ความรักก็เหมือนสัตว์ร้าย ความเกลียดก็เหมือนกรงขัง

吴霜หัวเราะออกมาเสียงดัง

เจียงเช่อมองมาที่ฉันอีกครั้ง

"รั่วรั่ว ถ้าเธอยอมรับผิดตอนนี้ ฉันยังให้โอกาสเธอได้อีกครั้ง ..."

คำพูดยังไม่ทันจบ ฉันก็คุกเข่าลงทันที

เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดที่แหลมคมทำให้ฉันมองเห็นภาพมัว

"เธอบ้าไปแล้วเหรอ?!" เจียงเช่อตกใจจนตาแดง

ฉันไม่สนใจคำพูดของเขา เคลื่อนตัวไปข้างหน้า เศษแก้วบาดเข้าผิวหนังเสียงดังชัดเจน

เมื่อคลานไปได้ครึ่งทาง เศษแก้วคมๆ ชิ้นหนึ่งฝังเข้าไปในหัวเข่า

ฉันครางเบาๆ ได้ยินเสียงหายใจของเจียงเช่อหนักขึ้น

ฉันปล่อยให้สายเลือดไหลลงมาตามขา ทิ้งรอยยาวไว้

เมื่อคลานมาถึงหน้าเขา ชุดกระโปรงสีขาวก็ถูกเลือดซึมจนเปียกโชก

"เธอต้องการจะออกไปจากฉันขนาดนี้เลยเหรอ?!" เจียงเช่อจับคางฉันด้วยแรงที่แทบจะบดกระดูก "ตอบฉัน!"

ฉันคายเลือดออกมา มองตรงเข้าไปในตาแดงของเขา "ใช่"

คำนี้เหมือนกดสวิตช์อะไรบางอย่าง

เขาปล่อยมือออก พร้อมหัวเราะเย็นๆ ที่ฟังดูน่าขนลุก

"ดีมาก" เขาปล่อยมือ "พาคุณนายไปสวนสัตว์อันตราย"

สองบอดี้การ์ดเข้ามาจับฉันไว้

บาดแผลที่เข่าถูกกระทบทำให้ฉันเจ็บจนเห็นภาพมัว แต่ฉันกัดฟันไม่ส่งเสียง

吴霜หัวเราะเบาๆ พร้อมกอดแขนเขา

เจียงเช่อสะบัดเธอออก แล้วโน้มตัวมาใกล้หูฉัน "รั่วรั่ว พวกสัตว์ที่นั่นดุร้ายมาก กระโดดได้สูงเป็นเมตร ฉันให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย คืนดีกันแล้วลูกของเราจะกลับมาอยู่กับเรา ให้เธอจัดการได้เต็มที่ ไม่งั้น..."

"ฉันจะให้เธอรู้ว่าอะไรคือสัตว์ดุจริงๆ"

ฉันยิ้มเบาๆ "คุณร้ายกว่าพวกสัตว์ป่าอีก"

คำนี้ทำให้เขาโกรธมาก

"พาออกไป!" เขาตะโกนเสียงดัง "แขวนไว้บนลิฟต์! ฉันอยากเห็นกับตาว่าเจ้าสัตว์พวกนี้จะสอนคนดื้อยังไง!"

吴霜เข้าไปใกล้อีกครั้ง "เจียง总 สัตว์พวกนี้ไวต่อกลิ่นเลือดมากนะ~"

"เธอรู้อะไร" เจียงเช่อจุดบุหรี่ "ให้เธอลำบากหน่อยจะได้จำความดีของฉัน"

...

ประตูเหล็กของสวนสัตว์อันตรายปิดลงอย่างหนักข้างหลังฉัน

ฉันถูกมัดไว้บนเชือกของลิฟต์ ข้างล่างมีสายตาหิวโหยของสัตว์หลายคู่

กลิ่นเลือดกระจายไปในอากาศ กระตุ้นให้พวกมันคำรามต่ำๆ ไม่หยุด

"กฎง่ายมาก" เสียงเย็นของเจียงเช่อดังมาจากลำโพง "หนึ่งชั่วโมง รอดชีวิต กระดูกยังคืนให้"

ลิฟต์ค่อยๆ ลดลง

เมื่อเสือดาวที่หิวจนตาเขียวกระโจนเข้ามา ฉันถึงกับได้กลิ่นเนื้อเน่าในปากมัน

ลิ้นที่หยาบกร้านขูดผ่านแก้มฉัน ทิ้งความเจ็บแสบไว้

ฉันพยายามงอตัว แต่เชือกจำกัดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง

ตอนนี้ เล็บคมของสิงโตอีกตัวขูดผ่านขาฉัน แผลที่เดิมก็ฉีกขึ้นทันที

เลือดหยดลง สัตว์ทั้งฝูงตาแดงก่ำ

"เจียง总! คุณนายเลือดออกมากเกินไป!" เสียงพนักงานตื่นตระหนกในวิทยุ "สัตว์พวกนี้ได้กลิ่นเลือดจะยิ่งบ้าคลั่ง!"

เสียงหัวเราะเย็นของเจียงเช่อดังมาจากลำโพง "ไม่ต้องกลัว เชือกทนทานอยู่"

ตอนนี้เอง เสือขาวที่แข็งแรงที่สุดกระโจนขึ้นมา ฟันเกือบจะขูดผ่านคอฉัน

ฉันเอนหลังตามสัญชาตญาณ ได้ยินเสียงฉีก

ลิฟต์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"ดึงขึ้นมาเร็ว!" เจียงเช่อตกใจตะโกนใส่วิทยุ

แต่เชือกไม่รู้ว่าใครขีดเส้นประไว้

พร้อมกับเสียง "กร๊อบ" ฉันตกลงมาอย่างรวดเร็ว

วินาทีสุดท้าย ฉันเห็นฝูงสัตว์กระโจนขึ้นอย่างตื่นเต้น ปากใหญ่ใกล้เข้ามา

ฉันหลับตาด้วยน้ำตา

年年 แม่มาหาเธอแล้ว

"ปัง!"

เสียงปืนดังสะท้านท้องฟ้ายามค่ำคืน

เสียง吴霜ที่ตกใจดังผ่านลำโพงมา

"เจียง总 มีเครื่องบินรบมากมายใกล้ๆ เราถูกล้อมโดยทหารรับจ้างและแก๊ง!"

ตอนนี้ รถหุ้มเกราะ 108 คันพังทะลุกำแพงเข้ามา

พี่ชายของฉันถือปืนกลในมือ กระสุนยิงแม่นยำที่เท้าของสัตว์ทุกตัว