รักฉันอีกครั้งเถอะ

ผู้อำนวยการนั้นร้อนใจจนแทบจะเสียสติ เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าหมอที่ทุ่มเงินจ้างมานั้นจะกล้าพูดแบบนี้ ！

ส่วนเซี่ยลั่วลั่วนั้นก็ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่ใจกล้ากว่าเซี่ยหนิงซีที่ตายไปแล้วอีก

เซี่ยลั่วลั่วด่าขึ้นมาด้วยความโกรธทันที “แกเป็นใครกัน？ ให้แกมาผ่าตัดคุณชายน้อยฮั่วนี่ก็ถือเป็นบุญมากแล้วนะ ไว้หน้าแกแล้วแกยังไม่เห็นค่าอีก ถ้ามามั่วชักช้าทำให้อาการคุณชายน้อยรุนแรงขึ้น ต่อให้มีสิบชีวิตแกก็ชดใช้ไม่หมด！”

“วาสนาแบบนี้ เธออยากได้ไหมล่ะ？ ถ้าแน่จริงก็ทำเองสิ” เซี่ยหนิงซีโต้กลับอย่างไม่เกรงใจทันที

เซี่ยลั่วลั่วนั้นถึงกับพูดไม่ออก เธอโกรธมากจนจับมือฮั่วหนานเซียวไว้ “คุณชายฮั่วคะ คุณฟังเธอพูดเข้าสิคะ ถ้าอาหยวนเป็นอะไรขึ้นมานั้นก็ถือเป็นความผิดของเธอนะคะ”

เซี่ยหนิงซีรู้สึกตลกขึ้นมาทันที “น่าตลกสิ้นดี ฉันเป็นคนผลักคุณชายน้อยฮั่วตกตึกงั้นเหรอ？ มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันต้องเป็นคนรับผิดชอบกัน？”

เซี่ยลั่วลั่วที่โดนพูดแทงใจดำนั้นหน้าซีดเผือด และรีบอธิบายอย่างตื่นตระหนกขึ้นมาทันที “แกพูดบ้าอะไรน่ะ？ อาหยวนเป็นคนตกตึกลงมาเอง ไม่มีใครผลักเขา แกเป็นหมอรึป่าว？ แกมีจรรยาบรรณทางการแพทย์รึป่าว？ เด็กนอนอยู่ในห้องผ่าตัดแล้ว แกยังไม่เข้าไปช่วยอีก ฉันว่าแกอยากจะยื้อให้คุณชายน้อยตระกูลฮั่วตายมากกว่า เขาไปมีความแค้นอะไรกับแกกัน ！

พอพูดจบ เซี่ยลั่วลั่วก็หันไปตะคอกใส่ผู้อำนวยการว่า “โรงพยาบาลของคุณนี่ใครก็รับเข้าทำงานได้งั้นเหรอ？ คนแบบนี้สมควรมาเป็นหมอเหรอ？ เชื่อไหมว่าฉันจะฟ้องพวกแกน่ะ ！”

ผู้อำนวยการนั้นรีบขอโทษรัว ๆ ก่อนจะรีบจัดให้หมอหยางมาทำการผ่าตัด

แต่ตอนที่หมอหยางกำลังจะเข้าไปในห้องผ่าตัด กลับโดนฮั่วหนานเซียวดึงออกมา ！

สายตาเย็นชาของฮั่วหนานเซียวจ้องแววตาของเซี่ยหนิงซีที่สวมหน้ากากอยู่ ก่อนจะพูดสั่งขึ้นมาว่า

“เธอต้องเป็นคนทำการผ่าตัดเคสนี้”

“เหอะ ！”

เซี่ยหนิงซียิ้มเยาะ ก่อนจะสะบัดหน้าและจากไป

ฮั่วหนานเซียวโกรธมาก เขาก้าวไปข้างหน้าและคว้าคอของ เซี่ยหนิงซีไว้ทันที

เซี่ยหนิงซีตะโกนด่าขึ้นมาทันที “ฮั่วหนานเซียว คุณมันสารเลว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ！”

แววตาของฮั่วหนานเซียวมีแสงเย็นชาผุดขึ้นมาทันที มีคนไม่กี่คนที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้ และอดีตภรรยาของเขาก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน ！

พอมองหมอที่โกรธราวกับจะกินเขาตรงหน้า สายตาลึกล้ำของฮั่วหนานเซียวก็เย็นชาขึ้นมา และมีภาพของเซี่ยหนิงซีผุดขึ้นมา แววตาของผู้หญิงคนนั้นสวยมาก เหมือนกับหมอที่กำลังโกรธข้างหน้าคนนี้ไม่มีผิด...

ฮั่วหนานเซียวค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น “วันนี้ถ้าฮั่วหยวนเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เธอเตรียมตัวให้โรงพยาบาลชดใช้ความผิดของเธอได้เลย”

เขาโยนผู้หญิงคนนั้นลงไปที่พื้น

เซี่ยหนิงซีจับคอด้วยความเจ็บปวด และไอหลายครั้ง ปากของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นเลือด เธอหันกลับไปมองแผ่นหลังที่เย็นชาของชายคนนั้น แววตาของเธอมีน้ำตาขึ้นมา

เธอเท้ากำแพงแล้วลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างโซเซพลางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “อย่าเสียใจก็แล้วกัน ！”

เธอเกลียดผู้ชายตรงหน้าเธอมากจนเข้ากระดูกดำ เพราะงั้นเธอก็ต้องไม่ชอบคุณชายน้อยฮั่วที่อยู่ในห้องผ่าตัดเช่นกัน ！

แต่หลังจากเข้าไปในห้องผ่าตัด ด้วยความเป็นมืออาชีพของเซี่ยหนิงซีนั้นไม่สามารถเอาความแค้นไปลงที่เด็กได้

พอมองเด็กที่หมดสติอยู่บนเตียงผ่าตัด จมูกและปากของเขาเต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาก็เปื้อนไปหมด มันสกปรกมากจนมองไม่ออกว่าหน้าตาเป็นยังไง แต่ดูจากจมูกและปากแล้วดูคุ้นมาก....

เซี่ยหนิงซีไม่มีเวลามาสังเกตหน้าตาของเขา เพราะฮั่วหยวนนั้นกระดูกหักหลายจุด ต้องทำการผ่าตัดทันที

สามชั่วโมงต่อมา การผ่าตัดก็สิ้นสุดลง

การผ่าตัดประสบความสำเร็จอย่างมาก นอกจากเซี่ยหนิงซีที่เป็นศัลยแพทย์นั้น เจ้าหน้าที่ที่ให้ความช่วยเหลือต่างก็ดีใจกันเป็นอย่างมาก

เพราะฮั่วหยวนเป็นคุณชายน้อยแห่งตระกูลฮั่ว สภาพสกปรกมอมแมมแบบนี้ถ้าส่งตัวออกไปคงยากจะดู เลยมีคนเร่งให้เซี่ยหนิงซีทำความสะอาดให้ฮั่วหยวน

เซี่ยหนิงซีหยิบสำลีฆ่าเชื้อขึ้นมาเช็ดใบหน้าของฮั่วหยวนอย่างไม่เต็มใจ ในใจรู้สึกเกลียดฮั่วหนานเซียวจนกัดฟันกรอดเลยพาลเกลียดฮั่วหยวนที่อยู่บนเตียงผ่าตัดไปด้วย แต่พอเซี่ยหนิงซีใช้สำลีฆ่าเชื้อเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของฮั่วหยวนออกแล้ว เธอก็ตัวแข็งทื่อไปทันที...

มือที่สั่นเทานั้นเช็ดมันออกอย่างบ้าคลั่งจนเผยให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ รูปไข่ ตาของเซี่ยหนิงซีเบิกกว้างขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ เด็กคนนี้...จะเป็นไปได้ยังไงกัน ！

“ข...เขาเป็นใคร？”

เซี่ยหนิงซีคว้าผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ เธอไว้อย่างตื่นเต้นทันที

ผู้ช่วยกล่าวว่า “นี่คือฮั่วหยวน คุณชายน้อยของตระกูลฮั่ว”

“ฮั่วหยวน... เป็นไปไม่ได้ ！” ใบหน้าของเซี่ยหนิงซีซีดลงด้วยความดีใจ

เด็กที่อยู่บนเตียงผ่าตัดนั้นเหมือนเซี่ยชิงชิงไม่มีผิด！ ในโลกนี้จะมีเด็กที่หน้าตาเหมือนกันมากขนาดนี้ได้ยังไงกัน ！

ทั้ง ๆ ที่พี่ชายของเธอบอกว่าเธอท้องลูกแฝดคู่ และเธอก็เลี้ยงเซี่ยชิงชิงกับเซี่ยชูชูมาเอง เธอมีลูกแค่สองคน

ถ้างั้นเด็กผู้ชายที่หน้าตาเหมือนเซี่ยชิงชิงคนนี้คือใคร！

ถ้าพวกเขาไม่ได้เกิดมาพร้อมกัน แล้วพวกเขาจะมีหน้าตาเหมือนกันได้ยังไง？

เซี่ยหนิงซีตัวสั่นไปทั้งตัว เธอจำได้แค่ว่าลูกคนแรกที่เธอให้กำเนิดมานั้นเป็นเด็กผู้ชาย เธอคิดว่าเด็กผู้ชายคนนั้นคือเซี่ยชิงชิง เพราะงั้นเธอมีลูกสามคนใช่ไหม？ คุณชายน้อยของตระกูลฮั่วที่โลกภายนอกเข้าใจนั้นไม่ใช่ลูกของเซี่ยหว่านหว่าน...

ทำไมพี่ชายถึงโกหกเธอล่ะ... ทำไมกัน ！

เธอมองฮั่วหยวนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงผ่าตัดที่ตัวโชกไปด้วยเลือด เขาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง ทำไมถึงได้รับบาดเจ็บแบบนี้กัน？

ฮั่วหนานเซียวเกลียดเธอมาก จะดีกับลูกของเธอได้ยังไงกัน ！

เซี่ยหนิงซีจับมีดผ่าตัดไว้ด้วยความโกรธ ตัวที่สั่นเทาของเธอไม่สามารถระงับความโกรธในใจไว้ได้อีกต่อไป ตาของเธอแดงก่ำ และรีบออกจากห้องผ่าตัดไปทันที

“หมอ อาหยวนเป็นยังไงบ้างแล้ว？” เซี่ยลั่วลั่วร้องไห้ และวิ่งไปข้างหน้า และขวางทางเซี่ยหนิงซีไว้

เซี่ยหนิงซีถือมีดผ่าตัด ตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต “ปล่อย”

เซี่ยลั่วลั่วถึงได้สังเกตเห็นว่าเธอถือมีดเปื้อนเลือดอยู่ในมือ เธอกรีดร้องออกมาก่อนจะถอยหลังไปสองก้าวด้วยความกลัวทันที

เซี่ยหนิงซีจ้องไปที่ฮั่วหนานเซียว ไม่ได้เจอกันมาห้าปี เธอยืนอยู่หน้าเขา แต่เขากลับจำเธอไม่ได้！！

ใช้ชีวิตร่วมกันมาสองปีนั้นก็ยังสู้คำ ๆ นึงของเซี่ยหว่านหว่านไม่ได้เลย ถ้าเซี่ยหว่านหว่านอยากได้ ต่อให้เป็นลูกของเธอ ฮั่วหนานเซียวก็จะแย่งมันไปภายในชั่วพริบตา วันนี้กลับทำกับลูกของเธอแบบนี้ เขานี่มันโหดร้ายจริง ๆ ！

บริเวณรอบ ๆ เต็มไปด้วยบอดี้การ์ดของตระกูลฮั่ว

เซี่ยหนิงซีระงับความเกลียดชังในใจ และแสร้งทำเป็นสงบ “การผ่าตัดสำเร็จแล้ว แต่เด็กมีไข้ ถ้าไข้ลดลงภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงก็จะพ้นขีดอันตราย ส่งเด็กไปที่ห้องไอซียูก่อน ห้ามบุคคลภายนอกเข้าเยี่ยม รวมถึงสมาชิกในครอบครัวด้วย ！”

เซี่ยหนิงซีให้พยาบาลพาฮั่วหยวนไปที่ห้องไอซียูทันที

ผู้อำนวยการยิ้ม และชมขึ้นมา “หมอเซี่ยเอาใจใส่ดีจริง ๆ ถ้ามีคุณอยู่ผมก็สบายใจแล้วล่ะ”

“ฉันเป็นหมอ นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว”

เซี่ยหนิงซีหันหลังกลับ และจากไปทันที

ฮั่วหนานเซียวจ้องแผ่นหลังของเซี่ยหนิงซีที่เดินจากไป แววตาสีเข้มของเขาเย็นชาขึ้นมา มันดูลึกล้ำมาก ผู้หญิงที่สวมชุดผ่าตัดนั้นดูคุ้นเคยมาก เหมือนกับผู้หญิงที่อยู่ในความทรงจำของเขาไม่มีผิด...

เซี่ยลั่วลั่วงุนงง “มีอะไรผิดปกติกับหมอคนนี้งั้นเหรอคะ？”

ฮั่วหนานเซียวถามว่า “เธอเป็นใคร？”

เซี่ยลั่วลั่วตอบว่า “ผู้อำนวยการบอกว่า เธอเป็นหมอของโรงพยาบาลกลาง คุณชายฮั่ว คุณจ้องเธอทำไมกันคะ？ คุณคงไม่ได้ชอบเธอใช่ไหม？ คุณลืมพี่สาวของฉันไปแล้วเหรอคะ？”

“พูดพอรึยัง？” สีหน้าของฮั่วหนานเซียวเย็นชาขึ้นมาทันที

เซี่ยลั่วลั่วรีบหุบปากทันที

ฮั่วหนานเซียวพูดว่า “ทางที่ดีเธอควรจะหวังว่าฮั่วหยวนจะฟื้นขึ้นมาโดยเร็วนะ ไสหัวไปซะ ！”

เซี่ยลั่วลั่วน้ำตาไหลพรากขึ้นมาทันที เธอเช็ดน้ำตาพลางร้องไห้ “พี่เขยคะ โทษฉันไม่ได้นะคะ อาหยวนซนเอง คุณคิดว่าฉันไม่อยากให้เขาอยู่ดี ๆ เหรอคะ？ หลายปีที่ผ่านมา ฉันดูแลอาหยวนอย่างเต็มที่ ไม่เคยทำอะไรรุนแรงกับเขาเลยเพราะกลัวว่าเขาจะคิดว่าฉันเป็นคนนอก และทำตัวเหินห่าง ฉันให้แต่สิ่งดี ๆ กับอาหยวนเพื่อพี่สาวของฉันมาโดยตลอด ฉันเลี้ยงดูเขาเหมือนลูกแท้ ๆ ฉันเองก็ไม่อยากให้เขาเป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ”

“เธอไปได้แล้ว”

ฮั่วหนานเซียวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ

ในทางเดินของโรงพยาบาล เขาคว้าพยาบาลคนหนึ่งแล้วถามว่า “ห้องทำงานของหมอเซี่ยอยู่ที่ไหน？”

พยาบาลยิ้มพลางถามว่า “คุณชายฮั่วหาหมอเซี่ยที่ทำการผ่าตัดให้คุณชายน้อยฮั่วใช่ไหมคะ？”

ฮั่วหนานเซียว “ใช่ ！”

พยาบาลพูดว่า “ตรงไปจนสุดทาง พอเลี้ยวซ้ายก็ถึงแล้วค่ะ”

ฮั่วหนานเซียวปล่อยมือ และเดินไปที่ห้องทำงานของเซี่ยหนิงซีทันที แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันได้สังเกตว่าตัวเองนั้นเดินเร็วมาก ！