ตาม

"คุณเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ ศรัณย์พร" ฉันพูดออกไปเบาๆ

ศรัณย์พรหัวเราะเยาะอย่างเย้ยหยัน

"เธอคิดว่าฉันเป็นคนดีงั้นเหรอ? เธอก็แค่เห็นแก่ตัว อยากให้ฉันมีความสุขเพื่อที่เธอจะได้รู้สึกดีกับตัวเองใช่ไหมล่ะ"

เขาหันหลังให้ฉันและเดินจากไป ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวในห้อง

ฉันมองแผ่นหลังของเขา ในใจคิดว่าบางทีเขาอาจจะเขินอายก็ได้

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากวังหลวง ผ่านถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงจอแจ

ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงสองคนคุยกันถึงเรื่องดวงดาวบนท้องฟ้า

"คืนนี้ดาวตกสวยงามมากเลยนะคะคุณพี่"

"ใช่จ้ะคุณน้อง เขาว่ากันว่าถ้าได้เห็นดาวตกพร้อมกับคนที่เรารัก ความรักของเราจะเป็นนิรันดร์นะ"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ฉันนึกถึงชาติที่แล้ว

ในชาติที่แล้วฉันเคยขอให้ศรัณย์พรไปดูดาวตกกับฉัน แต่เขากลับปฏิเสธอย่างเย็นชา

เธอจะไปดูอะไรไร้สาระแบบนั้นทำไม ชมพูนุท? เสียเวลาเปล่าๆ

แววตาเย็นชาของเขาในวันนั้นยังคงติดตาฉันจนถึงทุกวันนี้

ฉันค่อยๆ วางม่านลงอย่างช้าๆ บดบังภาพผู้คนและดวงดาวเหล่านั้น

แต่แล้วเสียงของศรัณย์พรก็ดังขึ้นข้างๆ ฉัน

"เธออยากไปดูดาวตกด้วยเหรอ?"

ฉันหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"คุณ...คุณศรัณย์พร?"

"ฉันจะพาเธอไปดูดาวตก ถือเป็นการชดเชยที่ฉันเคยปฏิเสธเธอในอดีต"

ฉันมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ในใจฉันคิดว่าเขาคงเป็นคนดีจริงๆ อย่างที่ฉันคิดไว้เสมอ

เขาเป็นคนดีที่พร้อมจะช่วยเหลือทุกคนที่ตกทุกข์ได้ยาก

ฉันจำได้ว่าเขาเคยช่วยชีวิตฉันมาแล้วสามครั้ง

ครั้งแรกตอนที่ฉันยังเด็ก เขาช่วยฉันจากพวกอันธพาล เขาตัวเล็กกว่าพวกนั้นมาก แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะปกป้องฉัน

ครั้งที่สองตอนที่ฉันป่วยหนัก เขาไม่หลับไม่นอนเพื่อดูแลฉัน และยอมบุกป่าฝ่าดงไปหายาที่หายากมาให้ฉัน

ครั้งที่สามในชาติที่แล้ว เขาตายเพราะปกป้องฉันจากพวกโจร

เขาเป็นคนดีจริงๆ แต่ความดีของเขาไม่ได้หมายความว่าเขารักฉัน

ฉันรู้ดีว่าเราจะต้องจากกันในไม่ช้า

ฉันรู้ดีว่าดวงดาวบนท้องฟ้าไม่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาของเราได้

ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไว้และยิ้มให้ศรัณย์พรอย่างสดใสที่สุด

"ขอบคุณค่ะ คุณศรัณย์พร"

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไร เสียงของคนใช้ของลดาวัลย์ก็ดังขึ้น

"คุณชายเพคะ คุณหนูลดาวัลย์ไม่สบายหนักเพคะ"

ศรัณย์พรหันไปมองคนใช้ด้วยสีหน้าตกใจ

"อะไรนะ? ลดาวัลย์ไม่สบายหนักจริงรึ?"

"จริงเพคะ คุณชาย รีบไปดูคุณหนูลดาวัลย์เถอะเพคะ"

ศรัณย์พรหันมามองฉัน

"เธอ...เธอรอฉันที่นี่ก่อนนะชมพูนุท ฉันจะรีบไปดูลดาวัลย์แล้วจะกลับมาหาเธอ"

ฉันพยักหน้าอย่างสงบ

"ค่ะ คุณศรัณย์พร"

ศรัณย์พรยังคงมองฉันด้วยความประหลาดใจ

"เธอ...เธอไม่ได้โกรธฉันเหรอ?"

ฉันส่ายหน้า

"ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจ"

ศรัณย์พรยังคงมองฉันด้วยความไม่เข้าใจ เขาส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งตามคนใช้ไป

เขาจากไปโดยไม่รู้เลยว่าในใจฉันปวดร้าวแค่ไหน

ฉันเคยพยายามบอกเขาว่าลดาวัลย์เป็นคนไม่ดี แต่เขาไม่เคยเชื่อฉันเลย

ในชาติที่แล้วฉันพยายามเปิดโปงความจริงของลดาวัลย์ แต่เขากลับยิ่งเกลียดฉันมากขึ้นไปอีก

ฉันเคยเสียใจที่ศรัณย์พรต้องทนทุกข์เพราะลดาวัลย์ แต่ตอนนี้ฉันจะไม่เสียใจอีกแล้ว

ฉันจะปล่อยให้เขาได้อยู่กับคนที่เขารักและมีความสุข

ฉันตัดสินใจแล้ว

ฉันหันรถม้ากลับบ้าน และตรงไปที่สำนักงานทะเบียนเพื่อจัดการเรื่องเอกสารการเดินทางไปต่างจังหวัด

เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็เดินตรงไปหาท่านแม่และท่านพ่อของศรัณย์พร