รักฉันอีกครั้งเถอะ

ครั้งสุดท้ายที่โทรหาฮั่วหนานเซียวนั้นไม่มีคนรับสาย

เธอท้องได้สิบเดือนแล้ว เธอไม่เชื่อว่าฮั่วหนานเซียวจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้ ！

เซี่ยหนิงซีเม้มริมฝีปากที่ซีดเซียวจนห้อเลือด นิ้วของเธอกำแน่นอยู่บนเตียงในห้องคลอด สายตาของเธอพร่ามัว เธอได้ยินคนด้านนอกห้องเตือนหมอว่าต้องช่วยเด็กไว้ให้ได้ เธอถึงได้สติขึ้นมาอย่างเบลอ ๆ ว่าวันนี้พ่อของเด็กนั้นไปแต่งงานกับคนอื่นแล้ว

สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือลูกในท้องของเธอ

เขาได้ตั้งชื่อให้กับลูก และหาแม่ใหม่ที่จะมาแทนที่เธอแล้ว

น่าตลกสิ้นดี！

เซี่ยหนิงซีพยายามกลั้นน้ำตาไว้ พยายามอดทนจากความเจ็บปวดราวกับตัวจะขาดออกจากกันกอดลูกไว้ในอกแน่น

ทันใดนั้นประตูห้องคลอดก็ถูกเตะออก คนสองสามคนก็รีบวิ่งเข้ามา

เซี่ยหนิงซีกัดริมฝีปากจนซีดขาว ใบหน้านั้นดูแย่มาก มือที่สั่นเทาของเธอกอดลูกที่อยู่ในอ้อมกอดเอาไว้แน่น แววตานั้นแดงก่ำ

เซี่ยลั่วลั่วพูดเสียงแข็งขึ้นว่า “เซี่ยหนิงซี เอาลูกมา นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างพี่สาวของฉัน ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ คุณชายฮั่วต้องฆ่าเธอแน่ ๆ ”

เซี่ยหนิงซีนั้นหัวแข็งมาก “ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ ！”

เซี่ยลั่วลั่วหัวเราะเยาะขึ้นมา “มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ คุณชายฮั่วมั่นใจว่าเป็นเธอ งั้นก็ต้องเป็นเธอ เธอเอาเด็กคนนี้มาให้เรา ถ้ามีเด็กคนนี้ พี่สาวของฉันก็จะเป็นคุณนายใหญ่ของตระกูลฮั่วได้ ตระกูลเซี่ยก็จะได้เกียรติไปด้วย ส่วนแก ทำร้ายพี่สาวฉันจนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา แกเตรียมตัวไปใช้ชีวิตที่เหลือในคุกได้เลย ！”

“ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ ！” เซี่ยหนิงซีตะโกนออกมาสุดแรง

เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น ทำไมฮั่วหนานเซียวถึงทำกับเธอแบบนี้！ ทำไม！

เธอโดนคนใส่ร้าย เธอจะไม่มีทางยกลูกที่ตั้งท้องมาสิบเดือนให้คนอื่นแน่นอน และก็ไม่มีทางให้เขาเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ด้วย ！

เซี่ยหนิงซีโทรหาฮั่วหนานเซียวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่มีคนรับสายจนกระทั่งสุดท้ายอีกฝ่ายก็ปิดโทรศัพท์ไป

เซี่ยลั่วลั่วหัวเราะเสียงดังขึ้นมาทันที “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว แกยังคิดว่าคุณชายฮั่วยังสนใจแกอีกงั้นเหรอ？ แกเป็นแค่เครื่องมือที่จะทำให้พี่สาวฉันขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งนั้นได้ พอคลอดเด็กออกมาแล้ว แกก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก คุณชายฮั่วยอมหย่ากับแกเพื่อจะแต่งงานกับคนที่เป็นเจ้าหญิงนิทราแต่ก็ไม่อยากได้แกแบบนี้ เซี่ยหนิงซี แกคิดว่าเขายังรักแกอยู่ไหม？”

คำพูดเย็นชาทุกคำนั้นทิ่มแทงหัวใจของเซี่ยหนิงซี ใจที่เปราะบางของเธอนั้นถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ทีละนิด เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าฮั่วหนานเซียวจะใจร้ายขนาดนี้ ยิ่งไม่เคยคิดว่าที่แท้ชีวิตแต่งงานสองปีที่ผ่านมา เธอเป็นแค่ทางผ่านที่ช่วยให้ผู้หญิงคนนั้นได้แต่งงาน！

ทันใดนั้นความกลัวก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ขยายไปทั่วท้องน้อย และแทบจะกลืนกินตัวเธอไปทั้งตัวแล้ว เธอเจ็บราวกับใจจะขาดและแยกไม่ออกแล้วว่ามันปวดแผลหรือปวดใจกันแน่ เลือดสด ๆ ไหลลงไปนองจนพื้นเป็นสีแดง ลมหายใจของเซี่ยหนิงซีนั้นค่อย ๆ แผ่วเบาลง

พยาบาลตะโกนเสียงดังขึ้นมาอย่างร้อนรนทันที “แย่แล้ว คุณแม่ตกเลือดมาก ！”

เซี่ยลั่วลั่วมองเซี่ยหนิงซีที่ล้มลงกับพื้นอย่างไร้ความรู้สึกพลางสั่งอย่างไม่เกรงใจว่า “รีบเอาเด็กไปเร็วเข้า ถ้าทำให้คุณชายฮั่วต้องเสียเวลาล่ะก็พวกแกซวยแน่ ！”

วินาทีต่อมา ทารกในอ้อมแขนของเซี่ยหนิงซีก็ถูกกระชากไปอย่างรุนแรงทันที

ไม่มีใครสนใจว่าเซี่ยหนิงซีจะเป็นตายร้ายดียังไง ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะล้มลงกับพื้นและหมดสติไปแล้วก็ตาม

โรงพยาบาลได้ออกหนังสือขั้นวิกฤตมาหลายฉบับ ทว่าไม่มีผู้ใดยอมเซ็นลงนามเลย！

ทุกคนนั้นต่างก็รู้ว่าเซี่ยหว่านหว่านนั้นเป็นคนที่ฮั่วหนานเซียวรัก และลูกของเซี่ยหนิงซีนั้นก็เป็นแค่หมากตัวนึงที่ทำให้เซี่ยหว่านหว่านได้ขึ้นมายังตำแหน่งนี้

พวกเขาไม่สนใจความปลอดภัยของเซี่ยหนิงซีเพราะฮั่วหนานเซียวเองก็ไม่สนใจเช่นกัน คนแบบเซี่ยหนิงซีนั้นตายไปซะได้จะดีกว่า

จนกระทั่งโรงพยาบาลประกาศข่าวการเสียชีวิต เซี่ยลั่วลั่วถึงได้อุ้มเด็กไป

แสงไฟสว่างจ้าบนทางเดินทำให้เลือดบนพื้นนั้นดูแดงกว่าปกติ

สิ่งที่ตกอยู่บนพื้นคือหนังสือประกาศอาการขึ้นวิกฤตของผู้ป่วยที่นองไปด้วยเลือด ลอยเลือดจาง ๆ ทับอยู่บนชื่อของเซี่ยหนิงซี

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกผลักเปิดออกทันที ！

“หมอคะ ！ แย่แล้วค่ะ ！”

“ในท้องของคุณเซี่ยยังมีเด็กอีกสองคนค่ะ...”

...

สี่ปีต่อมา

ที่บ้านตระกูลเซี่ย

เด็กชายหน้าตาหล่อเหลานั่งมึนงงอยู่ในห้อง สีหน้าเย็นชา และสายตาลึกล้ำนั้นดูโตเกินกว่าวัย ถ้าสังเกตดูดี ๆ แล้วจะเห็นได้ว่าใบหน้าขาว ๆ นั้นมีรอยมือแดง ๆ อยู่ด้วย

เซี่ยลั่วลั่วผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไป เธอสวมชุดเดรสสั่งตัดสีแดงทำให้เธอดูสง่างาม

“ฮั่วหยวน แขกของวันนี้มาถึงกันหมดแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามฉันออกไปข้างนอก”

ฮั่วหยวนพูดอย่างเย็นชาว่า “ผมไม่ไป”

เซี่ยลั่วลั่วเดินเข้าไปหาฮั่วหยวนพลางก้มลงมองแล้วสั่งว่า “เปลี่ยนเป็นชุดที่ต้องใส่ในงานเลี้ยงซะ ！”

“ไม่เปลี่ยน ！”

ฮั่วหยวนเงยหน้าบวม ๆ ขึ้น และพยายามต่อต้าน

ความโกรธเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซี่ยลั่วลั่ว เธอจ้องปราสาทไม้ของฮั่วหยวนที่อยู่ตรงหน้าเขม็ง พลางเป่าลมให้มันพังทลายลง

ฮั่วหยวนเบิกตากว้างขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง น้ำตาของเขาคลอเบ้าขึ้นมาทันที เขาเช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างคับข้องใจ และตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “ผมใช้เวลาทั้งคืนถึงจะทำมันได้ ทำไมน้าต้องพังมันด้วย ！”

คำว่า “น้า” ทำให้เซี่ยลั่วลั่วรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที ที่เธอมีวันนี้ได้ก็เพราะเด็กคนนี้ ถึงคิดแบบนี้แล้ว แต่เซี่ยลั่วลั่วก็ยังไม่ได้รู้สึกชอบฮั่วหยวนเลยแม้แต่น้อย

เธอสั่งด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า “ฉันให้โอกาสนายแล้วนะ ลงไปชั้นล่างซะ”

“ผมเกลียดคุณ”

ตาของฮั่วหยวนแดงก่ำ เขาคว้าชุดที่อยู่บนพื้นมาเขวี้ยงใส่เซี่ยลั่วลั่วทันที

เซี่ยลั่วลั่วจับข้อมือเขาไว้ “ฮั่วหยวน ฟังไว้ให้ดีนะ ถ้าไม่มีฉันล่ะก็ แกคงได้ไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และกลายเป็นเด็กที่ไม่มีใครเอาแล้ว ฉันไม่สนใจหรอกว่าแกจะคับข้องใจยังไง เก็บไว้จนกว่าจะถึงเวลาที่งานเลี้ยงจบและแขกทยอยกันกลับไปหมดแล้ว ไม่งั้นวันนี้ฉันจะเอาแกไปปล่อยไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซะ ！”

เซี่ยลั่วลั่วพูดรุนแรงขึ้นมาทันที

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ฮั่วหนานเซียวจัดงานเลี้ยงวันเกิดอันยิ่งใหญ่ให้กับฮั่วหยวน และเป็นครั้งแรกที่เซี่ยลั่วลั่วมีโอกาสยืนเคียงข้างฮั่วหนานเซียว

เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เด็กคนนี้มาทำลายอนาคตของเธอแน่นอน ！

“ถ้าไม่อยากลงไป งั้นก็ไม่ต้องลงไปอีกตลอดไป！”

เซี่ยลั่วลั่วเดินออกไปจากห้องนอน และล็อคประตูจากด้านนอก

ฮั่วหยวนโดนขังไว้ในห้องมืด ๆ ตามลำพัง ก่อนหน้านี้โดนขังไว้ในห้องเก็บฝืนกับหนูทำให้เขามีปมในใจ เขากลัวการอยู่คนเดียวมาก และก็กลัวความมืดมาก เขาเลยร้องไห้พลางเคาะประตู

“น้า ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมออกไปเถอะ”

“ฮือ ๆ ... ผมไม่อยากอยู่คนเดียว ได้โปรดปล่อยผมออกไปที”